Na-OP akoh!!

Last week, a friend of mine from UPLB, Jhoana Lawas (Jolaw – oooops, she’s married na nga pala, don’t know her husband’s surname eh) visited me here in Mindanao. Apparently, her research won the best thesis in her batch who graduated this year, and she was required to present her thesis here in Davao – for her to redeem the accompanying cash prize. She was having second thoughts of coming here, because she just wanted to keep the cash prize and to use it for a better purpose (she has a family), but to her dismay, the organizer (a society of rich chemical companies) stated that she couldn’t claim her prize unless she go to Davao to present her thesis. The odd thing was, plane fare going to Davao was inclusive of the cash prize, so only a little was left for her to enjoy…huh? For a rich organizer, a plane fare is a meager amount for them and they included it in the cash prize? Worst, her accommodations were also not provided.

So, she contacted me to organize for a place where she could stay, so she could save some money and to have some gimik as well with other friends who reside here in Davao. I contacted my close friend in Davao, Janjan, and arranged for place where Jolaw could stay, as well as a meeting place for other friends for gimik. Unfortunately, the date for Jolaw’s stay here in Davao coincided with other activities of our friends to their respective offices, so Jan and I decided to just take turns in touring Jolaw in Davao. A week before, day by day, we communicated through text, to iron things up, instructions on how will we see each other, oh, it was her first time here in Davao as well.

The day came, and she bombarded me with texts like: she was in the airport and very excited…her flight leaves at …we have landed…we’re in the hotel now…first time for everything eh! We met the day after, and boy, I was surprised, “mukha siyang tao” (she looks decent)! She said she had to blend in with the organizers and participants who were mostly from the academe, private companies and some from the government (research institutes). Accompanying her was also a friend, who I haven’t seen for such along time, She used to be named as Cha Pangga, but she’s married now, uh-oh, I don’t know again her husband’s surname, icks…and oh, she’s changed too – and I am VERY, VERY HAPPY for her! Well, to both of them actually. Seeing them made me remember my college days, the CRAZY and well, SERIOUS things we did, hahaha! Anyways, good thing Cha was with her, because she’s one of the organizers (not the bitchy ones) and she took care of Jolaw’s accommodations, they were roommates in the hotel. One of the advantages of having friends, someone will take care of you in times of need.


We fondly call her JOLAW!


She’s Cha – and she’s soon to be a mom!


…when two become one….


…a girl to girl pose!


She’s claiming she gained a lot of weight na daw – its me who gained actually!


…and of course, moi!

So, I toured them in the city, souvenir shops, famous landmarks, bars – and we had so much fun in limited time. By dinner time, we had to go to “The Venue”, their organizer rented the place exclusively for them (participants), and they invited me to go there. As usual, with gatherings like that, food was plenty, but nothing for me…there were bananas, but courtesy of LAPANDAY, ick, no thanks! So instead, I settled for a cold glass of beer.

We socialized with the other participants, and saw acquaintances, former classmates and former teachers which made me very happy and helped me reminisce my time in UPLB. But, the crowd was different - well actually, I’m the one who was different. It was a gathering of what we call them, “chemical people”. People involved in chemical companies, the likes of BAYER, MONSANTO (not Gilbert!), SYNGENTA, which, by my profession and philosophies, are considered my enemies, or the other way around, I’m their enemy!


…with one of the enemies – no he’s my former blockmate in college!

Hehehe, it’s like I was a spy for a night! I was almost discovered when my former teacher asked me to where I am affiliated, for which I simply answered NGO, and immediately I retreated and dispersed in the crowd to avoid further interrogations. Non-government organizations (NGOs), to which I belong, are noted to be the opposite of what they’re advocating.

I was a spectator, and boy, I felt odd…I realized that I’m glad with my decision, to what path to follow with my line of work. I am very happy now with my work, I really can’t imagine now, what would make me work with them. Well, honestly, there came a time, when I almost decided to work with these chemical companies, I was a bum then, desperate to have any job, and good thing I met someone and offered me job with my line of work. It was like destiny wouldn’t allow me to change course with my life!


Me and the mouth of my dinner…the beer!


Pose for the camera....

Anyways, we just waited for the program to be finished, they announced that after that, a local band was hired to perform for them – for which after the program, most of them, if not all of the participants, flee back to their hotel…ick, KJs, old possums!

So, no crowd to mingle with, Jolaw and I decided to change venue (pardon the pun), Cha couldn’t accompany us because of her condition (she’s pregnant). We went to my favorite hangout, the place is called Rizal Promenade, where series of bars are located, and we looked for one where we could dance the night away.


Me, being a little bit tipsy….

We ended at 12am, still too early to party-goers or bar-hoppers standard – but my friend didn’t want to further disturb her roommates, so she insisted to go back to the hotel. We parted ways, and I know for sure, she really enjoyed her stay here in Davao with me…if only we had more time, a trip to the beaches should have been scheduled, but alas, no….so, I told her that by the next days/nights, Its was Jan-jan’s turn to entertain her.

Hey, to my friends, who wish to visit me here in Mindanao, this is an open invitation. I can play host and definitely you will enjoy cumming, I mean, coming here!

I'm coming out!

Okay, this time,i have to write in English for others (read: new friends, mostly foreigners) requested this blog, or are interested to know what i'm thinking and to have a peek of my adventures. Well so far, its almost a month that i didn't update my blog, so i guess, i have no choice....

I'm in an internet cafe right now, after checking my e-mails and reading other blogs, i was inspired to update mine, so here goes...I had fun last night with my good friend and now having a...what the locals call it, "overhang", slept at 3am today and woke up by 9am.

Last time i saw my good friend was December, and yesterday, i texted her, that i'm in town and I want to go out with her. She replied yes, and said that she was organizing a farewell party for an officemate and she invited me to join them...which I did, free booze and food, how can I decline such offer? So we met, and she introduced me to her officemates as one of her boylets or flings, i didn't know if they bought that.

I only joined them for a time and later, decided to have a table of my own - but with all my orders charged to them, they insisted eh. So i was afraid that i may drink alone, but it turn out, my friend wanted to be with me than to her officemates, so she spent most of the times with me, she was my GRO, hahaha! We talked a lot, news about each other, whos is her current boyfriend, sex...until we talked about a topic on being sexually molested, we shared some views regarding it until, we found out that we both experienced such, GASP! My oh my! We talked about it, but not the details. We talked what we felt and feel right now...and good thing we did that, 'coz after that, it lightened our feelings/burdens. Now we are more friends than before, she is more like a sister to me, aaaaay sister!

After that, we went to another bar, where we could dance - we felt suddenly the urge to dance eh! We found a place to dance, jampacked with people, mostly good-looking men (yuppies) who were not dancing, just drinking their booze and talking. We danced and the funny thing was, she was seducing this guy to dance with her, she even asked him formally, but the guy declined...odd...and I joked to her, "snubbed and byuti ng lolah!" (her beauty was snubbed). Later in the night, when all had their too much drinks and were showing their true colors, we understood why the guy declined in the first place, it turned out, there were no real men after all, they were all "happy all the time"....ahahahahaha! No mocking here, we were just dumbstruck...they were all straight-looking eh, as in. My friend was very disappointed, as in...cue song here by Jeremiah, "Nanghihinayang......"! Hahahaha, we had such fun!

p.s.

Next time na lang revelations ko!

Niuli ko!

Heps, medyo naging abala ako nitong nagdaang araw (‘lagi naman eh!), umuwi kasi, naiwan ang ibang trabaho, kaya pagbalik, doble na ang trabaho….

Sige na nga, ibabahagi ko na ang mga nangyari sa buhay ko, medyo sinipag akong magsulat at para mainggit, este ma-update ko pala ang mga naliligaw magbasa sa blog na ito!

Okay, una, nabanggit ko na umuwi (nag-uli sa Bisaya) ko ng Luzon n’ung Feb. 10, mabilisan lang, originally, isang lingo lang, pero maswerte’t napahaba ng kaunti naging 13 na araw, naudlot kasi ‘yung isang activity naming kaya okey lang dawn a medyo madgdagan ng araw ang bakasyon ko.

Pinatos ko na ‘tong bakasyon na ito, kasi, ‘pag hindi ko pinatulan, tiyak sa December na ako makakauwi…n’ung mga nagdaang araw nga bago ako umalis, nagpapahiwatig pa ang bosing ko na ayaw akong pauwiin, pero, nahilot ko rin at napapayag ko rin siya!

Grabeh, siyempre, sabik na sabik na makauwi dahil medyo napatagal ang pagtigil ko dito sa Mindanao, ito na ‘yung pinakamalayo kong narating at pinakamatagal na panahon na napahiwalay ako sa amin. Isang gabi bago umalis, pumunta na akong Davao para maghanda sa pag-alis, mga huling minuto sa pagbili ng mga pasalubong at ‘pag nasa Davao ako, makakalimutan ko ba naman ang nightlife? Siyempre hinde!

Kinaumagahan, hangover, huling minutong paghahanda at lumarga na papuntang airport, check-in ng maaga, at nakakagulat – ang terminal fee dito P40.00 lang, ang ganda, malinis at tahimik pa! ‘di tulad diyan sa Manila, P200.00 tapos ang pangit, mainit, at maingay pa!

Sakay sa eroplano, at nag-isip kung anong gagawin sa Luzon, planado ang bawat araw, kung saan at sino ang pupuntahan kasi kakaunti lang ang araw – ang ibang pupuntahan ‘pag hindi napuntahan, baka magtampo. Nakalingat ako, Luzon na pala, malapit na kaming lumapag, tapos ewan, ko imbis na matuwa ako at malapit na eh, nalungkot pa ko! Na-miss ko kaagad ang Mindanao, tapos n’ung nakita ko na naman ang mga nagtataasang gusali, lalo lang akong nalungkot kasi naalala ko ‘yung buhay ko bago ako tumulak papuntang Mindanao. Sa dati kong trabaho na nagpakaputa ako, naging isa akong bayaran, laspag na laspag! Ay, ang dramah!

Pagsakay sa taxi, papuntang terminal papuntang San Pablo, banding huli na n’ung magkwento ‘yung driver, taga – Mindanao pala siya, sabi ko nga, ako na taga-Luzon, nagpasyang mamuhay sa Mindanao, tapos siya, dito naman sa Luzon – nakakatawah!.

Sa Bus, ‘di mapigil ang pag-iisip, text pa ng text ang mga kasahan ko sa opisina, nangungumusta o tila nangungutya, pinababalik na kaagad ako! Sa bus, binibilang ang minuto o oras…ayan malapit na…ilang minuto na lang…nakakapanibago nga eh, kasi ‘yung daan, biglang ang lumiit sa paningin ko! N’ung una, malapad na siya para sa akin, pero ngayon, kumpara sa mga daan sa amin sa Makilala, ay sus! Walang binatbat, mas malalapad d’un!

Nakarating din sa wakas, nakita ko pa ang ate ko (panganay) sa terminal, pauwi na siya sa Lucena, ako pa-San Pablo, konting chicka lang, tapos paalam na…pagdating sa bahay, nanay ko naman, buti na lang medyo maaga, nakasalubong ko siya – siyempre, yakap at halik, tapos paalis pala siya, mamalengke raw siya, tinanong ako kung ano ang gusto ko, sabi ko simple, ginisang mungo at pritong tinapa! Ayun ang mga pinanabikan kong pagkain, ang kanyang mga lutong bahay. Sabay na kaming pumunta sa bayan kasi may pupuntahan din ako, sa isang kaibigan ko, kay Fafa Gerry! Ayun, pagdating d’un, kumustahan to the max! Na-miss ko ‘yung bahay niya, tambayan kasi ng mga komikero, museum at library ng komiks! Masaya, ubod ng saya, nakalingat nanaman ako sa oras, tapos nagpaalam na, kinabukasan na uli kasi nagkataong may exhibit ang mga komikeros sa isang school na kalapit.


Kumustahan to the max!! (ako, gerry, ate ilyn, edjee at zarah – sino ‘yung natakpan?)


Naninabago, balot na balot daw ako at walang balbas!

Uwi sa bahay, tapos a’yun, kumustahan uli, sa pamilya naman. Inaasahan daw nila ako na payat at maitim, kabaligtaran daw lahat, lalong tumaba (nyah!) at namuti. Sabi ko nga nangitim pa ako ng lagay na ‘yan kasi kakagaling ko lang at madalas sa beach, hehehe, at nang-inggit pa!

Kinabukasan o kinaumagahan, maaga akong nagising, ‘di na naman makatulog, namamahay. Tulad ng dati, naglakad na lang ako papuntang Sampalok lake at nilibot na rin ‘yun. Matagal na rin ng huli kong nilibot ‘yun, marami na ring pagbabago, mga naglalakihang mansyon ang tinatayo sa paligid ng lawa. Tinanggal nga nila ‘yung mga squatters, pero pinalitan naman ng mga naglalakihang rest house ng mga mayayaman, hmmmnnn….

Sa hapon, pumunta ako d’un sa school na may exhibit ang komikero – ay’un ang na-miss ko, mga exhibit na gan’un! Tapos, ang ibang komikero, dumating din si Jonas at Raipo.


Ako, si raipo (ala janet jackson cover), jonas at fafa gerry!

Fair kasi d’un sa school, kaya maraming mga booth at tindahan ng pagkain, ayun, nilantakan naming mga pagkain d’un, maski simple okay pa rin!


Sarap nyan!

Pagkatapos ng fair, dumiretso kami d’un sa isang café sa may labas ng San Pablo – Café Curio ang pangalan. Okay naman ang mga pagkain nila, kaya lang kulang ang araw para pagpiyestahan ang mga menu nila, the usual, kung alin ‘yung walang karne, ayun ang pwede sa akin, okay naman at medyo Italian dish ang menu nila. Kumustahan na naman, tapos pinaglaruan ang mga mind games o brain busters na naroon sa café, may mga komiks pa, Neil Gaiman at Bill Watterson (Calvin and Hobbes!) kaya okay. Tapos, nagpaalam saglit si fafa Gerry, may susunduin daw siya.

Pagkatapos ng medyo mahaba-habang sandali, dumating na siya, may kasamang dayuhan (foreigner), isang comic artist din, isang French! (Ooooohhh, French, ang matrix ko nag-eelisi!) Pero sa totoo lang, parang familiar ‘yung pangalan nya, parang nabasa ko na sa Heavy Metal magazine ang pangalan niya…hahalungkatin ko na lang ang mga magazine ko. Tapos, ‘yun, magaling siya…at medyo sa linya ko ‘yung mga pinaggagawa nya, erotic art, kaya okey siya!


Komikeros with a new member, Ivan Brun!

Pagkatapos d’un, kinabukasan, mga kaibigan ko naman ang ka-gimik ko…d’un na lang kami nagkita-kita sa Filinvest, Alabang, common ground para sa amin. Dumaan muna ako ng Los Baños para kaunin ‘yung isa pang kaibigan para sabay kaming lumuwas. Aysus, sa bus pa lang, daldal na kami ng daldal, ang tagal namin kasi n’ung huling magkita, kaya lumipas ang oras nasa Alabang na pala kami. Siyempre, excited din na Makita ‘yung iba pa, at ‘yun nga, grabeh! Chika to the max, tungkol sa buhay, at napagtanto ko (…ang lalim!), iba na talaga, puro buhay at mga plano na ang mga pinag-uusapan, ‘di tulad nu’n college na puro gimik lang at walang pakialam sa buhay-buhay. Kain ng pananghalian, at kwentuhan, tapos n’ung medyo napatagal kami d’un sa restaurant, lumipat na kami ng ibang puwesto, sa Starbucks naman. Ako, sa sarili ko, ayaw ko talaga sa Starbucks na ‘yan, sobra kamahal ang presyo, ‘di naman masarap ang mga produkto nila…pero pumayag na rin ako, mapilit sila eh…at saka libre!

N’ung nakaupo na kami d’un, kwentuhan na naman, at siyempre palagi ko silag kinukumbinsi na tumira sa Mindanao…tapos may dumating na artista, si Val Sotto! Gwapo siya, tinuod gyud (sa totoo lang), kaya lang tigulang na gyud (matanda na), naalala ko bigla ang VST, gusto ko ngang lumapit kaso, nahiya ako…okay lang, pinagpiyestahan ko na lang siya sa tingin habang tumutugtog sa isipan ko ang mga kanta ng VST…”We are the Disco Kings, Rockin’ from the Philippines, Saan man makarating, Sayaw ninyo’y, Awitin naming…”. Tapos, ‘yun, balik kwentuhan, at n’ung medyo pagabi, may kanya-kanya pa kasing mga meeting o responsibilidad kaya nagpaalam na kami ng mga kaibigan ko sa isa’t-isa, hindi namin alam kung kailan uli kami magkikita…hikbi!

Lunes, sa Los Baños naman ako pumunta. Grabeh, ang laki ng pinagbago ng Grove (daan papuntang UPLB)! Pero ang campus, gan’un pa rin, nagkataon FebFair, kaya medyo abala ang mga estudyante. Pinuntahan ko ang mga kaibigan ko d’un, tapos, d’un sa dati kong boss na kaibigan ko rin. Nag-lecture ng kaunti sa klase nya, inilahad ang mga karanasan at natutuhan ko dito sa Mindanao (wholesome ha!), pagkatapos n’un, ‘di pa rin kami nagkausap ng husto kasi may naghihintay na iba pa, kaya nagmadali na rin akong nagpaalam, sabi ko, sa susunod na araw na lang uli!

Martes, lumuwas ako para asikasuhin ang pinagagawa sa opisina, papunta ako Greenhills, pero mabuti na lang sinabayan ako ni Gerry kasi, paluwas din siya, at pagkakataon na makita ko ang ibang komikeros. Pumunta kami sa Makati Cinema Square…Cinema square ang pangalan na wala namang sinehan…para bumili ng mga lumang isyu ng Liwayway para sa museum ng Komikeros. Hinanap namin d’un tapos pinuntahan kami ni Jonas, malapit kasi ‘dun ang opisina nya.


Kami sa tapat n’ung second hand store na binilhan namin n’ung mga Liwayway

Tapos, binisita namin ‘yung office ni Jonas, and’un kasi ‘yung iba pang komikeros…at saka, may kakaibang eraser akong nabalitaan d’un na lubos na kinagigiliwan daw nila.


Ala-Star Wars na background!


Me jonas ger


Oo nga, nakakagiliw nga!

Tapos n’un, lumabas at nagpaniudto (lunch) kami, tapos ginala naming ‘yung Cinema square kasi daghan kaayo (plenty) ang mga pirated na DVD! Sila, tingin sila ng gusto nila, ako, isa lang ang laging tinatanong, “’asan ang mga X?” hehehe, bihira kasi dito sa Mindanao eh…tanong nga din ako ng mga magazine, kaso wala talaga, bawal daw eh – sawi!

Tapos, balik na naman sa opisina ni Jonas, at nagpaturo na rin ako ng papuntang Greenhills, baka maligaw eh, nabalitaan ko nga na binago na ‘yun! Tapos, nagkasundo kami na manood ng Zsa zsah Ze Muzical, kaso sold out na ‘yung ticket, y’ung sa Marso na lang daw ang meron…sayang talaga, itinapat ko nga ang pag-uwi ko para mapanood ‘yun, kaso ‘di na puwede, balik na ako sa Mindanao n’un eh…kaya, mang-iingit na lang ako. Ipo-post ko na lang dito ‘yung isang drawing ni Fafa Carver na ibinigay nya sa akin, at AKO LAMANG SA BUONG PILIPINAS ANG MERON NITO, HAHAHAHAHA!


Ganda ‘di ba?

N’ung sa Greenhills na, grabeh, nakakaligaw nga, ‘di ko na makita ‘yung dating mga tindahan na pinupuntahan ko, kung saan-saan na napapwesto, kaya ayun, ang tagal kong nagpalibot-libot, nakakapagod! Ayaw ko ng pumunta d’un ng mag-isa lang, dapat may kasamang alam na alam ang lugar para hindi ka mapagod sa kalalakad. Gabi na rin ako ng makauwi – kaya sa bus, n’ung pauwi na, naalala ko na naman ang naging buhay ko n’un, hahhhh, ayaw ko na n’un!!!

Ayun, sa araw-araw kong pag-alis sa bahay, nagtampo nanay ko, umuuwi lang daw ako para matulog, tapos alis na naman, sabi niya umuwi pa raw ako! Eh sabi ko, marami kasing pupuntahan, masyadong in-demand, minsan lang ako umuwi kaya gustong mapuntahan lahat.

Nakakatawa pa pala…n’ung isang gabi na pumunta ako sa Los Baños, dumalaw ako sa kaibigan kong professor na babae. Habang nagkekwentuhan kami, tinatagayan kami n’ung asawa nya (foreigner) ng red wine – ang taas magtagay! N’ung una ‘di ko gusto ang lasa pero n’ung nagtagal, masarap pala. Isang baso lang ‘yung kaibigan ko pero ‘yung asawa nya, tuloy-tuloy sa pagtagay, eh ako, inom-naman ng inom. Kaya a’yun, namalayan ko na lang, nakalamapas na kami ng dalawa (2) bote, ibig sabihin naka- isang (1) bote ako ng red wine, hitit ng hangin!! Ako na hindi marunong mag-inom, eh…marunong na ngayon, hehehe!

Ay’un, nakalipas ang halos dalawang (2) linggo na puro layas ako sa amin, puro gastos, pero okey lang – kaya ayun, nagmadali na ring umuwi ng Mindanao, mauubusan na ako eh! Tapos n’ung pauwi na ako ng Mindanao, nakasabay ko pa ‘yung kaibigan kong malimit kong tinutuluyan sa Davao, kaya ayos, may ka-chika ako sa eroplano!

Kwentuhan kami, nauna lang pala ako sa kanya ng isang (1) araw na umalis ng Mindanao. Tapos reklamo, ang mahal ng terminal fee na ‘di naman maganda ang serbisyo. Antay kami ng flight namin, tapos n’ung umakyat na kami ng hagdan papasok sa eroplano, pareho pala kaming masaya at sabik na sabik makauwi sa Mindanao. Pareho kami ng saloobin, na ang buhay namin eh sa Mindanao na talaga. Pareho kaming taga-Luzon, pero ngayon, dito na sa Mindanao, mas okey ang buhay dito eh. Sabi ko nga, ‘pagpasok naming ng eroplano, “tara, pasok na tayo, at huwag ka ng lumingon at aka maging bloke ka pa ng asin! Hehehe”.

Pagdating ng Davao, ang sarap ng pakiramdam, tahimik na masaya. Nakisakay na lang ako sa kanila, sinundo kasi siya ng asawa nya. Tumuloy muna sako sa isang hotel para magpahinga, malayo pa kasi ang Makilala eh. Tapos, medyo gumimik lang ng mag-isa n’ung gabi, pampatulog lang, hehehe.

Kinabukasan, umuwi, pagdating sa opisina, syempre, iisa ang kantyaw, PASALUBONG! Okey lang naman, handa ako, nagustuhan naman nila, puro mga unang pagkakataon nilang makakita at makakain ng mga dala ko (uraro, panotsa, ube balls), kaya okey!

Tapos, pahinga uli kasi kailangan ng lakas para sa kinabukasan – gimik na naman…sunod-sunod ang gimik eh. Bumalik uli kami ‘dun sa Kisulad, Sta. Maria, Davao del Sur. Kaarawan ng anak ng director namin, d’un nag-celebrate! Sa pagkakataong ito, may kasama na kaming tagakuha ng mga litrato, kaya okey na!



Dito ‘yung lugar, isang cove siya!


Sign sa kalsada, mga 17 km ang layo bago marating ang beach!


Ang daanan kapag low tide, high tide kami nakarating kaya sumakay na lang kami ng bangka!


Ang Wow Kiss beach resort na pag-aari ni Ricardo Gloria, dating DepED Secretary!


Siyempre, ballot muna ako sa simula!


…at rumampa ang lolah!!!

“yun na muna…marami pa uling nangyari…at babalik na naman kami sa Kisulad, aguy, mangingitim na naman ako niyan, hehehe!

ako ay nagbalik...

hep, kakagaling ko lang airport, galing luzon...at grabeh, iba ang pakiramdam ng umuwi na ako dito!

Saka na lang muna ang mga pictures at kwentuhan, basta, napatunayan ko na dito na talaga sa mindanao ang buhay ko!!!

Boscolympics 2006!!!

Hey, hey, hey! Summer na naman at simula na uli ng mga sportsfest. Sa office namin, itinataon namin ang sportsfest sa piyesta ni Saint John Bosco (January 31-February 1), dahil iyun ang santong inspirasyon ng organization namin, kaya ang tawag namin sa sportsfest namin ay BOSCOLYMPICS!

Nakadalawang taon na ako sa pagsali sa masayang okasyong ito. Datirati sa malapit lang na resort kami nagpipiyesta pero ngayon, dumayo kami sa medyo malayo pero grabe kaganda na lugar, sa Sta. Maria, Davao del Sur!!! Grabeh, daig ang Baguio sa zigzag na daan na may bangin! Mapapahiyaw ka sa takot sa daan, ang taas ng babagsakan mo kung maaksidente ka, pero may pakunswelo, maganda naman ang tanawin.

Ayun nga lang, hindi lang paglalaro ang ginawa namin d’un, dahil assistant ako ng executive director namin (read: julalay), marami pa ring trabahong ginawa – ang mag-organize nga mga laro, monitor sa scoring at bantayan ang lahat ng staff, kaya ayun, kakaunti lang ang nakuha kong litrato ng lugar. Sa pagbalik ko na lang uli doon ako mangunguha ng maraming litrato.

Okay naman ang Boscolympics namin, hinati sa iba’t-ibang grupo (kulay) at nakasama na naman ako sa grupong nag-champion (kami na nga ‘yung pinakamaunti, nanalo pa)! Ubod ng saya! Nagkaroon ng dry at wet-lympics, at kingabihan, nagkaroon ng mga presentation, meaning, sumayaw na naman kami, para makita ng lahat ng staff ‘yung sinayaw namin sa foundation day ng Makilala.

Nang matapos ang Boscolympics, lahat masaya, lalo na sa kantyawan, at lahat kami, talagang inaabangan ang sportsfest na ito.



Ako, pagkatapos maayos ang aming stage – ala-extra challenge!



Kasama ang aking grupo, The Mighty Manggagarab Team!



Sersyoso sa pagsayaw, hehehe (medyo madilim nga lang ang kuha)!



Dapat ako ang aayusan, kaso ng makita nila ang mga balahibo ko sa katawan, huwag na lang daw!



Pagkatapos ng extra challenge, nag-pose kami!



N’ung kami na ang nag-champion!



At siyempre, kailangan kong rumampa – halah, rampah!!!



Kasama si Lucia (Lotlot), isama ko daw kasi siya dito sa blog ko, pero huwag daw ‘yung mahalay!

Pahabol…may natutunan rin pala akong bago sa Boscolympics na ito, HUWAG MAGPALINIS NG KUKO (manicure at pedicure) BAGO PUMUNTA SA BEACH! Bakit kanyo? Hehehe, gawin nyo na lang para malaman nyo kung bakit.

unang hirit!

aaaahhhh, 2006 na pala, medyo napahuli ang aking gising...pero anyways, ano na nga ba ang pinaggagawa ko sa bagong taon?

...una, nag-celebrate kami ng pasko n'ung january 6, hindi dahil sa 3 kings' celebration kundi sa anthroposophy kasi, ito ang date na dapat na celebration. Ito 'yung date na na-baptize si jesus ni john the baptist at nanaog ang holy spirit or christ consciousness (or merging of the soul ni zarathustra) kay jesus, actually ito daw talaga ang christmas ang sine-celebrate pero hindi pa rin malaman kung paano naging december 25 bigla ang celebration...isa trivia lang mga kapatid.

...naging busy kaayo na naman...

...lovelife? naging parang roller coaster at ang masasabi ko na lang ay: uh-oh!

...maraming nabalita sa ibang mga kaibigan na hindi maganda, pero may positive naman siguro sa lahat ng bagay.

...at higit sa lahat, makakabisita na uli ako sa luzon, kaso 5 araw lang, kaya dapat ma-maximize ng husto!

hokey, ayun na muna...abala pa kami ngayon sa feast ni Don Bosco at sa beach na naman kami magse-celebrate, ayooah!

Mga huling sandali ng 2005!

Whoah, ilang oras na lang at bagong taon na! Kay bilis talaga ng panahon! Ito na siguro ang huling entry ko sa 2005, at siyempre, okay kung medyo balikan ko ang mga magagandang nangyari sa buhay ko dito sa Mindanao!

...bilang ganap na taga-Mindanao, kaya ko ng umubos ng isang buong durian!

...nagpakasasa ako dito sa mga eat all you can restaurant, mga seafoods ang handa at average lamang ng P99.00!

...natuto akong mag-swimming at rumampa sa bawat beach na pinupuntahan ko!

...nakapunta ako sa iba't-ibang lugar dito sa Mindanao, at nakakilala ng mga bagong kaibigan.

...naka-attend ako ng iba't-ibang festival dito sa Mindanao!

...ilang beses akong nagplanong umuwi pero ni isa, walang natuloy!

...ilang beses akong bumalik sa Talikud Island, parang Boracay sa ganda!

...opisyal na nakasisid na ako sa tubig! hehehe...

...na-feature ako sa tv, newspaper at radio dito sa Davao!

...nakilala ko uli ang Diyos!

...at higit sa lahat, nakilala ko ang isang babaeng nagpasaya, nagpapasaya at magpapasaya na naman sa buhay ko!

Ahahaay! okay na okay ang buhay! Sana sa mga susunod pang araw eh mas okay pa...positive na ngayon ang tingin ko sa buhay!


...kaya sa inyo, HAPPY NEW YEAR!!!!!

Ang pagdadalaga ni...Johnny Balbona!

Sa wakas, napanood ko na rin ang Maximo!! Grabeh, hindi ako na-disappoint, okay naman ang pagkakagawa...halos walang nasayang na shots sa camera, okay na okay! Maraming nakakatuwang eksena!

Tama nga 'yung isang nabasa kong review, hindi siya isang kuwento ng isang bakla o kabaklaan, kundi isa siyang kwento ng buhay, pagpapahalaga sa pamilya, pagpapakita sa bulok na sistema, at ang tunay na katayuan sa buhay ng nakakarami.

Mahusay sa pagkakagawa at pati na rin sa mga nagsiganap...kaso, nagulat lang ako (medyo spoiler!)...si Kuya Bojie, gumanap ng medyo sa evil side? Naglaro sa isipan ko ang mga alalaa ko sa kanya n'ung kabataan ko, sa mga panahon nya nu'n sa BATIBOT, kasama si Ate Shenna, na nagkukuwento ng mga magagandang asal...parang...kung updated na: "Mga bata, ang ikukukwento ko sa inyo ngayon ay kung paano pumatay ng tao!"

Anyways, sana, simula na ito ng paggawa ng magagandang pelikula, kaso sa line-up ng mga pelikula sa paparating na Metro Film Fest, parang hindi yata....

Pero maiba muna, nitong nakaraang mga araw eh talaga namang naging abala ako ng husto, nakakapagod at nag-enjoy din naman kahit papaano...nagiging tunay na nga akong Mindanaoan!

Nag-organize kasi kami (grupo ng mga NGO dito sa Davao) ng isang symposium at ang mga naging bisita namin ay mga international scientist. Naging masalimuot ang paghahanda pero sa simula ng aming activity eh, nagkaroon ng maikling pagsasalo para maka-bonding namin sila pati na rin ang iba't-ibang miyembro sa kanikaniyang NGO.

Siyempre, dinala na naman namin sa Talikud Island at sa pagpunta namin d'un, habang tumatakbo ang aming bangkang sinasakyan, dinaanan kami ng isang pulutong nga mga lumba-lumba (dolphins!!!). Mga 15 sila at grabeh, n'ung mapalapit sila sa aming bangka, nagpakitang gilas pa 'yung pinakapinuno, talun ng talon sa ere! Grabeh!!!

Simula pa lang, enjoy na, kaya pagdating namin d'un sa diving area, lalo na! Marami uli akong nakilalang mga bagong kaibigan, international at lokal!

Nagkaroon na uli ako ng rason para maging masaya...ewan ko...masaya na uli ako....


my special new-found friend....si Sarah


...kasama namin si Anne


...kasama namin ang magkapatid na presentor na Malaysian, sina Lin Li Lin (kaliwa) at Lin Li Ching (kanan)


...kasama ang Ethiopian volunteer na si Edlam (Edlap ang pagbigkas ng pangalan niya) at si YokYok, isang Chinese Malaysian.


...at si Mae Wan Ho, ang aming main speaker (katabi ni Sarah), Tita Jo (may bandana) at Tita Cory (naka-white na damit)!

Haaay...basta...masaya na uli ako!

Advance Merry Christmas sa lahat, lalo na sa mga KOMIKEROS!!!

anib time!!!

Hey, hey, hey!

Sa bilis ng panahon, 'di ko napansin na naka-isang taon na pala ako dito sa Mindanao, grabeh!

Mapagbiro pa yata ang tadhana, kasi, kasabay ng pagdaos ko nito n'ung linggo, napalagay pa sa dyaryo ang pangalan ko (sa PDI- wala akong krimen ha!)! Na-feature 'yung office namin tapos n'ung nag-presscon kami, medyo ako, ehem, 'yung napansin ng mga reporter...well, iba na talaga, hehehe..., kaso nga lang, mali naman ang pangalan ko d'un: Johnny Panganan ang nakasulat, haaaay...okay lang;-)

Tapos, bukas, may radio interview naman, sa martes, presentation kaharap ang iba't-ibang mukha galing sa buong Mindanao...nagbubunga na ba ang mga dugo at pawis na ibinigay ko sa organization namin? hmmmn...well, bunga lang naman ng pagkakataon ang lahat..pero "there's no such thing as coincidence, everything else is connected to everything else" - first insight y'un sa "Celestine Prophecy" ni James Redfield! Ah ewan, magsasaya na lang muna ako....

Well, medyo masaya nga, pero hindi pa rin maitatago na medyo malungkot pa rin ako, kasi wala dito 'yung mga kaibigan ko...ang hirap makahanap ng mga kaibigan na ka-level mo o karugtong ng utak mo - miss ko na talaga ang mga KOMIKEROS! Haaay...tiis pa, 'pag nakaipon na ako...ang mahal kasi ng pamasahe eh!

Tapos, pasko pa! iba kasi ang pasko dito, oo nga't hindi kasing garbo diyan sa Luzon, pero sa totoo lang, medyo okay-okay pa, tahimik at nagagawa ko ang gusto ko....kayo na mag-isip kung ano 'yun, kung ano man ang iniisip nyo, ayun na 'yun!

Teka, maiba naman ako...usapang komiks naman...'buti na lang merong National Bookstore dito, ayun ang source ko ng comics dito, medyo limited nga lang pero at least meron! N'ung nakita ko 'yung shelf nila sa pambata, nagulat ako, abah, may mga graphic novels, tapos ang mura pa!

Nakakuha ako ng Elf Quest tpbs (digest size, nos. 1-8), Bone na hardcover, Kiko Machine, Pugad Baboy 18!

'eto ang masasabi ko...


Sa wakas, nakabasa na rin ako nito! okay na okay, ang galing nga pagkakasulat at drawing! Isa na rin ako ngayon sa mga sumisigaw ng AYOOOOAAAAHHH! Ang sarap basahin ng mga pakikipagsapalaran ng mga wolfriders!!

Ooops, wala pala akong picture n'ung Bone, pero ang galing ni Jeff Smith! Hahanapin ko pa ngayon ang mga kasunod nito, 9 books daw, kaso sabi ng National Bookstore, 2 pa lang daw ang meron sila, aaawwwww...hinihintay ko na lang 'yung book 2...


Dito naman, okay na okay basahin, isang henyo si Manix Abrera, ang sarap basahin at ay'un nga lang, n'ung binasa ko eh nakasakay ako sa pampasaherong van pauwi at wala akong ginawa kundi tumawa ng tumawa. Naalala ko kasi 'yung buhay ko n'ung estudyante pa ako, 'yung mga hirit na ewan, mga gimik, at mga karanasan, okay na okay! Pinagtinginan nga ako ng mga kasabay ko sa van, pero okay lang, hindi naman nila ako kilala at hindi ko rin sila kilala! basta, nag-enjoy ako!

Ewan ko lang ha, pero, bakit yata walang pangalan ang mga pangunahing bida at saka... sa kalagitnaan ng serye, umayos 'yung pagkaka-drawing sa mga karakter, lalo na 'yung babaeng naka-skin head, pero n'ung bandang huli, medyo hindi na maganda. Sa paningi ko eh d'un sa mata nagkaproblema, okay na y'ung dati eh, pero n'ung naging bilog, medyo, 'di ko gusto...


...at ang PUGAD BABOY 18...okay, walang kamatayan pa rin ang mga hirit ni Polgas, kaso medyo walang adventure ngayon...nakaka-miss na ang mga adventure, 'kala ko eh isasama 'yung kay Igno na naging bounty hunter siya, siguro sa 19 na lang...sana!


Tapos, 'nung minsan napadaan ako sa oddyssey, pinapalabas nila 'yung "Phantom of the Opera" ni Andrew LLoyd Webber at Joel Schumacher...'di ko kasi napanood sa sine, kaya bilis-bilis akong bumili ng VCD. N'ung napanood ko na, nakow...palpak! Meron kasi ako ng soundtrack ng play kaya saulo ko 'yung mga kanta, at meron na kong idea ng mga scene, kaso sa ginawa ni Schumacher...ewan ko lang ha, pero hindi sinaunang Paris ang nakikita ko, kundi Gotham City! Ang gumanap na Carlotta eh payat na babae? Ang nasa isip ko eh dapat matabang babae...at ang Phantom eh pa parang si Batman, kulang na lang eh ngumiti siya at magpakilala (ala-George Clooney na "Hello Freeze, I'm Batman!" - ugh!). Tapos, d'un sa production number para sa "Masquerade", ito pa naman ang hinihintay ko, hindi siya masyadong tumatak sa akin...may kulang! Mas tumatak pa nga sa akin 'yung sayaw ni Roland Orzabal ng Tears for Fears d'un sa kanta nila na "Mad World"! The best pa rin talaga ang Moulin Rouge!


'di ko siya gusto, mahal pa naman ang bili ko, sana hinintay ko na lang mag-sale!

Hep, ang hinihintay kong ipalabas dito eh 'yung "Ang pagdadalaga ni Maximo Oliveros", ang ganda ng mga review para dito, intriga tuloy ako!

Gusto kong mag-swimming...

Hey, balita uli, oras na muling ibalandra ang aking pagmumukha dito, oh well, medyo may pagka-exhibitionist din naman ako eh...

Nagkaroon uli kasi kami ng bisita galing Austria at bago siya umalis, eh dinala namin siya sa Talikud Island para magsaya...at mag-scuba!

Panibagong karanasan para sa akin ito kaya n'ung nagplano sila, sabi ko sa sarili ko, hindi ko dapat palampasin...at hindi nga ako nagsisi sa aking desisyon, okay na okay nga ang scuba diving! N'ung una kasing punta namin d'un, natakot ako kaya hanggang snorkeling lang ako, eh ngayon, parang may lakas na ako ng loob kaya, ayun!


siyempre, with my all white get-up (dati kong boss 'yung nasa likod ko!)


pati na rin ang aking bosing ngayon eh nahawa na sa aking attire


hinihintay ang oras para sumisid, actually kabado na ako nito...


...at ito na nga, habang sinusuotan ng mga harness para sa scuba diving...


...feeling okay, para kabado na ako rito...


...ang antipara (bow!)...


...eto pah...


..at etoh na nga...wala ng balikan pa!

...at grabeh, ang galing! Ang sarap palang mag-scuba diving! Iba ang pakiramdam kapag nasa ilalim ka, mga 30ft 'yung pinuntahan namin, intro diving pa lang kasi eh. Pero okay na okay, as in! Kapag nasa ilalim ka pala ng dagat, hindi mo ramdam ang oras at para ka na ring nasa ibang daigdig. Akala ko nga saglit lang kami, 'yun pala naka 30 minutes na sa ilalim, nabitin tuloy...sayang nga lang, kasi nagpa-picture din kami sa ilalim kasi nasira 'yung camera, kaya next time na lang...siguradong uulitin ko ito kasi okay na okay!

N'ung matapos ako, 'yung kayaking naman ang pinagtripan ko, eh n'ung una takot din ako eh, hindi pa kasi ako masyadong marunong lumangoy n'un eh, ngayon okay na...


...o, nag-pose pa...


...at isa pah...

At n'ung matapos na kami...medyo trip lang, feeling model..ayun, rumampa sa bangka!


...hehehe!