nakakalitong mundo!

matagal-tagal din bago ako nakapagsulat uli, masyado kasing abala sa buhay..naks, buhay na ngayon ha!

ano na ba ang mga nangyari sa akin? hmmm...

...natapos na 'yung project na ginagawa ko, sa tulong ng dugo at pawis (literal!) na ibinuhos ko d'un, ngayon eh hindi naman nakiki-communicate ang boss ko, nasa ibang bansa raw...haaay, bigyan na nya ako ng ticket pauwing luzon!!!

...may dumalaw na psychic healer na pari sa amin, nagpatingin ako, baka kasi may myoma ako eh, mahirap na...wala naman daw akong sakit ..pero sabi nya malakas daw ang aking feminine side...hahaha, totoo kaya ito, papa este father?

...nag-birhday ako, mag-isa, nakaklungkot, mahirap pala mag-celebrate ng nag-iisa ka, mga kasama ko kasi dito puro may pamilya kaya 'di mo mayaya, lahat eh gusto pauwi sa kanikaniyang pamilya, 'buti na lang tumawag 'yung mga hindi ko inaasahan na tumawag, kaya okay na rin ang birthday ko...'buti na lang narinig ko ang boses nya...masaya na ako!

...haaay lovelife , kailan kaya ako magkakaroon ng legal, ang ilap eh...o ako ang mailap?...mapili kasi ako eh, 'yun nga lang, 'yung napipili ko, mapili rin, kaya ayun 'di ako pinili...hay kinabuhi!!

...sa susunod talaga isusulat ko dito 'yung tungkol sa mahal ko, ang daming nagtatanong eh...papamagatan ko 'itong "ang mga lalake, este babae sa buhay ni juani"!

...naka-gimik din naman ako kahit papano, napanood ko rin sa wakas ang bagong movie ni batman, okay naman siya, ahaaay, papa ko talaga si Liam Neeson..hehehe, sa bawat sequence 'inaantay ko siyang magsalita ng "my padawan!"

...nakainuman ko rin 'yung kaibigan kong babae, si Jan-jan, d'un sa Matina Town Square...okay naman d'un, teka inuman ba ang tawag d'un, the usual, kalahating bote ng san miguel light, lots of ice and 2 glasses of cold water...ayun, ako pa 'yung tipsy sa amin, samantalang 'yung kaibigan ko, okay lang...tsk, tsk!

...ayun na muna...ayaw ko munang mag-comment sa kaguluhan diyan sa Luzon, tapos ang impression eh, magulo raw dito sa Mindanao, sa totoo lang, mas masarap mabuhay dito, at tahimik pa...'pag nagkataon, tutuluyan na talaga yatang maging isang bansa ang Mindanao kapag nagkatuloy-tuloy ang kaguluhan diyan sa Luzon...handa na ang mga tagarito, may national anthem na, may seal at bandera na, may pangulo na ring kung sakasakali, si Duterte yata, well okay lang naman siya...sana!

haaaay...

..dumating na ang kinatatakutan ko...nagsasawa na ako sa buhay ko...o nalulungkot lang ako?

...ewan ko, may bigla kasing nangyari na nagpabago ng takbo ng buhay ko dito...'di na tulad ng dati na masaya ako parati, kaso...ngayon, nagdadalawang isip na ko...ang hirap din pala kapag masyado kang malayo, mahirap mag-isa...hindi ko makausap ang mga taong nais kong makausap, lalo na sa mga panahong ito...

...ah, ewan...'di tuloy ako makatulog...minsan, isipin ko lang, naluluha na ako...haaaay, buhay....

mmmmmm....

...at muli na naman naming pinagsaluhan ang matamis na gabi! ;-)

Tao rin pala ako, nagdurugo…

Grabe! gan’un pala ang pakiramdam ng naaksidente….

Kahapon, habang papunta ako sa iinterbyuhin kong farmer, may isang sakunang nangyari...at kasama ako d’un! Nasa Midsayap ako at papunta na sa bahay ng isang farmer na aking kakausapin ng biglang mangyari ang aksidente...nabangga ‘yung tricycle na sinasakyan ko!

Malayo pa kami, nakita na ng driver naming ‘yung van na pumarada sa isang medyo dahilig (slopey) na paradahan. Bumagal na ‘yung sinasakyan ko para magbigay daan, kaso n’ung nasa tapat na kami n’ung van, bigla kaming inurungan. WABAMM!!

D’un sa tagiliran ng tricycle, sa may lugar ko, bumangga ‘yung puwitan ng van. Ako, napahampas ang noo ko sa windshield ng tricycle sa lakas ng bangga. Basag ‘yung salamin! Tapos ‘yung noo ko, may sugat, duguan, medyo masakit! Putsa, ang nasa isip ko nu’n: siyet, naaksidente ako, dadalhin ako sa ospital, mako-confine ako d’un! Siyet, hindi puwede! May hinahabol akong deadline, may i-interbyuhin pa ako!

Tiningnan ko ‘yung driver namin. Napahampas din siya sa windshield, basag din yung salamin kaso ‘di siya nasaktan pero yung kasama nya na nakaupo sa likuran nya, may tama sa likod, medyo may sugat sa likod dahil din sa lakas ng impact ng banggaan.

Siyempre datingan ‘yug mga tao, bumaba kami ng sasakyan, tapos nag-usap sila, nung may-ari ng sasakyan. Ako naman, tingin kaagad sa salamin kung ano itsura ko, maliit na galos lang pala sa noo, pero may dugo, tapos marami pala akong bubog sa katawan. Saka palang kami napansin n’ung nakabangga at dinala kami sa ospital na pinakamalapit. Nagpa-panic 'yung may-ari, kami okay lang, kalmado. Actually, okay lang ako, kaso ang concern ko lang, baka kasi may bubog sa sugat ko, kaya nagpadala na rin ako sa ospital. Mabuti walking distance lang 'yung pinakamalapit na ospital.

Pagdating sa ospital, dinala kami sa emergency room, tapos tinanong kung ano pangalan, edad, tagasaan, etc,..parang , hello! May sugat ako, ‘di kaya gamutin nyo muna ako bago nyo ako tanungin ng kung anu-ano?

Kinuha ang BP ko, tapos sabi ng doctor nasa threshold daw ng normal at mataas, tinanong kung highblood daw ako. Sabi ko normal lagi ang BP ko, shocked lang kaya gan’un. Tapos, pinahiga sa kama tapos tiningnan ‘yung noo ko. Ayun, nilinis lang ng alcohol tapos nilagyan ng betadine, tapos na!

Tinanong kung naliliyo ako, sabi ko hindi. Tapos sabi i-x-ray daw…sabi ko hindi na kailangan, para galos lang i-x-ray na kaagad? Niresetahan kaagad ako ng gamot, Antibiotics na 500mg, iinumin ko raw tatlong beses sa isang araw, sa loob ng isang lingo, at mefenamic acid, pain reliever, iinumin kada 6 na oras, sa loob ng 10 araw…Ha? Gan’un ba kalala ‘yun? Sabi ko, huwag na lang, ‘di ako umiinom ng gamot. Nagpilit ‘yung doctor na painumin ako ng mefenamic acid, sabi ko, huwag na. Ang kinuha ko na lang ‘yung tubig, sabi ko okay na ako.

Pagkatapos ko, ‘yung isa naman ang tiningnan, ewan ko parang galos lang naman, tapos sinaksakan na kaagad siya ng oxygen…

Hinarap ako ng nung may-ari ng van, babae siya. Nagpaliwanag, sabi nya, walang tao sa van n'ung nagyari ang aksidente. Naka-park na ‘yun tapos, naka-handbreak, pagbaba niya, umandar ng kusa kaya kami naurungan. Nag-sorry siya, maganda pa naman siya…tapos dumating ‘yung boyfriend yata niya...ayun, iyak siya sa boyfriend niya, nakayapos…sa isip ko, haaay sana sa akin na lang siya yumapos…’yung boyfriend! Hehehe…

Tapos hingi talaga siya ng sorry. Sabi ko, okay lang, aksidente naman ‘yung nangyari eh, ‘di naman talaga sinadya yung pagkakabangga. Tapos nagpaalam na ako, sabi ko may iinterbyuhin pa ako…ewan ko kung ano nang nangyari d’un sa isa….

Update muna....

Uuuy, medyo matagal-tagal din pala akong hindi nakapag-update dito ah…sige na nga!

Sa mga nakalipas na buwan, ano bang mga pinaggagawa ko? Ahhh, medyo marami-rami pala…naging abala ako sa pagsusulat, siyempre, ayun ang trabaho ko eh, na hanggang ngayong ay hindi pa tapos, dahil maraming gustong idagdag at palagi pang nasisira ang mga computer na ginangamit ko…ano bang kamay meron ako at palagi na lamang nakakasira ng computer?!!

Nakapunta nga rin pala ako sa General Santos City, mga anim yatang probinsiya ang nalampasan naming bago makarating d’un, kaso saglit lang kami d’un, gabi pa n’ung umalis kami kaya hindi ko masyadong napagmasdan ang paligid….babalikan ko iyon talaga!

Ahhh, teka, ano pa ba? Training seminar siyempre, medyo maramirami…swimming, tapos, nagkasakit pa ako, na-infect ang tenga ko…masama pala ang cotton buds, napasobra ang linis ng tenga ko, ayun namaga! Putsa, masaket! Dinala ko sa espesyalista, mahal ang bayad, sana naipang-gimick ko na lang ‘yung pera….kasi, engot maglinis ng tenga, ayan tuloy!

Uy, eto nga pla ang itsura ko ngayon….hehehe, medyo humarap na ‘ko sa katotohanan tungkol sa buhok ko…ganito na lang siguro palagi ang buhok ko!


okay ba?

Eto nga pala mga bago kong kaibigan, mga officemate ko…at siyempre, ‘tulad ko, mga maldita at bading na rin ang ,mga ‘yan…medyo contagious ako dito eh!


eto si Lotlot!


eto naman si mama ‘son! Gerson ang fangalan niya

Haaay, okay na ‘ko dito…medyo, matatagalan pa talaga ang pagbisita ko sa Luzon…konting tiis nga lang talaga….

At saka nga pala, salamat sa ‘king papa!! PAPA GERRY ALANGUILAN, SALAMAS, este SALAMAT TALAGA!!!! Ang ganda ng T-shirt, siyempre ako lang ang meron n’un dito!!! Tapos, may babasahin na uli ako, okay talaga ‘yung Lastikman. Medyo huli na talaga ako ngayon, pagdating sa komiks, ang hirap humanap dito sa Mindanao eh!

Bahay namin, este, office namin maliit lamang...

Well, andito na uli ako...medyo natagalan uli ang pagsulat kasi masyado akong naging abala sa trabaho...isang linggo 'ko sa field tapos umattend ng isang seminar tungkol sa ANTHROPOSOPHY at grabe, laking pasalamat ko at 'di ko pinalampas ang pagkakataon na 'yun, lahat ng mga katanungan ko sa buhay ko na matagal ko'ng kinikim, lahat, as in, LAHAT nabigyan ng kasagutan!!

I'm proud to say that i'm beginning to know God again...i did'nt find any religion but what i found is enligthenment, and i'm so very glad that i did. Ibang tao na ako ngayon...pero huwag kayong mag-alala mga kafatid, ako pa rin ang Johnny ninyong kilala, kalog, bastos, green-minded, gwapo, bading, komikero, gwapo....

Eto nga pala ang mga litrato ng office namin, isang office sa kalagitnaan ng gubat...at mga cottages pala, dito kami tumitigil kapag may seminar at training kami...hehehe, kayo na humusga kung okay ang lugar namin, basta, ito lang 'yun, maganda, malinis, tahimik, sariwa ang hangin, malamig, masarap at sagana sa tubig (may malamig at mainit), maraming marang, durian at mangosteen, masarap ang mga pagkain, mababait ang mga tao...in short, paraiso!!


sa malayuang tingin, eto ang office namin...


sa medyo malapitang tingin...sabi nila mukha daw european ang design, pero sabi ng boss namin, holy trinity daw ang design nito...


ito naman ang isa sa mga cottages namin...masarap at malamig matulog diyan!


session hall...medyo malayo ang kuha...at isa pang cottage


cottage na may background ng paanan ng Mt. Apo!


isa pa uling view ng session hall na may Mt. Apo!

ito ang nakikita namin araw-araw dito, masarap dito lalo na sa umaga, may chapel pala kami sa tuktok ng burol namin, ihahabol ko na lang ang picture, nasa chapel ako nito ng kinuhanan ko 'yung lugar namin...grabe dito kapag gabi, napakakapal ng hamog o ulap kapag gabi kaya malamig!!!! niloloko ko nga ang boss ko, sabi ko ang kulang na lang sa lugar namin eh swimming pool at resort na resort na ang dating...actually may resort itong katabi, mga 2 km ang layo, d'un kami ngsi-swimming tuwing umaga, ang resort dito ektarya ang laki, 15 ektaraya ang laki ng resort na 'yun!

tanong ko ngayon sa sarili ko, uuwi pa ba 'ko ng luzon?

tatalikuran kita, aaaaay!!

eto na 'yung mga kuha ko n'ung pumunta at nag-snorkeling kami sa Talikud or Talikod(?) Island...

siyempre, ubod ng saya, bago pa lang ako sa opisina namin pero sandamakmak na gimik na kaagad ang ginawa namin, marami akong nakilalang bagong kaibigan at sa unang pagkakataon, nakakita ako ng tunay, buhay at malapitang mga korales!!!...nakakita rin ako ng lionfish, wowoweeeee na karanasan!!!

ululitin ko 'to!!!


sa Pearl Farm....dumaan lang, hehehe


ako, para may ebidensiya...


ako ulit...hehehe, shyet, ang bangs ko!


kamay ko 'yan!


kami ng mga kasama ko...


bago kong nakilala d'un na dive master namin...hehehe, siya dive master, ako maninisid, hehehe...


siyempre, n'ung nag-i-snorkeling na 'ko, actually, nalulunod na ako nito eh, kaya 'di nakaharap sa camera!

Libo-libong liempo, daang-daang pige...

kung pamilyar sa inyo ang titulo sa itaas, malamang kilala nyo ang Datu's Tribe, namimi-miss ko na kasi sila eh, hehehe...

ito 'yung nakita ko sa Davao, sa malayo, akala ko kung ano lang, n'ung nilapitan ko, aba, eh mga baboy pala, at buhay sila!!

ito pala ang paraan nila ng pagde-deliver ng mga baboy, kung titingnan mo parang napaka brutal naman, pero sa totoo lang, pinakamaayos na daw 'to...'yung saha ng saging ang nagsisilbing pampalamig sa mga baboy laban sa init, tapos, nakataling maiigi para daw hindi mahirapan, hmmmmn, tama ba 'yun? "hindi mahihirapan"?...'yung maliliit na baboy, iyon ang bibinibili para alagaan, 'yung medyo malalaki ng konti, para daw ilitson...pinoy nga naman!


mga baboy sila mga kafatid!!

malapitang pagtingin sa mga kafatid

first class delivery!!!

another closeup ng mga kafatiid!!

okay, okay...

okay, panahon na siguro para magsulat uli ako sa blog na ito at ipaalam sa mga kaibigan ko na dito lang nalalaman kung anu-ano na ang mga pinaggagawa ko ng mga nakaraang araw o linggo....

una, nagbagong taon ako sa lugar namin, sa bundok, masaya naman siya kasi nakahanap ako ng pagdarausan ng bagong taon...kakaiba dito, tahimik, maraming pagkain...

pagkatapos n'un, balik na uli sa trabaho at nag-meet na uli kami ng mga boss ko...akala ko katapusan ko na kasi inassess nila ako...okay naman pala, magtatagal pa raw ako dito, haaaaay, buti naman! ops, huwag mag-react na ayaw ko ng umuwi...kundi para makapag-ipon pa...

balik trip na naman ako kung saan-saan sa pag-i-interview ng mga farmers, tapos buti na lang n'ung napapunta ako sa Midsayap, nagkataon na Halad Festival, pagkakataon kong mapanood, 'di naman ako nadismaya, okay na okay...para din tuloy akong nasa San Pablo, street dancing at showdown, ang galing ng mga nag-perform!!!

kaso, lahat ng kasarapan, may kapalit na medyo hindi masarap...ayun, sa sobrang pagpapasarap ko, nanibago naman ang katawan ko sa lugar na iyon, medyo mainit kasi sa Midsayap, eh sanay ako sa Makilala na lugar namin na malamig, ayun, namaga ang lalamunan ko...kaya naisipan kong umuwi muna at magpahinga...kaso, dinemonyo naman ako, tumawag 'yung aking special friend dito, magkita raw kami...hindi ako makahindi...pinuntahan ko siya... sa Davao, apat na oras na byahe tapos ang nasakyan ko pa eh aircon na bus, ayun, lalong sumama ang pakilasa ko, nagkasinat na nga ng tuluyan...pero nagkita pa rin kami at iyon... mahirap tanggihan ang tawag ng laman eh...vegetarian ako 'di ba? kaso ibang laman 'yung tumawag, ayun, magdamag naming pinagsaluhan ang gabi...enjoy!

pag-uwi ko, ayun, nilalagnat...pahinga, tapos ngayon, medyo okay na, trabaho na ulit...'tangina, kanina ulan ng ulan dito...kapag umuulan, walang byahe, walang skylab, eh kailangan kong pumunta sa M'lang, ayun, nilakad ko hanggang sa labasan namin, mga 2 km din ang layo n'un, nasa ulanan na naglalakad, parang kakagaling ko lang sa sakit ah... tapos, tsaka ako nakasakay papuntang terminal...haaay, ang hirap kumita ng pera!!!

ngayon lang ako nagkaroon ng oras na makaharap sa computer...masyadong abala, ang daming ginagawa...ayun, marami ring na-miss na mga activity ng mga kaibigan...siyet, nakaligtaan ko pang batiin 'yung isang papa ko, kaya ngayon na lang, kahit huli na...HAPPY BIRTHDAY MANONG GERRY!!!!

isa pang papa, si PAPA CARVER, bukas naman siya, HAPPY BIRTHDAY din!!!

aaaahhhh, ayun na muna....;)

ako ay nagbalik...

aaaahhh...balik na uli ako galing sa aking masarap na baksyon, kay ganda at sarap ng mga nangyari....

nagkita kami ng kaibigan kong babae na apat na taon na kaming ‘di nagkikita, sa kanila ako tumuloy at tumira ng halos isang lingo. Pagkarating ko d’un, ginala nila ako sa buong Davao City para daw ako maging familiar at sanay sa lugar, para daw hindi ko na iiwan ang Davao… tama sila, mahirap ngang iwan ang Davao! Iginala nila ako sa mga bars at mall na pwedeng paggimikan…okay dito, kumpleto na, maganda at mura pa. Seafoods galore! As in, magsasawa ka sa sariwa at murang pagkain galing sa dagat.

Pagkatapos naming gumimik, pauwi na kami ng napaddan kami sa lugar na medyo pugad ng mga babaeng mababa ang lipad, angels ang tawag sa kanila dito…grabe, napabagal lang kami ng takbo ng sasakyan, hinabol na kami ng mga bugaw…eh, naging curious ‘yung kaibigan ko kung paano daw pumick-up ng babae, ang ginawa ng asawa niya na driver namin n’un, ako ang ginawang bitag, ako ang nag-entertain sa mga bugaw, habang siya tinitingnan nya kung paano…grabe, ang babata ng mga babae, halos puro “daisy”…pero siyempre, try lang, tanong lang, ‘di talaga kami kumuha….

Halos alas-tres lagi kami ng madaling araw kung matulog, dahil kung saan-saan kami pumupunta gabi-gabi (kaibigan, gimik), minsan kasama ko sila, minsan ako lang mag-isa…ang kagandahan nito, okay lang, puyat man, may energizer naman ako kinabukasan, malapit kasi ang bahay nila sa beach at tuwing umaga, parati akong pumupunta doon, nilulubos ko na, ‘di naman kasi masyadong malamig ang tubig eh, malinis pa…’di tulad sa amin, parang yelo ang tubig kahit anong oras, malamiiiig!

Pagkakataon ko na ring manood ng sine, kaya lahat ng gusto kong panoorin, pinanood ko…pasiyam na nakakatakot, maganda siya in fairness, iniririkumenda ko siya na panoorin nyo…’yung mga pelikula sa MMF, okay naman, pinanood ko ang:

happy together, maganda ang kuwento, nakakalungkot, ewan ko lang kung nakuha ng mga manonood ang pinapahiwatig ng director, nalunod kasi ng tawanan ang bawat eksena kaya ‘di mo alam kung tumatak ang moral lesson ng kuwento, magaling ng umarte si Kris, bagay yung role sa kanya, at pati kay Eric, bigay na bigay, parang ibong nakawala, heh…ibon…walang kuwenta lang talagang umarte ang mga yougstars, as in face value kaya lang sila nakasama sa pelikulang iyon.

panaghoy sa suba ni Cesar…I’ll give him the credit for writing and directing the movie, that’s it. Maganda ang kuwento, sa lengwaheng Bisaya, nakapagtataka na kakaunti pang mga marunong sa Bisaya ang nanood ng pelikula.

aishite imasu..grabe, marami akong hinangaan sa pelikulang ito, at maraming beses din akong pinaiyak ng pelikulang ito, dalawang beses ko siyang pinanood para sulit ang bayad

Siyempre, n’ung ako na lang mag-isa ang gumimik, medyo nagkasala ako..uso din pala ang one night stand dito eh, may pumatol sa akin…kayo na bahala kung babae o lalaki, hehehe…basta, medyo, naka-break din ako ng record…we had sex for one and a half hour, if we’re not conscious of the time, we could have extended it to two hours…hehehe, beat that!

Ang nakakatawa pa nito, estrange relationship kasi ako sa asawa ng kaibigan ko, pero nagkaroon kami ng usapan, bonding at nagkalinawagan kami sa isa’t-isa, sa tinagal-tagal pala naming pag-iiwasan, walang kwenta lang pala yung dahilan…nagpalayo ako sa kanya dahil lamang sa miscommunication…hahaha, buhay nga naman! Ngayon, okay na kami.

Iyan ang mga adventures ko sa Davao, n’ung umuwi na ako sa Makilala, panibago na naman…ayaw ko pang umuwi sana kaso may nakaplano namang gimik ang pinagtratrabahuhan ko…sa beach naman kami, sa Talikud island…n’ung una ayaw kong sumama, beach na naman eh, pero, buti na lang sumama ako, snorkeling at scuba diving naman pala ang gimik…hanggang snorkeling lang ako, takot pa ako sa ilalim eh, pero putik! Ang ganda ng mga isda at korales, para kang nasa ibang mundo, mas maganda kaysa d’un sa mga nakikita ko sa litrato…sa susunod na lang ang pagsisid, medyo mahal eh…at nung pauwi na kami, okay din ang nangyari, sinabayan yung bangka namin ng mga flying fish! Kakaiba talagang karanasan!

Nung matapos iyon, kinabukasan, Christmas party naman namin (kahapon iyon), okay naman sila…busog at masaya…sunod-sunod ang gimik, saka ko na lang ipo-post ang mga pictures dito, nasa boss ko pa eh….

Sa mga kaibigan ko, medyo nanahimik muna ako, masyadong nag-enjoy eh, pero huwag kayong magtampo, babawi ako sa inyo…grabe yung ginawa ni manong gerry – hoy, feeling ko patay na ako! Salamat! Hehehe, pati na rin sa ‘yo Jonas!

Teka…anong sinasabi nyong e-mail kayo ng e-mail sa ‘kin, wala po akong natatanggap…ngayon lang ako nag-check ng e-mail ko, wala akong natanggap galing sa inyo…

Anyways, belated Merry Christmas na lang at HAPPY HAPPY NEW YEAR!!!!!

Mwah!

isa pa uli...

andito ako ngayon sa SM Davao...dito kasi ako magpapasko sa kaibigan ko...walang tao ng pumunta ako sa kanila kanina kaya nagpalipas muna ako ng oras dito...

okay naman pala dito...nakatikim na uli ako ng simoy ng syudad, medyo natagalan ako d'un sa bukid eh...

n'ung pagpasok ko ng SM, magazine stand kaagad ang bumulaga sa akin, siyempre, ako na sabik na sabik sa komiks, nagtanong kaagad kung meron sila, eh meron daw, madami, P10 lang isa...aysus! jackpot! ang dami kong nabili! hahahaha, marami na uli akong babasahin d'un sa bahay ko, 40 piraso yata 'yung nabili ko, hahahahahahahahahahahaha!

kaya 'yun, nakangiti na uli ako...merry christmas sa inyong lahat!!!

nang-iinggit lang...

eto nga pala ang mga magagandang tanawin dito sa pinagtratrabahohan ko ngayon...

ito yung falls na mga 2km lang ang layo d'un sa bahay ko...maganda no? hindi lang 'yan, may mga jacuzzi-type natural hot springs pa...ilan lang ito sa mga falls dito, 'yung iba, mas maganda at malaki pa rito, mga 4 na oras daw na lakarin, bago marating...hehehe, saka ko na pupuntahan 'yun, matagal pa nam ako dito eh, mag-iipon muna ako ng lakas!

eto naman 'yung pinagkukuhanan ng inumin namin, malinis na malinis, ito ang tunay na mineral water! libre na, masarap na, marami pa!...galing mismo ito sa mga bukal ng Mt. Apo!

...dito nagmumula ang mga ilog papuntang Cotabato...malilinis pa talaga ang mga ilog dito, 'di tulad sa Luzon....,

hehehe...okay ba?

Nagsisimula na po sila…

Naisulat ko na, na ang lugar na tinutuluyan ko ngayon ay maraming elementong naninirahan, sa opisina, sa dormitoryo, o sa tinitirahan ko mismo. Lahat ng kakilalal ko ay nagsasabi na marami sila pero mabubuti naman…noong una, okay lang sa akin ‘yun, kasi bukas naman ang isip ko sa gan’ung bagay, basta huwag lang nila akong gagalawin.

Okay lang, sa sarili ko…kasi 2 linggo na ako rito, wala pang nagpaparamdam sa akin, kaya malaman ko mang marami sila, okay lang sa akin kasi hindi nga nagpaparamdam eh…

…noon iyon, kaso noong mga nagdaang araw, medyo iba na ang mga pangyayari…

…una, noong natulog ako sa dormitoryong malaki, may nagparamdam sa akin, may umupo sa aking hinihigaan na hindi nakikita…okay lang, sanay na ko sa ganoong karanasan…medyo…

…pangalawa, noong biyernes, may usapan kami ng kaopisina ko, si Bang, na uuwi ako ng tanghalian at magsi-syesta muna, mga alas-2 na ako makakabalik, samantalang siya, magsi-syesta rin sa opisina, gisingin ko na lang daw siya sa pamamagitan ng pagkatok sa bintana, okay naman ang usapan namin, hanggang…pagdating ko sa opisina, galit si Bang, pinaglaruan ko raw siya, ala-una raw ng tanghali kinatok ko raw ‘yung bintana, kitang-kita nya raw ako, ako raw mismo, binuksan pa niya ang pinto at lumabas siya para tingnan ako, nawala raw akong parang bula…sabi ko, kakagising ko lang at noon lang ako pumunta sa opisina, alas-2…

…pangatlo, ginabi ako ng uwi noong sabado, madilim d’un sa dadaanan ko kaya pumunta ako ng dormitoryo para manghiram ng flashlight…pagdating ko d’un, walang tao…at ihing-ihi na ako…punta ako d’un sa may madilim na C.R., pagpunata ko d’un, laking gulat ko, parang may isang maliit na batang nakaharang d’un sa dadaanan ko, para bang na-trap siya sa isag sulok, pareho kaming nabigla, ‘di ko siya nakita ng diretsa pero, sa gilid ng mata ko, alam kong may tao…tapos ramdam na ramdam ko ‘yung pagkabigla nya, tapos biglang ambilis nawala…

…pang-apat, n’ung gabi ring iyon, dahil wala kaming makitang flashlight, sinamahan na lang ako n’ung kaibigan ko pauwi d’un sa tinutuluyan ko…so, okay, naglalakad na kami…tapos, noong nasa may kawayanan kami, kitang-kita ko, may malaking anino, mga 6 footer na kasalubong ko, nabangga pa nga ako…para talagang may taong bumngga sa akin, nilingon ko, wala naman…sabi ko d’un sa kasama ko, may nabangga ako na malaking anino…sabi nya, oo raw, nakakita kasi siya, pero huwag daw akong mag-alala, mabait daw sila…

…eyng, noong una, okay lang ah, pero ngayon…medyo nag-aalangan na ako…ayaw kong makakita talaga…takot ako….

Magtanim ay ‘di biro, maghapong nakayuko…

Wow, naka-dalawang lingo na ako dito sa Mindanao, ang bilis ng mga araw…konting tiis na lang!

N’ung Lunes, nagsimula na ang pag-ratsada ko sa mga bukid na hawak ng aming opisina…siyempre, dahil baguhan daw ako sa lugar kaya sasamahan muna nila ko, pero sa susunod, ako na lang daw mag-isa, at mag-isang magbyabyahe…kaya, ayun, may dala kaming sasakyan at pumunta na kami sa mga bukid…

Unang pinuntahan naming ‘yung mga bukid sa Kabacan, North Cotabato…grabe, malayo siya…mula Kidapawan City papuntang Kabacan, mga isang oras na byahe…isang oras nga, pero mabilis iyon at walang trapik kaya talagang malayo…tapos, yung bukid, mga 15km ang layo sa sa main highway, lubak-lubak pa ang daan…pero grabe, kahit saan ka tumingin, puro palayan ang makikita mo, daang-daang ektarya…

…unang pagkakataon din na makakita ako ng tagak sa ilang ng malapitan, sanay kasi sila sa tao na hindi hinuhuli o binabaril kaya okay lang lapitan, ‘di kaagad lumilipad…’di tulad n’ung nasa Laguna pa ako, malayo ka pa’t napakiramdaman nila, lumilipad na kaagad palayo…dito, maski 1 metro ang layo mo sa kanila, okay lang, mapagmamasdan mo silang mabuti…

Okay ang tanawin, maganda, kaso…sa bawat barangay na aming madaanan, may mga kampo ng sundalo sa bawat unahan…checkpoint…grabe daw kasi ang digmaan d’un sa lugar na iyon n’ung una…mga kalagitnaan ng 80’s, at simula ng 90’s, medyo ngayon lang daw medyo tumahimik…labanan daw ng mga Muslim at Kristiyano…mga MILF at sundalo…nakakalungkot…kaya sa mga magsasakang nakapanayam ko, bawat isa sa kanila may mga karanasan sa digmaan na maikwe-kwento…natuwa nga ako sa mga taong nakapanayam at mga bukid na napuntahan ko, kaso sa kabila nito, may mga kaguluhan pa rin palang nangyayari…kahit anong oras daw, pwedeng magkagulo uli, at ‘pag nangyari ito, mapipilitan na naman silang lisanin ang mga ukid at tahanan nila…kaya pala gan’un ang itsura ng mga bahay d’un, walang permanente o konkretong nakatayo, puro pawid lang…kasi, wala silang kasiguruhan sa sitwasyon…

…at grabe, kapag pala ako nagbyaheng mag-isa papunta d’un, tinanong ko na kung paano…kailangan alas-otso nasa Kabacan na ‘ko, pupunta sa paradahan ng tricycle, tapos, maghihintay ng pasahero, para mapuno, tapos, kalimitan mga alas-onse na nakakaalis...tricycle na ‘yun ha, mga walo lang anag kapasidad, pero matagal mapuno…gan’un kadalang ang taong pumunta sa lugar na iyun…tapos, ‘pag naroon na ako sa lugar na iyun, alas-dos ang huling byahe papuntang bayan, kaya limitado ang oras ng pagtigil ko d’un kung sakali man…patay!

Natapos kami ng alas-singko, buti na lang may dala kaming sasakyan kaya walang naging problema…nakauwi kami sa opisina ng alas-siyete…siyet, ang sakit ng katawan ko!

…pagdating ko opisina, nagkataon walang kuryente, black-out ang buong Mindanao…ang galing ng pagkakataon, alas-siyete na kami dumating, madilim na madilim na sa paligid…may generator lang ‘yung opisina kaya maliwanag…natakot na tuloy akong tumuloy d’un sa tinitirhan ko, siguradong madilim at isa pa, puro kawayanan ‘yung dadaanan ko at lahat sinabihan ako na may “lumalabas” d’un sa tinitirhan ko, ‘di ko pa lang talaga sila nakikita…kaya ayun, natakot na rin akong umalis, mabuti na lang may dormitoryo kami, d’un na lang ako nagpalipas ng gabi…marami naman akong kasama nu’ng gabing ‘yun kasi may assessment ang opisina…kaso, n’ung natulog ako d’un, may nagparamdam naman sa akin…dalawa lang kami sa kwarto at magkabukod kami ng higaan, magkalayo pa…pero n’ung gabing ‘yun, may katabi ako sa higaan, pakiramdam ko babae ‘yun eh…haaaay, ang hilig talagang may tumabi sa akin na hindi nakikita…

Maaga akong gumising at bumalik d’un sa king tinitirhan kinabukasan para makapaghanda, kasi may ibang lugar pa uli kaming pupuntahan…sa Midsayap naman at d’un kami magpapalipas ng gabi, kasi masyadong malayo at matagal ang byahe…sayang ang oras kapag nag-uwian kami…

Papunta d’un, buti na lang dala ko ‘yung mga tapes ko, VST at Hotdog…para hindi kami antukin at ng mapagmasdan kong mabuti ang kapaligiran…maganda nga ang aming nadaanan…kaso pagdating namin d’un sa may Pikit, North Cotabato, medyo hindi na maganda ‘yung tanawin…nadaanan naming ang resettlement area ng mga Muslim…d’un sila itinaboy ng pamahalaan natin dahil sa digmaan, mga biktima ng digmaan…at ang daan, baku-bako, hindi dahil sa dala ng panahon kun’di, dahil sa digmaan…nakakaawa….naghihirap sila dahilsa digmaan…sabi ng mga kasama ko, kung ano ‘yung nababasa ko sa dyaryo na digmaan, dito sa Pikit ‘yun, kaya harap-harapan kong nakita ang sitwasyon…

Nakarating kami sa Midsayap ng mga dalawa’t kalahating oras…malayo talaga, pero laking gulat ko, para na rin siyang lungsod!

…maganda ang Midsayap, masarap pa sigurong magtagal du’n…medyo mabilis lang ang tigil namin sa bayan, kasi kalimitan sa mga bukid kami naglalagi…d’un naman sa mga pinuntahan naming lugar…mas grabe ang lawak ng palayan…mas daang-daang ektarya ng palayan ang nakita namin…’yun daw kasi ang “rice bowl” ng Mindanao kaya gan’un kalawak ang palayan…

…biro mo, sa nakita kong iyon, d’un ko talaga napatunayan na hindi nagkukulang ang Pilipinas sa bigas…ang mga produkto sa Mindanao kung maaayos ng husto ang distribusyon, ay kayang-kaya pakainin ang buong Pilipinas at labis-labis pa!

…pero hindi nangyayari iyon, kagagawan kasi ng ating pamahalaan…mas mura pa kasi para sa pamahalaan natin na mag-angkat ng bigas mula sa ibang bansa kaysa galing sa Mindanao…ang totoo, mas kikita, mas malaki ang kurakot o maibulbulsa ng mga namamahala natin kaya gan’un ang sitwasyon…samantalang ang mga produkto o ani sa Mindanao, nabubulok lang… sa Luzon, walang makain…sa Mindanao, labis ang pagkain..wala ngang mapagbentahan eh…ewan, nakakalito!

…haaay, lumabas tuloy ang aking pagka-makabayan…ganun talaga ang buhay, nakakalito….

Sa isang linggo uli ang lakad namin, marami pang ibang lugar kaming pupuntahan, saka ko na uli isusulat dito….

Lunes, ng tayoy nagkakilala...

...naka-isang linggo na pala ako dito sa bago kong trabaho...malayo...malungkot...pero okay lang...di ko akalain na makakapagtiis din ako ng ganito...sa wakas, nakatulog na rin ako ng mahimbing kagabi...kagabi lang...ang tagal bago naka-adjust ang sistema ko....

...ngayong linggo, puro sa opisina lang ako...medyo solo ako d'un kasi puro nasa field lahat ang mga kasamahan ko, pero sa lunes kasama na nila ako...sa field na rin ako...pupuntahan namin lahat ng mga farm na hawak nila...excited na ako!

...isa pa lang ang reklamo ko rito ngayon...mahirap makatuyo ng labahin...wala ngang problema sa tubig, saganang-sagana, kaso...dahil nasa paanan kami ng bundok, parating madilim at umuulan...ang tagal tuloy matuyo ng mga damit ko...napabili tuloy ako ng mga extrang damit para lang may maisuot sa opisina....

...dito pala, 'di ka "in" 'pag hindi basa ang buhok mo...mahilig maligo ang mga tao rito...okay lang sana kaso...ang lamig naman ng tubig!! parang yelo!!!

...ngayon, poproblemahin ko naman kung saan ako sa pasko...kanino kaya ako magbabakasyon?