Bakit ganu'n? Sa tuwing uuwi ako diyan sa Luzon, parati na lang may kaakibat na malungkot na pangyayari sa buhay ko...as in, malungkot! Ewan ko kung kailan pa ako makakabawi...ganito pala 'yun kasakit....
Haaay, natatakot na tuloy akong bumalik diyan eh....ewan ko ba!
Tuesday, April 24, 2007
Friday, April 20, 2007
Friday, March 09, 2007
aaaah, sige na nga!
...papatulan ko si fafa Gerry sa tag nya.
...hihirit muna ako, nakita nya pala si Cesar Montano, well, hirit ko lang, n'ung napanood ko 'yung mananabas, tawa ako ng tawa, 'yung character kasi ni Johnny Delgado, si fafa Gerry ang naaalala ko, hehehe!
...eto na...
10 Weird/Little Known Things About Me
1. Madali akong mapaiyak sa mga pelikula...Schindler's List, umagos ang luha ko...weird nga 'no?
2. Idolo ko si Jessica Zafra.
3. Kaibigan ko si Mr. Gerry Alanguilan - Gerry who?
4. Crush ko hanggang ngayon, at lalo pa yata, si Mr. Eddie Gutierez, Ahaaay!
5. 80's music pa rin ang paborito kong pakinggan.
6. Homophobic ako sa mga gay parlors or drag queens.
7. I hate my high school years (pwera lang sa totoo kong mga friend n'un)
8. Super-takot ako sa linta!
9. Napingkaw ang kaliwa kong braso dahil sa aksidente sanhi ng katangahan ko n'ung grade six ako!
10. Lampas na dalwang taon na ako dito sa Mindanao, konti pa lang alam kong bisayang salita.
oh, sino naman i-tag ko?...uhmmn...kung sino po makabasa nito na may blog!
...hihirit muna ako, nakita nya pala si Cesar Montano, well, hirit ko lang, n'ung napanood ko 'yung mananabas, tawa ako ng tawa, 'yung character kasi ni Johnny Delgado, si fafa Gerry ang naaalala ko, hehehe!
...eto na...
10 Weird/Little Known Things About Me
1. Madali akong mapaiyak sa mga pelikula...Schindler's List, umagos ang luha ko...weird nga 'no?
2. Idolo ko si Jessica Zafra.
3. Kaibigan ko si Mr. Gerry Alanguilan - Gerry who?
4. Crush ko hanggang ngayon, at lalo pa yata, si Mr. Eddie Gutierez, Ahaaay!
5. 80's music pa rin ang paborito kong pakinggan.
6. Homophobic ako sa mga gay parlors or drag queens.
7. I hate my high school years (pwera lang sa totoo kong mga friend n'un)
8. Super-takot ako sa linta!
9. Napingkaw ang kaliwa kong braso dahil sa aksidente sanhi ng katangahan ko n'ung grade six ako!
10. Lampas na dalwang taon na ako dito sa Mindanao, konti pa lang alam kong bisayang salita.
oh, sino naman i-tag ko?...uhmmn...kung sino po makabasa nito na may blog!
Wednesday, February 07, 2007
Gan’un pala ‘yun!
Marami na naman akong naging karanasan nitong mga nagdaang araw at sa lahat ng ito, ang masasabi ko lang ay “gan’un pala ‘yun!”.
Una, nakaranas ako ng isang pangyayari (masyadong personal o pribado, kaya pahapyaw lang ang pagsambit ko), na malimit ko lang mabasa at mapanood sa tv, kaya n’ung naranasan ko ‘yun, kakaiba talaga…nakakakaba sa una, pero kapag naroon ka na, ‘yun talaga ang nasambit ko – “gan’un pala ‘yun!”.
Pangalawa, pagdating sa lovelife…may naranasan na naman akong bago…’pag nga mahal mo ang isang tao, totoo pala ‘yung kasabihan na “hahamakin ang lahat, masunod ka lamang”, grabeh, totoo nga, hahamakin mo pala talaga lahat-lahat – at nasambit ko na naman ang “gan’un pala ‘yun!”.
Una, nakaranas ako ng isang pangyayari (masyadong personal o pribado, kaya pahapyaw lang ang pagsambit ko), na malimit ko lang mabasa at mapanood sa tv, kaya n’ung naranasan ko ‘yun, kakaiba talaga…nakakakaba sa una, pero kapag naroon ka na, ‘yun talaga ang nasambit ko – “gan’un pala ‘yun!”.
Pangalawa, pagdating sa lovelife…may naranasan na naman akong bago…’pag nga mahal mo ang isang tao, totoo pala ‘yung kasabihan na “hahamakin ang lahat, masunod ka lamang”, grabeh, totoo nga, hahamakin mo pala talaga lahat-lahat – at nasambit ko na naman ang “gan’un pala ‘yun!”.
LAB YU 'GA!!!
Pangatlo, medyo madrama naman na karanasan, malungkot na masaya, may panghihinayang, konting inggit, pero ang pinakamahalaga, kapayapaan para sa kanya (wala siyang dapat ikatakot dahil naiintindihan ko) at pagkamalaya…o kaya’y respeto…’yun, mas bagay ang salitang respeto! Kaya mo pala talagang magbigay ng daan para sa isang minamahal mo, pero pagmamahal na may respeto…sana lang huwag siyang tuluyang lumayo…sa ganitong karanasan, nasa isip ko talaga at nabanggit ko naman sa sarili ko na “GAN’UN PALA ‘YUN!!!”Sunday, February 04, 2007
belated sa lahat...
Haaaay, sa dami ng ginagawa ko ngayon, ang pag-update nitong blog, medyo nahihirapan na ako...ayaw pa kasing lagyan 'yung computer ko sa office ng internet eh...matagal pa raw at galing pa sa manila ang technician.
Sa sobrang tagal, ang dami ng okasyon ang dumaan...belated na lang po sa lahat, sa bagong taon na nagdaan at sa mga nag-celebrate ng kani-kanyang mga may birthday na hindi ko na nabati, pasensiya na po...well, aabot pa naman sa chinese new year, kaya... KUNG HEI FAT CHOI!
...which reminds me of my...LAB YU GYUD 'GA!!!
Ako, eto, hindi magkandaugaga sa sobrang pagkaabala...nasa Davao na ako ngayon naka-base at nakakatawa, hinihiritan ako ng mga kasama ko sa trabaho. Kasi, n'ung nasa Makilala pa ako, tumatakas ako papuntang Davao para gumimik, halos ayawa umuwi ng lugar namin...ngayon namang nasa Davao na ako, hindi naman ako makagimik!
Marami na namang mga nangyari sa buhay ko, sa ikalawang taon ko rito, medyo significant na naman. N'ung unang taon ko kasi, sa selebrasyon ng isang taong paglagi dito sa mindanao, lumabas ang pagmumukha ko sa mga tv at pahayagan...at ngayon naman, medyo, naulit muli. Napataon na nagbukas kami ng tindahan dito sa Davao at medyo big event...ako rin ang napiling medyo magpatakbo at sa pagbubukas eh, nag-organize kami ng presscon, 'yung bosing ko naman ang naging bida, pero, ako medyo napasingit, may nag-phone interview, at medyo maganda ang lumabas na resulta, maganda ang pagkakasulat sa mga pahayagan dito sa Davao at ang mga customer namin eh pumupunta sa tindahan namin dahil nabasa raw nila kami sa dyaryo...tapos n'ung isang araw, tv interview naman, shucks, na camera-shy ako!
Enjoy naman ako sa stay ko rito sa Davao, ang daming nami-meet na mga tao, at mga bagong kaibigan...kahit busy naman kaayo...well, bago palang naman, mag-a-adjust pa...sa susunod na mga araw, mas marami na akong isusulat tulad ng dati, na 'yung bumabasa naman ang nagrereklamo sa haba ng nakasulat...
Okay, yun na lang muna...at medyo, mabigat na ang aking mga mata...
Sa sobrang tagal, ang dami ng okasyon ang dumaan...belated na lang po sa lahat, sa bagong taon na nagdaan at sa mga nag-celebrate ng kani-kanyang mga may birthday na hindi ko na nabati, pasensiya na po...well, aabot pa naman sa chinese new year, kaya... KUNG HEI FAT CHOI!
...which reminds me of my...LAB YU GYUD 'GA!!!
Ako, eto, hindi magkandaugaga sa sobrang pagkaabala...nasa Davao na ako ngayon naka-base at nakakatawa, hinihiritan ako ng mga kasama ko sa trabaho. Kasi, n'ung nasa Makilala pa ako, tumatakas ako papuntang Davao para gumimik, halos ayawa umuwi ng lugar namin...ngayon namang nasa Davao na ako, hindi naman ako makagimik!
Marami na namang mga nangyari sa buhay ko, sa ikalawang taon ko rito, medyo significant na naman. N'ung unang taon ko kasi, sa selebrasyon ng isang taong paglagi dito sa mindanao, lumabas ang pagmumukha ko sa mga tv at pahayagan...at ngayon naman, medyo, naulit muli. Napataon na nagbukas kami ng tindahan dito sa Davao at medyo big event...ako rin ang napiling medyo magpatakbo at sa pagbubukas eh, nag-organize kami ng presscon, 'yung bosing ko naman ang naging bida, pero, ako medyo napasingit, may nag-phone interview, at medyo maganda ang lumabas na resulta, maganda ang pagkakasulat sa mga pahayagan dito sa Davao at ang mga customer namin eh pumupunta sa tindahan namin dahil nabasa raw nila kami sa dyaryo...tapos n'ung isang araw, tv interview naman, shucks, na camera-shy ako!
Enjoy naman ako sa stay ko rito sa Davao, ang daming nami-meet na mga tao, at mga bagong kaibigan...kahit busy naman kaayo...well, bago palang naman, mag-a-adjust pa...sa susunod na mga araw, mas marami na akong isusulat tulad ng dati, na 'yung bumabasa naman ang nagrereklamo sa haba ng nakasulat...
Okay, yun na lang muna...at medyo, mabigat na ang aking mga mata...
Thursday, December 28, 2006
A-ha, a-ha, a-ha!
Sound trip lang...isa sa mga paborito kong banda, at ito ang pinakapaborito kong kanta nila!
No A-Ha - You Are The One
Haaay, kaka-miss din sila...A-ha: Morten Harken, Pal Waaktaar-Savoy at Magne Furuholmen.
Ewan ko, pero parang kamukha ni Patrick Swayze si Morten Harket, no?
No A-Ha - You Are The One
Haaay, kaka-miss din sila...A-ha: Morten Harken, Pal Waaktaar-Savoy at Magne Furuholmen.
Ewan ko, pero parang kamukha ni Patrick Swayze si Morten Harket, no?
Sunday, December 24, 2006
Malipayong Pasko sa Tanan!
Hey, hey, hey!
Kakagaling ko lang sa beach, d'un medyo gumimik...inaantok pa nga ako eh, sunog pa ang mukha...kaso pasko na, kaya kailangan ko magsulat dito para mabati ko ang mga kaibigan ko, kaya...
MALIPAYONG PASKO SA TANAN!!!!
Eto nga pala ang paborito kong kanta na pamasko...ang daming kasing papah eh! Duran Duran, ahaaay! Spandau Ballet, Ahaaaay uli!
Band Aid
Kakagaling ko lang sa beach, d'un medyo gumimik...inaantok pa nga ako eh, sunog pa ang mukha...kaso pasko na, kaya kailangan ko magsulat dito para mabati ko ang mga kaibigan ko, kaya...
MALIPAYONG PASKO SA TANAN!!!!
Eto nga pala ang paborito kong kanta na pamasko...ang daming kasing papah eh! Duran Duran, ahaaay! Spandau Ballet, Ahaaaay uli!
Band Aid
Sunday, December 17, 2006
Balita Part 2
Naimbitahan pala kaming kaming mag-exhibit ng aming mga produkto (well, bigas lang naman) sa Glorietta, sa Makati, kaya medyo nakaapak uli ako sa Luzon. Sa totoo lang hindi naman kailangan namin pang mag-exhibi d’un, hindi naman namin market ang Manila eh, malulugi lang kami sa mahal ng pamasahe papunta d’un, kuntento na kami dito sa Mindanao. Napilitan lang kami, inabutan ng hiya, kasi malimit kaming iniimbita, parating tumatanggi, ngayon hindi na kami makahindi, kaya pagbigyan!
Napagkasunduan ng mga bosing ko na isama ako sa pag-exhibit sa Luzon, kasi raw, sanay daw ako sa Manila. Ang mga kasama kasi eh ‘yung isang boss ko lang, si Kuya Nono at ang marketing officer namin, si Ronnie. Okay lang si kuya na lumuwas mag-isa, kaso si Ronnie, unang pagkakataon nyang aapak ng Luzon, Manila pa, kaya kinailangan daw na ako ang maging butihing giya o guide niya – oh say!
So, plinano naming mabuti kung ano ang aming gagawin d’un sa Luzon –habang nasa serye ng mga pagpupulong ang bosing namin, kami naman ni Ronnie eh abala sa pagsasaayos ng aming ie-exhibit sa Glorietta at kasama na rin d’un ang pamamasyal sa mga piling lugar sa Manila, para sa susunod na pagluwas daw, alam na ng kasama ko ang gagawin. Kaya, isang lingo pa lang, pinadala na namin ang mga produkto sa barko, para tamang-tama sa pagdating namin d’un, tiyak and’un na rin mga produkto namin.
Gan’un sana ang mangyayari, okay na okay sana, kaso, puro kabaligtaran ang nangyari…bigla naman akong siningil ng bosing ko sa isang trabaho na medyo matagal ko ng hindi natatapos (hindi ko rin naman siya masisisi). Kaya ang naging deal, hindi ako sasama kung hindi ko matatapos ‘yun! Okay naman ang deal, ginawa ko ang kayang gawin, kaso minalas naman ako…hindi ko natapos, kaya sa umaga ng pag-alis, tanggap ko na sa sarili ko na hindi ako makakasama.
Siyempre, medyo madrama, n’ung ibinigay ko na ‘yung plane ticket nila (ako kasi ang nag-asikaso sa pagkuha eh), bigla akong hiniritan ng bosing ko na padrama-drama pa ako, kasama raw ako. Siyempre, biglang ngiti at nagmadali sa pag-empake ng mga gamit. Tinext kaagad ang mga kaibigan para makapag-meet kahit saglit…lahat okay na sana, nasa plano ang lahat, kaso….
Pagdating sa airport, may hindi magandang nangyari...medyo nahuli kami ng check-in, kaya ang nangyari, nasaraduhan kami. Sa totoo lang, maaga pa’yun, kaso kupal 'yung management, mukhang pera...pinauna ang mga chance passengers, kaya naubusan kami ng upuan. Sa pila sa check-in. may nakauna pa nga sa amin, lima sila, ang available lang na upuan ay dalawa (2), kaya binitiwan na nila. Kami naman, tatlo (3), dalawa lang ang puwede, ang isa maiiwan – ack! Sabi ko maski kandong na lang ako, o kaya ay sa isle na lang ako, basta makasama lang ako, kaso hindi raw talaga pwede.
Namputsa, para akong binuhusan ng mainit na tubig, pulang-pula ako sa inis…tapos, nag-usap na lang kami kung sinong maiiwan…hindi pwede ang bosing ko ang maiwan, lalo hindi pwede na si Ronnie ang maiwan dahil hindi nya alam ang lugar pagdating sa airport…kaya napagkasunduan, ako ang maiiwan, sa susunod na flight na lang daw ako sasakay! Icks, 'pag minamalas nga naman...nag-init talaga ang ulo ko d’un sa airport eh, sabi ko huli ko ng sakay sa Cebu Pacific na ‘yan! Wala akong magawa, init lang ng ulo na lalo pang umiinit ng malaman ko na kailangan magpa-rebook pa ng flight at hindi pa sigurado kung may bakante sa susunod na flight, kaya kailangang bilisan…11:40 am ang dapat na flight, ang susunod eh 5:40pm pa, napakahabang panahon na paghihintay! Kung walang bakante, baka sa kinabukasan pa ang susunod …AAAAAARRRRRGGGHHH, sira lahat ang plano ko!
Halos murahin ko nga ‘yung agent sa booking center eh…tapos, n’ung nakakuha ako ng ticket, ang problema, ang mahabang paghihintay, naisipan ko na lang na pumunta sa SM Davao, at d’un nagpalipas ng oras. Mabuti pa pala, and’un pa ‘yung ibang kasamahan namin sa opisina, mga naghatid sa amin, sinamahan ko na lang silang mamili pampalipas ng oras.
Pinilit kong maing maaga sa pag-check-in, takot baka maiwan na naman, at naging okay naman…star sighting, kasabay ko sa eroplano, si Nanding Josef!
Pagdating sa Manila airport, mga 8:00 pm na ako nakarating, diretso sa Malate, check-in sa may Pension Natividad at d’un namalagi, kasi…heps, lovelife ko na ‘to eh, kaya hindi ko na lang muna ikukuwento….LAB YU ‘GA!!!
Tapos ‘yun, kinabukasan nagkita kami ng mga kasama ko, sa Quezon City sila stay, ako sa Malate, ang exhibit namin, sa Makati…parang magkakalayo yata kami sa isa’t-isa. Tapos, doon na dumating ‘yung mga medyo hindi maganda na mga pangyayari.
Hindi dumating sa oras ang pinadala naming bigas, kaya hindi kami nakapag-exhibit. Lunes hanggang Biyernes ang exhibit pero kami hanggang Huwebes lang. Lunes inaabangang dumating para makahabol sa grand opening sa Martes, kaso Miyerkules ng madaling araw dumating. Sa proseso ng paghihintay, ilang beses naming tinawagan ang kompanya, FASTPAK (dapat nga SLOW FUCK ang pangalan nila eh!), at ilang beses sila na nangako, ay siyet, d’un na talaga ako nagmura, sa manager pa nila! Ang daming naapektuhan at nasirang skedyul…as in, lahat sira! Pati mga personal na lakad ko, hindi ko napuntuhan, dahil sa paghihintay…haaay, kinabuhi!
Una pa lang ‘yun…’yung sumunod…medyo personal na….
Nakakuha ako ng pagkakataon na makabisita sa bahay…at dahil sa mga positibong nangyari sa aking lovelife, nagkaroon na ako ng lakas ng loob na sabihan ang pamilya ko kung ano ako.
Una kong sinabihan ang dalawa (2) kong kapatid na babae, ‘yung parehong kasundo ko…kaso sa pagkakataong ‘yun, medyo nag-iba ang ihip ng hangin, hindi kami nagkasundo! Medyo masakit ang mga narinig kong salita mula sa kanila. Iba sa inaasahan ko, kasi ‘pag nagbibiruan kami tungkol d’un, kwela sila…pero sa pagkakataong ito, hindi na, dumating pa sa punto na hindi nila matanggap. Iyak talaga ako, kasi ‘yun ang kinatatakutan ko…sa mga kaibigan ko, nalampasan ko, pero pagdating sa pamilya ko, ‘yun pa ang nangyari. Nagkasundo na huwag sabihan ang nanay ko dahil may sakit sa puso ‘yun, baka mabigla at baka kung ano pa ang mangyari.
Nakakalungkot, kasi ni isang beses, ng inamin ko na sa mga kapatid ko, hindi na nilang nagawang tumitig sa akin…talagang ayaw nila, takot sa iskandalo! Sa lahat ng ayaw kong marinig na salita, ‘yun pa ang narinig ko, at mula pa sa kanila – “Ano na lang ang sasabihin ng ibang tao?” Sa sama ng loob ko, sabi ko na lang, huwag silang mag-alala, walang eskandalong mangyayari, sa Mindanao na lang ako…sabi ko hindi ko kayang humarap kay inay na pugto ang mata, magtataka ‘yun! (Nasa isa pang ate ko kasi ang nanay ko ngayon.)
Kaso, kailangan, dahil lalong magtatampo ang nanay ko, alam na bumista ako sa San Pablo, tapos hindi nagpakita sa kanya…sinamahan ako n’ung isa kong ate, at panay pa rin ang usap naming. N’ung nagkita kami ng nanay ko, parang nakahalata, pero wala lang, usap na lang kami…tapos nagpaalam na ako.
Sa jeep, paluwas na uli ako, nag-text ako sa isang ate ko (‘yung kasama ng nanay ko, nasa meeting kasi kaya wala siya d’un n’ung bumisita ako), sabi ko, nagladlad na ako d’un sa dalawang ate ko, at hindi nila tanggap, sabi ko, siya kung anuman ang isipin niya, bahala na…nag-reply, na ikinagulat ko…okay lang daw sa kanya, naiintindihan nya daw…siya na daw bahala, kumausap sa iba ko pang ate at pati na rin kay inay, didiskartehan nya daw ng hindi mabibigla. Nakakatawa ang buhay, sa totoo lang, siya ‘yung ate ko na parati kong kaaway n’ung mga bata pa kami, tapos siya pa pala ‘yung magiging kakampi ko at makakaintindi sa akin. Mabuti na lamang madilim ‘yung jeep na sinasakyan ko, kaya hindi pansin ng ibang pasahero na lumuluha ako (well, eh ano naman kung makita nila?).
Nakipagkita muna ako sa isa kong kaibigan sa Los Baños, at d’un ako naglabas ng sama ng loob, medyo matagal kaming nag-usap at medyo gumaan ang pakiramdam ko. Pagkatapos n’un, diretso na sa Manila, sa mga kasama ko, nag-text kasi ako na medyo may hindi magandang nangyari sa bahay kaya medyo mahuhuli ako sa usapan naming. Sabi nila okay lang daw, naiintindihan nila. Hindi na nga ako nakadaan sa isa ko pang kaibigan, and’un pa naman at mag-overnight si fafa gerry, ‘di ko tuloy nakita – kulang na kulang kasi sa oras eh, tapos sa mga pangyayari pa!
N’ung nagkita na kami ng mga kasama ko, unang hirit, lunurin ko daw sa alak ang problema ko at pumili lang daw ako ng anong klaseng lason…sabi ko sira, tatalon na lang ako sa Manila Bay! Ay’un, inom ng kaunti at gimik, kahit mabigat ang damdamin…tapos uwi sa hotel at natulog.
Pagkagising, may text ako, galing sa ate ko. Kabadong binasa, at nagulat na naman ako, sabi niya, alam na raw ni inay at naiintindihan niya ako…sabi ko ‘yung ang okay na balita…sabi ko sa sarili ko, parang aalis ako ng Luzon na medyo malungkot na masaya…tapos mayamaya lang, nag-text naman ‘yung isang ate ko, humihingi ng patawad, nabigla lang daw sila kaya nila nasabi ‘yun….
Naghanda na kami para sa flight pauwing Mindanao…halo-halong karanasan…masaya, magulo, malungkot….
Ay’un, medyo madramah ang naging pagbisita ko ‘di ba? Ngayon, eto ako…masaya na uli!
Napagkasunduan ng mga bosing ko na isama ako sa pag-exhibit sa Luzon, kasi raw, sanay daw ako sa Manila. Ang mga kasama kasi eh ‘yung isang boss ko lang, si Kuya Nono at ang marketing officer namin, si Ronnie. Okay lang si kuya na lumuwas mag-isa, kaso si Ronnie, unang pagkakataon nyang aapak ng Luzon, Manila pa, kaya kinailangan daw na ako ang maging butihing giya o guide niya – oh say!
So, plinano naming mabuti kung ano ang aming gagawin d’un sa Luzon –habang nasa serye ng mga pagpupulong ang bosing namin, kami naman ni Ronnie eh abala sa pagsasaayos ng aming ie-exhibit sa Glorietta at kasama na rin d’un ang pamamasyal sa mga piling lugar sa Manila, para sa susunod na pagluwas daw, alam na ng kasama ko ang gagawin. Kaya, isang lingo pa lang, pinadala na namin ang mga produkto sa barko, para tamang-tama sa pagdating namin d’un, tiyak and’un na rin mga produkto namin.
Gan’un sana ang mangyayari, okay na okay sana, kaso, puro kabaligtaran ang nangyari…bigla naman akong siningil ng bosing ko sa isang trabaho na medyo matagal ko ng hindi natatapos (hindi ko rin naman siya masisisi). Kaya ang naging deal, hindi ako sasama kung hindi ko matatapos ‘yun! Okay naman ang deal, ginawa ko ang kayang gawin, kaso minalas naman ako…hindi ko natapos, kaya sa umaga ng pag-alis, tanggap ko na sa sarili ko na hindi ako makakasama.
Siyempre, medyo madrama, n’ung ibinigay ko na ‘yung plane ticket nila (ako kasi ang nag-asikaso sa pagkuha eh), bigla akong hiniritan ng bosing ko na padrama-drama pa ako, kasama raw ako. Siyempre, biglang ngiti at nagmadali sa pag-empake ng mga gamit. Tinext kaagad ang mga kaibigan para makapag-meet kahit saglit…lahat okay na sana, nasa plano ang lahat, kaso….
Pagdating sa airport, may hindi magandang nangyari...medyo nahuli kami ng check-in, kaya ang nangyari, nasaraduhan kami. Sa totoo lang, maaga pa’yun, kaso kupal 'yung management, mukhang pera...pinauna ang mga chance passengers, kaya naubusan kami ng upuan. Sa pila sa check-in. may nakauna pa nga sa amin, lima sila, ang available lang na upuan ay dalawa (2), kaya binitiwan na nila. Kami naman, tatlo (3), dalawa lang ang puwede, ang isa maiiwan – ack! Sabi ko maski kandong na lang ako, o kaya ay sa isle na lang ako, basta makasama lang ako, kaso hindi raw talaga pwede.
Namputsa, para akong binuhusan ng mainit na tubig, pulang-pula ako sa inis…tapos, nag-usap na lang kami kung sinong maiiwan…hindi pwede ang bosing ko ang maiwan, lalo hindi pwede na si Ronnie ang maiwan dahil hindi nya alam ang lugar pagdating sa airport…kaya napagkasunduan, ako ang maiiwan, sa susunod na flight na lang daw ako sasakay! Icks, 'pag minamalas nga naman...nag-init talaga ang ulo ko d’un sa airport eh, sabi ko huli ko ng sakay sa Cebu Pacific na ‘yan! Wala akong magawa, init lang ng ulo na lalo pang umiinit ng malaman ko na kailangan magpa-rebook pa ng flight at hindi pa sigurado kung may bakante sa susunod na flight, kaya kailangang bilisan…11:40 am ang dapat na flight, ang susunod eh 5:40pm pa, napakahabang panahon na paghihintay! Kung walang bakante, baka sa kinabukasan pa ang susunod …AAAAAARRRRRGGGHHH, sira lahat ang plano ko!
Halos murahin ko nga ‘yung agent sa booking center eh…tapos, n’ung nakakuha ako ng ticket, ang problema, ang mahabang paghihintay, naisipan ko na lang na pumunta sa SM Davao, at d’un nagpalipas ng oras. Mabuti pa pala, and’un pa ‘yung ibang kasamahan namin sa opisina, mga naghatid sa amin, sinamahan ko na lang silang mamili pampalipas ng oras.
Pinilit kong maing maaga sa pag-check-in, takot baka maiwan na naman, at naging okay naman…star sighting, kasabay ko sa eroplano, si Nanding Josef!
Pagdating sa Manila airport, mga 8:00 pm na ako nakarating, diretso sa Malate, check-in sa may Pension Natividad at d’un namalagi, kasi…heps, lovelife ko na ‘to eh, kaya hindi ko na lang muna ikukuwento….LAB YU ‘GA!!!
Tapos ‘yun, kinabukasan nagkita kami ng mga kasama ko, sa Quezon City sila stay, ako sa Malate, ang exhibit namin, sa Makati…parang magkakalayo yata kami sa isa’t-isa. Tapos, doon na dumating ‘yung mga medyo hindi maganda na mga pangyayari.
Hindi dumating sa oras ang pinadala naming bigas, kaya hindi kami nakapag-exhibit. Lunes hanggang Biyernes ang exhibit pero kami hanggang Huwebes lang. Lunes inaabangang dumating para makahabol sa grand opening sa Martes, kaso Miyerkules ng madaling araw dumating. Sa proseso ng paghihintay, ilang beses naming tinawagan ang kompanya, FASTPAK (dapat nga SLOW FUCK ang pangalan nila eh!), at ilang beses sila na nangako, ay siyet, d’un na talaga ako nagmura, sa manager pa nila! Ang daming naapektuhan at nasirang skedyul…as in, lahat sira! Pati mga personal na lakad ko, hindi ko napuntuhan, dahil sa paghihintay…haaay, kinabuhi!
Una pa lang ‘yun…’yung sumunod…medyo personal na….
Nakakuha ako ng pagkakataon na makabisita sa bahay…at dahil sa mga positibong nangyari sa aking lovelife, nagkaroon na ako ng lakas ng loob na sabihan ang pamilya ko kung ano ako.
Una kong sinabihan ang dalawa (2) kong kapatid na babae, ‘yung parehong kasundo ko…kaso sa pagkakataong ‘yun, medyo nag-iba ang ihip ng hangin, hindi kami nagkasundo! Medyo masakit ang mga narinig kong salita mula sa kanila. Iba sa inaasahan ko, kasi ‘pag nagbibiruan kami tungkol d’un, kwela sila…pero sa pagkakataong ito, hindi na, dumating pa sa punto na hindi nila matanggap. Iyak talaga ako, kasi ‘yun ang kinatatakutan ko…sa mga kaibigan ko, nalampasan ko, pero pagdating sa pamilya ko, ‘yun pa ang nangyari. Nagkasundo na huwag sabihan ang nanay ko dahil may sakit sa puso ‘yun, baka mabigla at baka kung ano pa ang mangyari.
Nakakalungkot, kasi ni isang beses, ng inamin ko na sa mga kapatid ko, hindi na nilang nagawang tumitig sa akin…talagang ayaw nila, takot sa iskandalo! Sa lahat ng ayaw kong marinig na salita, ‘yun pa ang narinig ko, at mula pa sa kanila – “Ano na lang ang sasabihin ng ibang tao?” Sa sama ng loob ko, sabi ko na lang, huwag silang mag-alala, walang eskandalong mangyayari, sa Mindanao na lang ako…sabi ko hindi ko kayang humarap kay inay na pugto ang mata, magtataka ‘yun! (Nasa isa pang ate ko kasi ang nanay ko ngayon.)
Kaso, kailangan, dahil lalong magtatampo ang nanay ko, alam na bumista ako sa San Pablo, tapos hindi nagpakita sa kanya…sinamahan ako n’ung isa kong ate, at panay pa rin ang usap naming. N’ung nagkita kami ng nanay ko, parang nakahalata, pero wala lang, usap na lang kami…tapos nagpaalam na ako.
Sa jeep, paluwas na uli ako, nag-text ako sa isang ate ko (‘yung kasama ng nanay ko, nasa meeting kasi kaya wala siya d’un n’ung bumisita ako), sabi ko, nagladlad na ako d’un sa dalawang ate ko, at hindi nila tanggap, sabi ko, siya kung anuman ang isipin niya, bahala na…nag-reply, na ikinagulat ko…okay lang daw sa kanya, naiintindihan nya daw…siya na daw bahala, kumausap sa iba ko pang ate at pati na rin kay inay, didiskartehan nya daw ng hindi mabibigla. Nakakatawa ang buhay, sa totoo lang, siya ‘yung ate ko na parati kong kaaway n’ung mga bata pa kami, tapos siya pa pala ‘yung magiging kakampi ko at makakaintindi sa akin. Mabuti na lamang madilim ‘yung jeep na sinasakyan ko, kaya hindi pansin ng ibang pasahero na lumuluha ako (well, eh ano naman kung makita nila?).
Nakipagkita muna ako sa isa kong kaibigan sa Los Baños, at d’un ako naglabas ng sama ng loob, medyo matagal kaming nag-usap at medyo gumaan ang pakiramdam ko. Pagkatapos n’un, diretso na sa Manila, sa mga kasama ko, nag-text kasi ako na medyo may hindi magandang nangyari sa bahay kaya medyo mahuhuli ako sa usapan naming. Sabi nila okay lang daw, naiintindihan nila. Hindi na nga ako nakadaan sa isa ko pang kaibigan, and’un pa naman at mag-overnight si fafa gerry, ‘di ko tuloy nakita – kulang na kulang kasi sa oras eh, tapos sa mga pangyayari pa!
N’ung nagkita na kami ng mga kasama ko, unang hirit, lunurin ko daw sa alak ang problema ko at pumili lang daw ako ng anong klaseng lason…sabi ko sira, tatalon na lang ako sa Manila Bay! Ay’un, inom ng kaunti at gimik, kahit mabigat ang damdamin…tapos uwi sa hotel at natulog.
Pagkagising, may text ako, galing sa ate ko. Kabadong binasa, at nagulat na naman ako, sabi niya, alam na raw ni inay at naiintindihan niya ako…sabi ko ‘yung ang okay na balita…sabi ko sa sarili ko, parang aalis ako ng Luzon na medyo malungkot na masaya…tapos mayamaya lang, nag-text naman ‘yung isang ate ko, humihingi ng patawad, nabigla lang daw sila kaya nila nasabi ‘yun….
Naghanda na kami para sa flight pauwing Mindanao…halo-halong karanasan…masaya, magulo, malungkot….
Ay’un, medyo madramah ang naging pagbisita ko ‘di ba? Ngayon, eto ako…masaya na uli!
Christmas Wishlist
well...makikiuso...kung mapagbibigyan, bakit tatanggi, hehehe...
1. ABSOLUTE KINGDOM COME
2. Outsiders tpb vol.3
3. ABSOLUTE KINGDOM COME
4. Identity crisis tpb
5. ABSOLUTE KINGDOM COME
6. Teen titans tpb: Life and Death
7. ABSOLUTE KINGDOM COME (...ang kulet!)
8.... WORLD PEACE
1. ABSOLUTE KINGDOM COME
2. Outsiders tpb vol.3
3. ABSOLUTE KINGDOM COME
4. Identity crisis tpb
5. ABSOLUTE KINGDOM COME
6. Teen titans tpb: Life and Death
7. ABSOLUTE KINGDOM COME (...ang kulet!)
8.... WORLD PEACE
ZATURNNAH, ZSAH ZSAH!!!
Hey, hey, hey!
Can't wait for this!!!
...hikbi, 'yun nga lang, wala na yata akong pag-asa na mapanood 'yung play nito...unless, pumunta ang production dito sa Davao....
CONGRATULATIONS PAPA CARVER!!!
ZsaZsa Zaturnnah Full Trailer
Can't wait for this!!!
...hikbi, 'yun nga lang, wala na yata akong pag-asa na mapanood 'yung play nito...unless, pumunta ang production dito sa Davao....
CONGRATULATIONS PAPA CARVER!!!
ZsaZsa Zaturnnah Full Trailer
Tuesday, December 12, 2006
Balita Part 1
Hokey…medyo matagal-tagal akong nawala…kasi, abala sa pahinga, trabaho, lamyerda, at hada! Hehehe…
Pahinga, trabaho, lamyerda at hada kanyo? Halos magkakasamang nangyari eh, nagkasunod-sunod pa! Puro kasayahan pero…sa bandang huli, may kaunting hinagpis…pero okay naman sa pangkabuuan…gan’un naman ang buhay eh, hindi naman puro kasayahan na lamang.
Una, dumating ‘yung isa sa mga funder namin kaya kailangan naming i-entertain siya sa pagtigil nya dito, kaya ayun, napagkasunduan na ang pinakamabilis na paraan eh swimming! Game din naman siya kaya enjoy kami lahat. Ang pangalan nya nga pala eh Sonja (read: Sonya), isang Austriyanong mataas at magandang babae. Dinala muna namin siya sa conventional na swimming pool sa Le Reve kung saan kami eh lingo-lingo na lumalangoy, at duon, kasama siya ay nag-enjoy (nakakatawa nga eh, sa tangkad niya, ‘yung malalim para sa amin na malunod-lunod kami, samantalang sa kanya, nakatayo lang siya!)…
Okay, ang grupo muna, roster...Bangbang, Lanie, Lucia, Sonja, Kuya Nono, Ate betsy... at ako (behind camera, 'yung kumukuha ng pix!)
Si Sonja, ang bisita...
Siyempre, ako...
...at kami ni Lucia!
Ang sumunod naman eh sa pinagmamalaki naming hot spring at waterfalls kami pumunta, na talaga namang ikinasaya ng lahat (n’un rin na lang kami nakabalik d’un, kaya pati kami nagulat sa pagbabago – abah, at maganda na ulit!)…
Ako, si kuya Nono at Sonja...enjoy gyud!
...okay reaction ni Bangbang!
...rumampah kami ni kuya!
...kuyaw!
...medyo relax...mainit...halos maging balut ang...;-)
At panghuli eh, sa beach naman, snorkeling lang sa mga kakaunting korales…hindi na kami nakapag-SCUBA diving dahil kulang na sa oras – sayang talaga! D’un kami nagpalipas ng gabi sa Punta del Sol, isa sa mga magandang resort sa isla ng Samal. Mga 15 minutong paglalakbay sa barge galing sa Davao papunta sa Samal – abot-tanaw nga lang ang isla eh!
Dumating kami sa resort ng medyo madilim na, malakas ang alon sa dagat kaya medyo mahirap maligo kaagad, naghanda lang ng pagkain at kwentuhan…well, ‘yung mga kasama ko, n’ung kati na at medyo okay na ang mga alon, naligo pa rin sila…ako, wala sa mood eh, sabi lang ako ng sabi ng “don’t take chances”, kaso wala namang nakinig, kaya nahiga na lang ako at nagbasa. D’un lang ako naglagi sa veranda ng cottage, okay na sana kaso, mali pala, kasi sa madaling araw, dumadaan ‘yung mga nanghuhuli ng alimasag, kaya dinig ko ang lakas ng mga huntahan nila habang nanghuhuli ng mga alimasag…tapos dumadaan din ang mga motorboat ng mga mangingisda, kaya para ka pa ring nasa highway!!!
Kinabukasan, maaga akong gumising para tingnan ang dagat, pati na rin ang lugar, ‘di kasi makita sa gabi eh…maganda pala, at maraming isda! Tapos, ‘yun, buong umaga lang kami langoy at kuha ng mga litrato, okay na okay…may dumaan pa ngang mga Badjao na nagbebenta ng mga tunay at iba’t-ibang perlas pati na rin malalaki at mamahaling mga kabibe at iba pang klaseng seashells – aliw talaga! A’yun, bago magtanghalian, umalis na rin kami, kasi may iba pang skedyul ‘yung bisita namin….
Eto 'yung sa barge na sinakyan namin...
...maski sa barge pa lang, rumarampah na...
...kami ni Lucia, kasama sa pagrampah...
...at eto na ang pagrampah sa tubig...
si Bangbang muna...
...si 'ter Lanie
...si Sonja...
...ehem...ako....
...si Lucia...'di pa marunong sumisid eh...
...si ate Betsy...
...si kuya Nono at 'ter Lanie...
...at ang mga susunod na litrato eh mga pagrampah ko (na naman!)...
...smile!
me, sa harap ng resort...
...nanghiram muna ng mga seashell sa mga Badjao...
...abala sa pagpili ng mga perlas...
...oy, mga tunay 'yan!
...at siyempre, group picture naman!
Hokey, pangalawa, pagkatapos ng kasiyahan, sa ‘di inaasahang pangyayari, nakaiskedyul naman na operahan ang butihin naming bosing, si Ate Betsy. Nakakainis nga kasi, napataon naman na may trip ako sa Dumaguete, kaya hindi rin ako nakapaglagi sa ospital para sana siya pagsilbihan…pero ‘buti naman at okay na siya ngayon.
Pangatlo, sa trip ko naman sa Dumaguete…nakakatawa nga eh, ilang beses akong nagplano na pumunta rito, kaso laging napupurnada, nakakasama lang ng loob, kaya ipinasya ko na huwag na lang, tapos bigla pa dumating ang pagkakataon na makapunta ako d’un! Medyo kinabahan pa nga ako sa byahe eh, kasi unang pagkakataon na magbyahe lang ako mag-isa papuntang Dumaguete. Tapos, ‘yun nga lang, medyo nakakapanghinayang din kasi wala akong mahiraman ng camera sa opisina, lahat nasa field, ginagamit – sayang, wala tuloy ako mga litrato sa lugar!
Dati na akong nakapunta sa Dumaguete, kaso saglit lang at grupo kami n’un, kaya medyo pampered, eh ngayon, ako na lang! Ngayon, ang ginawa kong paghahanda, nag-text ako sa lahat ng mga kaibigan ko na nakapunta na d’un, at nagkataon naman, may isang tagaroon mismo, kaya madaling nakakuha ng mga impormasyon ng mga gagawin sa byahe. Byaheng Davao-Cebu-Dumaguete ang naging ruta ko, gan’un na rin pabalik. Sumakay ako eroplano papuntang Cebu, pagbaba sa airport, hanap ng barato na taxi, sa labas na mismo ng airport, maski medyo malayo, kasi kapag d’un ka mismo sa airport kumuha ng taxi, marami din daw nanaga sa presyo na mga taxi driver tulad sa Manila…okay naman ‘yung nakuha ko, bootan si manong.
Habang nagbyabyahe papunta sa terminal ng Bus papuntang Dumaguete, kwento si manong na parang guide ko – kwento siya sa magandang puntahan at iwasan na lugar. Pagdating naman d’un sa terminal, naiwan ako ng bus papuntang Dumaguete, hindi ko kasi alam ang skedyul ng trip kaya ay’un, nalaman ko kakaalis lang. Sa sumunod na trip na lang ako pwede sumakay, walang magawa, kinailangang maghintay ng dalawang (2) oras – ‘buti nalang may malapit na Mall, maski maliit at kakaunti ang makikita, kahit paano nakapagpalipas din ng aliw, este ng oras pala!
Pagbyahe ko sa bus, medyo matagal-tagal na paglalakbay – tatlong (3) oras, malayo pala! Nadaanan ko uli ‘yung mga nadaanan ko n’ung huling punta ko d’un. Pareho lang ang ruta, kaya nagbalik sa akin ang mga magagandang alaala, naks! Isa pa, medyo mabait ‘yung naging katabi ko, medyo chika kami at okey na pagtanungan ng mga direksyon. Tatlong oras ang aming naging byahe papunta sa pier na papuntang Dumaguete. Isinakay sa barge ang bus at naglakbay pa ito ng 45 na minuto. Pagdating naman ng pier sa Dumaguete, mga 15 minuto pa na byahe nasa syudad ka na mismo. Pagdating sa terminal, byahe ng tricycle papunta sa hotel na tutuluyan ko.
Sa hotel naman, na-bad trip pa ako pagdating ko, kasi puno na ang mga kwarto! Extra bed na lang daw ang tutulugan ko, tapos naubusan din ng pagkain…ack, pagod, gutom at inis, ‘di ko pa makita ‘yung organizer, wala akong makausap na matino…suya talaga!
Sa gutom ko, pumunta na lang ako sa café n’ung hotel, kaso puno naman, wala akong maupuan kaya hindi rin ako maka-order, (inis na naman!) kaya lumabas na muna ako ng hotel at naghanap ng makakainan. Kaso wala naman akong makita, halos lahat ng restaurant na malapit, puro karne ang tinitinda, inihaw, lechon, liempo, etc. – icks, wala choice, tubig na lang ang pwede, kaya balik ako sa hotel, balak magpahinga na lang at naisipang magpa-reserve at umorder sa café nila. Mabuti na lang, pagdating ko sa lobby ng hotel, and’un na ‘yung organizer, Hazel ang pangalan niya, at nakapag-usap kami…medyo nabawasan ang inis ko (mabait at sweet kasi siya eh) kahit pagod at gutom pa rin ako. Pasok na ako sa kwarto namin, eksakto kakababa ko lang ng gamit ko, tumawag ang café, pwede na raw at ready na ‘yung pagkain ko…haay, saka ko pa lang nakuhang ngumiti.
N’ung gabi naman, hindi pa rin okey, grabeng humilik ang mga kasama ko kwarto, hindi rin ako nakapagpahinga ng husto, waaaaahhhhh!
Kinabukasan, dating gawi (maagang nagising dahil kulang sa tulog), punta sa reception area at nagtanong, saan ang pinakamalapit na beach at balak rumampah! Mayroon daw, mga isang (1) kilometro ang layo, pwedeng lakarin. Handa ako sa lahat ng gamit, trunks at goggles, naglakad ako, alas-5 ng umaga, medyo madilim pa at medyo walang tao…n’ung medyo malayo na ang nalakad ko at tahimik talaga ang lugar, saka ko pa lang naiisip na baka maholdap ako o kung anuman – hindi nga pala Davao ‘yung lugar, masyadong kampante eh! May napagtanungan din naman ako kahit papa’no, maski nag-aalangan pareho, ‘buti na lang mabait sila, kahit nagkandligaw-ligaw ako sa direksyon!
Pagdating naman sa beach, Silliman Beach ang tawag nila d’un…turn-off, malapit mismo sa mga komunidad kaya, medyo ‘di okey, may naabutan pa akong naglilinis ng koral nya at diretso sa dagat ang dumi….ick!
Lakad-lakad na lang ako, tapos nakasalubong ko pa ‘yung isa sa mga kasama ko sa kwarto, rampah din pala sa beach ang trip niya, at katulad ko, ‘di rin naingganyong maligo, lakad-lakad na lang. N’ung pauwi na kami, nagsakay na kami sa tricycle at nagtanong pa rin ako sa driver kung saan ‘yung mga dinarayong beach. Meron naman daw, at sabi ko pagkahatid sa hotel n’ung kasama ako, dalhin nya ako d’un, ‘di ako makukumpleto ang araw ko kung hindi ako makakapaligo sa beach!
Pagdating sa hotel, kasama ko pala sa activity namin ang mga dati kong kasamahang magsasaka at kaibigan sa Los Baños, kaya parang naging reunion namin. Pero maaga pa rin n’un kaya pumunta pa rin ako d’un sa beach, sumama ‘yung isang kaibigan ko at kwento na lang kami papunta d’un sa beach. Sa beach na pinuntahan namin, okay naman, low tide...maraming sea grass kaya medyo nakakatakot. May phobia na kasi ako sa mga seagrass, malimit sea snakes ‘yung nakikita ko eh, takot pa naman ako d’un!
Ako lang ang rumampah at naligo talaga, ‘yung kaibigan ko, sa beach lang mismo, palakad-lakad at patanaw-tanaw lang, samantalang ako sa dagat talaga at naghanap ng mga korales. Okay naman kahit paano, kaso n’ung umahon na ako, saka ko pa lang napansin, marami ‘nung mga parang ahas o bulate sa dagat, mahaba na may stripe tapos sa bandang dulo eh, may mga galamay na maliliit…natakot na naman ako, pero okay lang, nag-enjoy din naman!
Pagdating sa hotel, naligo, nag-ayos at naghanda para sa seminar, trabaho na muna. Okay naman ang naging takbo, ako na naman ang pinutakte ng mga tanong, pero nasagot ko naman – o ayan ha, sulit naman para sa organizer ang pagpunta ko d’un, hindi na sila lugi! Pagkatapos ng oras ko, umalis na muna ako, nagpalipat ng skedyul sa eroplano. Ang orihinal kasi eh dalawang (2) araw ako maglalagi sa Dumaguete, kaso nagmamadali ang lahat ng participants kaya natapos ang activity ng isang araw lang. Gusto ko mang maglagi sa Dumaguete kaso, nag-text na sa opisina sa amin at pinaaalalahanan ako sa mga trabahong naiwan at deadline, wala kasi si Ate, kaya medyo kailangan ako sa opisina.
Inubos ko lang ang oras ko sa pag-ikot at gala sa syudad mismo kahit kainitan dahil ‘yun lang ang oras ko…at du’n ko masasabi, bihira lang akong humanga eh, sa Dumaguete ko nakita ang pinakamagandang tindahan o branch ng Jollibee! Kakaiba siya, pinagsamang luma (karaan) at makabagong disensyo ng gusali, pero mas lamang pa rin ang makalumang estilo. (Tiningnan ko lang naman sa labas, hindi na ako pumasok, tama na hanggang tingin lang – binoboykot ko kasi ang mga ganitong uri ng establisyamento eh!) Sabagay, sa Dumaguete naman kasi, okay ang ibang gusali dahil pinahahalagahan nila ang mga luma o sinaunang gusali, lalo na sa mga hotel at restaurant. Isa pang nakakapagtaka sa Dumaguete eh, mahilig yatang magbasa ang mga tao rito. Kasi naman, sa bawat kanto o eskinita na madaanan ko eh hindi nawawalan ng tindahan ng mga magazine, dyaryo, libro at pocketbook! Kakaiba, as in…bukod pa sa mga convenience shop o malalaking tindahan na nagtitinda nng mga babasahin, marami talaga kahit saan – y’un nga lang, WALA pa rin akong nakitang KOMIKS!
N’ung natapos na ang paglilibot ko at medyo naliliyo na ako sa init ng araw, nagpasya na akong umuwi sa hotel at nagpahinga. ‘yun nga lang, mainit sa labas, aircon sa kwarto, nahiga ng basa ang likod at natulog – kaya ay’un, pagkagising, mabigat ang katawan, engots! Pero, kinaya pa rin, sa labas kasi kami nakaeskedyul maghapunan at gimik…kaya medyo okay lang. Okay ang naging mga pagkain, seafoods galore! ‘yun nga lang, medyo mahal na rin, parang Manila price na rin – iba pa rin talaga sa Mindanao! Pagkatapos ng medyo mahabahabang hapunan, habang ang iba (read: mga tigulang!) eh nagpasyang umuwi na sa hotel at magpahinga (mga KJ gyud!), kami naman na medyo bata-bata pa eh nagpasyang gumimik – siyempre!
Libot muna sa may “baywalk” nila, hanap ng magandang café at napagkasunduang disco ang maging tirada! Hanap kami ng lugar at may nakuha naman, mga game lahat eh, kaya pagpasok pa lang, hanap lang ng lamesa, order at rampah na kaagad! Maraming tao sa loob, pero kakaunti lang ang mga sumasayaw, kalimitan eh mga nagtratrabaho (read: buring or fokfok) – marami kasing mga dayuhan (foreigner) eh! Pero wala kami paki, sayaw lang kami ng sayaw! Natapos kami, mag-a-alas-tres, enjoy kaayo! Hah, masama pa ang pakiramdam ko n’un ha!
Kinabukasan, a’yun, nilalagnat at sira ang tiyan! Ang masama pa nito, nalimutan kong magbaon ng mga anthromed (anthroposophic medicine – ‘yun na ang gamot ko nga ‘yun!), kaya no choice, napainom na naman ako nga mga conventional na gamot – ick!
Nagpasya na lang ako na ibang ruta pabalik sa Cebu, dahil hindi pwede sa bus, matagal na nga ang byahe, wala pang C.R. na mapupuntahan kahit anong oras, mahirap na, sira ang tiyan ko! Nagpasya na lang ako na Fastcraft (barko na maliit) ang sakyan ko, byahe ng Tagbilaran (Bohol), saka mag-Cebu. Halos kapareho lang ang haba ng byahe kung mag-bus ako, pero ang kahalagahan may C.R. naman at tsaka, mas relax, masama na nga ang pakiramdam ko eh. Medyo may kamahalan nga lang (halos doble ang presyo ng pamasahe), pero kailangan eh, tsaka…at least, makakadaan ako sa Bohol, hindi pa ako nakakapunta d’un eh!
Okay din naman ang byahe kasi may mga kasabay ako na participants kaya may ka-chicka…tapos n’ung dumaong na sa Tagbilaran, maski saglit, bumaba ako at bumili ng pasalubong…at tsaka officially, nakaapak ako ng Bohol, hehehe…in fairness, ang ganda ng pier nila ha!
Saglit lang ang stopover, nagbababa at nagkarga lang ng pasahero, tapos byahe na uli, papunta na sa Cebu. Gabi na ng dumating ako sa Cebu at tsaka masama pa rin ang pakiramdam kaya diretso na lang sa hotel. Sabi ko d’un a driver, sa downtown at sa medyo barato na hotel o pension house. Okay naman ang pinagdalhan sa akin n’ung driver. Sa hotel, kain lang at tulog na diretso ang ginawa ko, medyo nagkasala na naman ako kasi napilitan akong uminom ng sleeping pills, kaso hanggang alas-tres lang ang naging epekto ng gamot, maaga pa rin akong nagising, well, at least nakapagpahinga ng kaunti.
N’ung umaga, medyo okay-okay na pakiramdam ko, ginala ko kaagad ang downtown, at pinagplanuhan kung saan-saan pupunta pagbukas ng mga mall. Sakay ako ng taxi at nagpalibot sa downtown, mga simbahan, pati na nga Magellan’s cross, at kapitolyo…tapos sa Tabuan, sikat na lugar kung saan ang bilihan ng mga danggit at iba pang bulad (daing)! Pagkapamili, balik sa hotel dahil mahirap bitbitin ang nangangamoy na bulad.
Labas ng hotel at sa pagkakataong ito, nilakad na lang ang downtown, mas okey eh, para matingnan maigi ang paligid. Okay din naman ang downtown, marami pa ring makalumang gusali, pati mga sinehan nila, mga luma pa rin pero malalaki at maayos pa. Sa mga mall naman, Gaisano pala ang marami sa Cebu, well tagarito nga pala ang may-ari n’un. Hanap ako ng mga makakainan, kaso puro fastfood at food court lang, wala akong makita na mga tunay na restaurant. Ang gusto ko kasi eh ‘yung mga restaurant na kung kailan ka lang umorder eh saka pa lang lulutuin ang pagkain mo, para mainit talaga ang pagkain at hindi pinainit lang.
Wala akong makita, at mag-a-alas-diyes na n’un, nagpasya na lang ako sa Ayala Center pumunta, alam ko maraming restaurant d’un, at hindi nga ako nabigo, kaso kalimitan sa kanila, alas-onse nagbubukas – ick, antay na naman ako! Naglibot-libot muna ako, hanap ng libro at komiks, may nakita namang komiks, kaso kakaunti na, mahal pa – ‘di na lang. N’ung nakakita ako ng bukas na restaurant, saka palang ako nakakain at medyo nakuntento.
Pagkakain, balik sa hotel at naghanda para sa flight pauwing Davao, maski nagmamadali at kulang ang oras sa Cebu, nag-enjoy din naman ako kahit papaano, balak kong bumalik dito.
Pagdating sa terminal ng Cebu, medyo mahal din ang terminal fee, kapareho sa Manila, pero maganda naman ang facilities, ‘di tulad sa domestic airport sa Manila. Tama lang ang pagdating ko, dahil saglit lang ako naghintay, boarding na. Maaga akong nakarating sa Davao, kaso byahe pa ng dalawang (2) oras sa van para makarating sa amin, well, kahit papaano, nakatulog at pahinga din naman ako ng mahabahaba sa sa van.
Pagdating sa opisina, balik na naman sa trabaho…at nakapagpahinga na uli…hindi na masyadong nagkasakit tulad ng huli kong byahe na talagang naospital pa ‘ko…
Pang-apat, pagkalipas ng isang lingo, nagkaroon na naman akong makapagbyahe…sa Luzon naman! Nakakatawa uli, kasi natanggap ko na sa sarili ko na hindi ako makakuwi ngayong taon dahil hindi ako nakapag-ipon ng pamasahe, tapos eto na naman ang pagkakataon. Siyempre, tuwang-tuwa ako, makakabisita ako sa amin at magkikita na rin kami ng aking…’LAB YU ‘GA!!
Wait…ang haba na…tigil na muna..
Pahinga, trabaho, lamyerda at hada kanyo? Halos magkakasamang nangyari eh, nagkasunod-sunod pa! Puro kasayahan pero…sa bandang huli, may kaunting hinagpis…pero okay naman sa pangkabuuan…gan’un naman ang buhay eh, hindi naman puro kasayahan na lamang.
Una, dumating ‘yung isa sa mga funder namin kaya kailangan naming i-entertain siya sa pagtigil nya dito, kaya ayun, napagkasunduan na ang pinakamabilis na paraan eh swimming! Game din naman siya kaya enjoy kami lahat. Ang pangalan nya nga pala eh Sonja (read: Sonya), isang Austriyanong mataas at magandang babae. Dinala muna namin siya sa conventional na swimming pool sa Le Reve kung saan kami eh lingo-lingo na lumalangoy, at duon, kasama siya ay nag-enjoy (nakakatawa nga eh, sa tangkad niya, ‘yung malalim para sa amin na malunod-lunod kami, samantalang sa kanya, nakatayo lang siya!)…
Okay, ang grupo muna, roster...Bangbang, Lanie, Lucia, Sonja, Kuya Nono, Ate betsy... at ako (behind camera, 'yung kumukuha ng pix!)
Si Sonja, ang bisita...
Siyempre, ako...
...at kami ni Lucia!
Ang sumunod naman eh sa pinagmamalaki naming hot spring at waterfalls kami pumunta, na talaga namang ikinasaya ng lahat (n’un rin na lang kami nakabalik d’un, kaya pati kami nagulat sa pagbabago – abah, at maganda na ulit!)…
Ako, si kuya Nono at Sonja...enjoy gyud!
...okay reaction ni Bangbang!
...rumampah kami ni kuya!
...kuyaw!
...medyo relax...mainit...halos maging balut ang...;-)
At panghuli eh, sa beach naman, snorkeling lang sa mga kakaunting korales…hindi na kami nakapag-SCUBA diving dahil kulang na sa oras – sayang talaga! D’un kami nagpalipas ng gabi sa Punta del Sol, isa sa mga magandang resort sa isla ng Samal. Mga 15 minutong paglalakbay sa barge galing sa Davao papunta sa Samal – abot-tanaw nga lang ang isla eh!
Dumating kami sa resort ng medyo madilim na, malakas ang alon sa dagat kaya medyo mahirap maligo kaagad, naghanda lang ng pagkain at kwentuhan…well, ‘yung mga kasama ko, n’ung kati na at medyo okay na ang mga alon, naligo pa rin sila…ako, wala sa mood eh, sabi lang ako ng sabi ng “don’t take chances”, kaso wala namang nakinig, kaya nahiga na lang ako at nagbasa. D’un lang ako naglagi sa veranda ng cottage, okay na sana kaso, mali pala, kasi sa madaling araw, dumadaan ‘yung mga nanghuhuli ng alimasag, kaya dinig ko ang lakas ng mga huntahan nila habang nanghuhuli ng mga alimasag…tapos dumadaan din ang mga motorboat ng mga mangingisda, kaya para ka pa ring nasa highway!!!
Kinabukasan, maaga akong gumising para tingnan ang dagat, pati na rin ang lugar, ‘di kasi makita sa gabi eh…maganda pala, at maraming isda! Tapos, ‘yun, buong umaga lang kami langoy at kuha ng mga litrato, okay na okay…may dumaan pa ngang mga Badjao na nagbebenta ng mga tunay at iba’t-ibang perlas pati na rin malalaki at mamahaling mga kabibe at iba pang klaseng seashells – aliw talaga! A’yun, bago magtanghalian, umalis na rin kami, kasi may iba pang skedyul ‘yung bisita namin….
Eto 'yung sa barge na sinakyan namin...
...maski sa barge pa lang, rumarampah na...
...kami ni Lucia, kasama sa pagrampah...
...at eto na ang pagrampah sa tubig...
si Bangbang muna...
...si 'ter Lanie
...si Sonja...
...ehem...ako....
...si Lucia...'di pa marunong sumisid eh...
...si ate Betsy...
...si kuya Nono at 'ter Lanie...
...at ang mga susunod na litrato eh mga pagrampah ko (na naman!)...
...smile!
me, sa harap ng resort...
...nanghiram muna ng mga seashell sa mga Badjao...
...abala sa pagpili ng mga perlas...
...oy, mga tunay 'yan!
...at siyempre, group picture naman!
Hokey, pangalawa, pagkatapos ng kasiyahan, sa ‘di inaasahang pangyayari, nakaiskedyul naman na operahan ang butihin naming bosing, si Ate Betsy. Nakakainis nga kasi, napataon naman na may trip ako sa Dumaguete, kaya hindi rin ako nakapaglagi sa ospital para sana siya pagsilbihan…pero ‘buti naman at okay na siya ngayon.
Pangatlo, sa trip ko naman sa Dumaguete…nakakatawa nga eh, ilang beses akong nagplano na pumunta rito, kaso laging napupurnada, nakakasama lang ng loob, kaya ipinasya ko na huwag na lang, tapos bigla pa dumating ang pagkakataon na makapunta ako d’un! Medyo kinabahan pa nga ako sa byahe eh, kasi unang pagkakataon na magbyahe lang ako mag-isa papuntang Dumaguete. Tapos, ‘yun nga lang, medyo nakakapanghinayang din kasi wala akong mahiraman ng camera sa opisina, lahat nasa field, ginagamit – sayang, wala tuloy ako mga litrato sa lugar!
Dati na akong nakapunta sa Dumaguete, kaso saglit lang at grupo kami n’un, kaya medyo pampered, eh ngayon, ako na lang! Ngayon, ang ginawa kong paghahanda, nag-text ako sa lahat ng mga kaibigan ko na nakapunta na d’un, at nagkataon naman, may isang tagaroon mismo, kaya madaling nakakuha ng mga impormasyon ng mga gagawin sa byahe. Byaheng Davao-Cebu-Dumaguete ang naging ruta ko, gan’un na rin pabalik. Sumakay ako eroplano papuntang Cebu, pagbaba sa airport, hanap ng barato na taxi, sa labas na mismo ng airport, maski medyo malayo, kasi kapag d’un ka mismo sa airport kumuha ng taxi, marami din daw nanaga sa presyo na mga taxi driver tulad sa Manila…okay naman ‘yung nakuha ko, bootan si manong.
Habang nagbyabyahe papunta sa terminal ng Bus papuntang Dumaguete, kwento si manong na parang guide ko – kwento siya sa magandang puntahan at iwasan na lugar. Pagdating naman d’un sa terminal, naiwan ako ng bus papuntang Dumaguete, hindi ko kasi alam ang skedyul ng trip kaya ay’un, nalaman ko kakaalis lang. Sa sumunod na trip na lang ako pwede sumakay, walang magawa, kinailangang maghintay ng dalawang (2) oras – ‘buti nalang may malapit na Mall, maski maliit at kakaunti ang makikita, kahit paano nakapagpalipas din ng aliw, este ng oras pala!
Pagbyahe ko sa bus, medyo matagal-tagal na paglalakbay – tatlong (3) oras, malayo pala! Nadaanan ko uli ‘yung mga nadaanan ko n’ung huling punta ko d’un. Pareho lang ang ruta, kaya nagbalik sa akin ang mga magagandang alaala, naks! Isa pa, medyo mabait ‘yung naging katabi ko, medyo chika kami at okey na pagtanungan ng mga direksyon. Tatlong oras ang aming naging byahe papunta sa pier na papuntang Dumaguete. Isinakay sa barge ang bus at naglakbay pa ito ng 45 na minuto. Pagdating naman ng pier sa Dumaguete, mga 15 minuto pa na byahe nasa syudad ka na mismo. Pagdating sa terminal, byahe ng tricycle papunta sa hotel na tutuluyan ko.
Sa hotel naman, na-bad trip pa ako pagdating ko, kasi puno na ang mga kwarto! Extra bed na lang daw ang tutulugan ko, tapos naubusan din ng pagkain…ack, pagod, gutom at inis, ‘di ko pa makita ‘yung organizer, wala akong makausap na matino…suya talaga!
Sa gutom ko, pumunta na lang ako sa café n’ung hotel, kaso puno naman, wala akong maupuan kaya hindi rin ako maka-order, (inis na naman!) kaya lumabas na muna ako ng hotel at naghanap ng makakainan. Kaso wala naman akong makita, halos lahat ng restaurant na malapit, puro karne ang tinitinda, inihaw, lechon, liempo, etc. – icks, wala choice, tubig na lang ang pwede, kaya balik ako sa hotel, balak magpahinga na lang at naisipang magpa-reserve at umorder sa café nila. Mabuti na lang, pagdating ko sa lobby ng hotel, and’un na ‘yung organizer, Hazel ang pangalan niya, at nakapag-usap kami…medyo nabawasan ang inis ko (mabait at sweet kasi siya eh) kahit pagod at gutom pa rin ako. Pasok na ako sa kwarto namin, eksakto kakababa ko lang ng gamit ko, tumawag ang café, pwede na raw at ready na ‘yung pagkain ko…haay, saka ko pa lang nakuhang ngumiti.
N’ung gabi naman, hindi pa rin okey, grabeng humilik ang mga kasama ko kwarto, hindi rin ako nakapagpahinga ng husto, waaaaahhhhh!
Kinabukasan, dating gawi (maagang nagising dahil kulang sa tulog), punta sa reception area at nagtanong, saan ang pinakamalapit na beach at balak rumampah! Mayroon daw, mga isang (1) kilometro ang layo, pwedeng lakarin. Handa ako sa lahat ng gamit, trunks at goggles, naglakad ako, alas-5 ng umaga, medyo madilim pa at medyo walang tao…n’ung medyo malayo na ang nalakad ko at tahimik talaga ang lugar, saka ko pa lang naiisip na baka maholdap ako o kung anuman – hindi nga pala Davao ‘yung lugar, masyadong kampante eh! May napagtanungan din naman ako kahit papa’no, maski nag-aalangan pareho, ‘buti na lang mabait sila, kahit nagkandligaw-ligaw ako sa direksyon!
Pagdating naman sa beach, Silliman Beach ang tawag nila d’un…turn-off, malapit mismo sa mga komunidad kaya, medyo ‘di okey, may naabutan pa akong naglilinis ng koral nya at diretso sa dagat ang dumi….ick!
Lakad-lakad na lang ako, tapos nakasalubong ko pa ‘yung isa sa mga kasama ko sa kwarto, rampah din pala sa beach ang trip niya, at katulad ko, ‘di rin naingganyong maligo, lakad-lakad na lang. N’ung pauwi na kami, nagsakay na kami sa tricycle at nagtanong pa rin ako sa driver kung saan ‘yung mga dinarayong beach. Meron naman daw, at sabi ko pagkahatid sa hotel n’ung kasama ako, dalhin nya ako d’un, ‘di ako makukumpleto ang araw ko kung hindi ako makakapaligo sa beach!
Pagdating sa hotel, kasama ko pala sa activity namin ang mga dati kong kasamahang magsasaka at kaibigan sa Los Baños, kaya parang naging reunion namin. Pero maaga pa rin n’un kaya pumunta pa rin ako d’un sa beach, sumama ‘yung isang kaibigan ko at kwento na lang kami papunta d’un sa beach. Sa beach na pinuntahan namin, okay naman, low tide...maraming sea grass kaya medyo nakakatakot. May phobia na kasi ako sa mga seagrass, malimit sea snakes ‘yung nakikita ko eh, takot pa naman ako d’un!
Ako lang ang rumampah at naligo talaga, ‘yung kaibigan ko, sa beach lang mismo, palakad-lakad at patanaw-tanaw lang, samantalang ako sa dagat talaga at naghanap ng mga korales. Okay naman kahit paano, kaso n’ung umahon na ako, saka ko pa lang napansin, marami ‘nung mga parang ahas o bulate sa dagat, mahaba na may stripe tapos sa bandang dulo eh, may mga galamay na maliliit…natakot na naman ako, pero okay lang, nag-enjoy din naman!
Pagdating sa hotel, naligo, nag-ayos at naghanda para sa seminar, trabaho na muna. Okay naman ang naging takbo, ako na naman ang pinutakte ng mga tanong, pero nasagot ko naman – o ayan ha, sulit naman para sa organizer ang pagpunta ko d’un, hindi na sila lugi! Pagkatapos ng oras ko, umalis na muna ako, nagpalipat ng skedyul sa eroplano. Ang orihinal kasi eh dalawang (2) araw ako maglalagi sa Dumaguete, kaso nagmamadali ang lahat ng participants kaya natapos ang activity ng isang araw lang. Gusto ko mang maglagi sa Dumaguete kaso, nag-text na sa opisina sa amin at pinaaalalahanan ako sa mga trabahong naiwan at deadline, wala kasi si Ate, kaya medyo kailangan ako sa opisina.
Inubos ko lang ang oras ko sa pag-ikot at gala sa syudad mismo kahit kainitan dahil ‘yun lang ang oras ko…at du’n ko masasabi, bihira lang akong humanga eh, sa Dumaguete ko nakita ang pinakamagandang tindahan o branch ng Jollibee! Kakaiba siya, pinagsamang luma (karaan) at makabagong disensyo ng gusali, pero mas lamang pa rin ang makalumang estilo. (Tiningnan ko lang naman sa labas, hindi na ako pumasok, tama na hanggang tingin lang – binoboykot ko kasi ang mga ganitong uri ng establisyamento eh!) Sabagay, sa Dumaguete naman kasi, okay ang ibang gusali dahil pinahahalagahan nila ang mga luma o sinaunang gusali, lalo na sa mga hotel at restaurant. Isa pang nakakapagtaka sa Dumaguete eh, mahilig yatang magbasa ang mga tao rito. Kasi naman, sa bawat kanto o eskinita na madaanan ko eh hindi nawawalan ng tindahan ng mga magazine, dyaryo, libro at pocketbook! Kakaiba, as in…bukod pa sa mga convenience shop o malalaking tindahan na nagtitinda nng mga babasahin, marami talaga kahit saan – y’un nga lang, WALA pa rin akong nakitang KOMIKS!
N’ung natapos na ang paglilibot ko at medyo naliliyo na ako sa init ng araw, nagpasya na akong umuwi sa hotel at nagpahinga. ‘yun nga lang, mainit sa labas, aircon sa kwarto, nahiga ng basa ang likod at natulog – kaya ay’un, pagkagising, mabigat ang katawan, engots! Pero, kinaya pa rin, sa labas kasi kami nakaeskedyul maghapunan at gimik…kaya medyo okay lang. Okay ang naging mga pagkain, seafoods galore! ‘yun nga lang, medyo mahal na rin, parang Manila price na rin – iba pa rin talaga sa Mindanao! Pagkatapos ng medyo mahabahabang hapunan, habang ang iba (read: mga tigulang!) eh nagpasyang umuwi na sa hotel at magpahinga (mga KJ gyud!), kami naman na medyo bata-bata pa eh nagpasyang gumimik – siyempre!
Libot muna sa may “baywalk” nila, hanap ng magandang café at napagkasunduang disco ang maging tirada! Hanap kami ng lugar at may nakuha naman, mga game lahat eh, kaya pagpasok pa lang, hanap lang ng lamesa, order at rampah na kaagad! Maraming tao sa loob, pero kakaunti lang ang mga sumasayaw, kalimitan eh mga nagtratrabaho (read: buring or fokfok) – marami kasing mga dayuhan (foreigner) eh! Pero wala kami paki, sayaw lang kami ng sayaw! Natapos kami, mag-a-alas-tres, enjoy kaayo! Hah, masama pa ang pakiramdam ko n’un ha!
Kinabukasan, a’yun, nilalagnat at sira ang tiyan! Ang masama pa nito, nalimutan kong magbaon ng mga anthromed (anthroposophic medicine – ‘yun na ang gamot ko nga ‘yun!), kaya no choice, napainom na naman ako nga mga conventional na gamot – ick!
Nagpasya na lang ako na ibang ruta pabalik sa Cebu, dahil hindi pwede sa bus, matagal na nga ang byahe, wala pang C.R. na mapupuntahan kahit anong oras, mahirap na, sira ang tiyan ko! Nagpasya na lang ako na Fastcraft (barko na maliit) ang sakyan ko, byahe ng Tagbilaran (Bohol), saka mag-Cebu. Halos kapareho lang ang haba ng byahe kung mag-bus ako, pero ang kahalagahan may C.R. naman at tsaka, mas relax, masama na nga ang pakiramdam ko eh. Medyo may kamahalan nga lang (halos doble ang presyo ng pamasahe), pero kailangan eh, tsaka…at least, makakadaan ako sa Bohol, hindi pa ako nakakapunta d’un eh!
Okay din naman ang byahe kasi may mga kasabay ako na participants kaya may ka-chicka…tapos n’ung dumaong na sa Tagbilaran, maski saglit, bumaba ako at bumili ng pasalubong…at tsaka officially, nakaapak ako ng Bohol, hehehe…in fairness, ang ganda ng pier nila ha!
Saglit lang ang stopover, nagbababa at nagkarga lang ng pasahero, tapos byahe na uli, papunta na sa Cebu. Gabi na ng dumating ako sa Cebu at tsaka masama pa rin ang pakiramdam kaya diretso na lang sa hotel. Sabi ko d’un a driver, sa downtown at sa medyo barato na hotel o pension house. Okay naman ang pinagdalhan sa akin n’ung driver. Sa hotel, kain lang at tulog na diretso ang ginawa ko, medyo nagkasala na naman ako kasi napilitan akong uminom ng sleeping pills, kaso hanggang alas-tres lang ang naging epekto ng gamot, maaga pa rin akong nagising, well, at least nakapagpahinga ng kaunti.
N’ung umaga, medyo okay-okay na pakiramdam ko, ginala ko kaagad ang downtown, at pinagplanuhan kung saan-saan pupunta pagbukas ng mga mall. Sakay ako ng taxi at nagpalibot sa downtown, mga simbahan, pati na nga Magellan’s cross, at kapitolyo…tapos sa Tabuan, sikat na lugar kung saan ang bilihan ng mga danggit at iba pang bulad (daing)! Pagkapamili, balik sa hotel dahil mahirap bitbitin ang nangangamoy na bulad.
Labas ng hotel at sa pagkakataong ito, nilakad na lang ang downtown, mas okey eh, para matingnan maigi ang paligid. Okay din naman ang downtown, marami pa ring makalumang gusali, pati mga sinehan nila, mga luma pa rin pero malalaki at maayos pa. Sa mga mall naman, Gaisano pala ang marami sa Cebu, well tagarito nga pala ang may-ari n’un. Hanap ako ng mga makakainan, kaso puro fastfood at food court lang, wala akong makita na mga tunay na restaurant. Ang gusto ko kasi eh ‘yung mga restaurant na kung kailan ka lang umorder eh saka pa lang lulutuin ang pagkain mo, para mainit talaga ang pagkain at hindi pinainit lang.
Wala akong makita, at mag-a-alas-diyes na n’un, nagpasya na lang ako sa Ayala Center pumunta, alam ko maraming restaurant d’un, at hindi nga ako nabigo, kaso kalimitan sa kanila, alas-onse nagbubukas – ick, antay na naman ako! Naglibot-libot muna ako, hanap ng libro at komiks, may nakita namang komiks, kaso kakaunti na, mahal pa – ‘di na lang. N’ung nakakita ako ng bukas na restaurant, saka palang ako nakakain at medyo nakuntento.
Pagkakain, balik sa hotel at naghanda para sa flight pauwing Davao, maski nagmamadali at kulang ang oras sa Cebu, nag-enjoy din naman ako kahit papaano, balak kong bumalik dito.
Pagdating sa terminal ng Cebu, medyo mahal din ang terminal fee, kapareho sa Manila, pero maganda naman ang facilities, ‘di tulad sa domestic airport sa Manila. Tama lang ang pagdating ko, dahil saglit lang ako naghintay, boarding na. Maaga akong nakarating sa Davao, kaso byahe pa ng dalawang (2) oras sa van para makarating sa amin, well, kahit papaano, nakatulog at pahinga din naman ako ng mahabahaba sa sa van.
Pagdating sa opisina, balik na naman sa trabaho…at nakapagpahinga na uli…hindi na masyadong nagkasakit tulad ng huli kong byahe na talagang naospital pa ‘ko…
Pang-apat, pagkalipas ng isang lingo, nagkaroon na naman akong makapagbyahe…sa Luzon naman! Nakakatawa uli, kasi natanggap ko na sa sarili ko na hindi ako makakuwi ngayong taon dahil hindi ako nakapag-ipon ng pamasahe, tapos eto na naman ang pagkakataon. Siyempre, tuwang-tuwa ako, makakabisita ako sa amin at magkikita na rin kami ng aking…’LAB YU ‘GA!!
Wait…ang haba na…tigil na muna..
Wednesday, November 08, 2006
Sa wakas...ay nahanap ko na !!!
Tanda ko pa n’un, 1994 ko yata huling napakinggan ang kanta na ito, kaya ang daming masasayang ala-ala ang nagbalik…nasa college ako n’un, may uhog pa, este, inosente pa, sariwa pa, hehehe.
Rosas ng Digma
bawat pagsubok ay iyong hinarap,
at hanggat laya’y di pa nakakamtan,
buhay mo’y agging laan.
Namumukadkad at puno ng sigla,
tulad mo’y rosas sa hardin ng digma,
at di maiwasan sa iyo ay humanga
ang tulad kong mandirigma
Ako’y nangangarap na ika’y makasama,
taglay ang pangakong iingatan kita.
Ang ganda mong nahubog sa piling ng masa,
hinding-hindi kukupas, ‘di malalanta.
Ang kulay mong angkin, sintingkad ng dugo,
nagbibigay buhay sa bawat puso.
Tinik mo’y sagisag ng tapang at giting,
sa larawa’y kislap ng bituin
Ako’y nangangarap na ika’y makasama,
taglay ang pangakong iingatan kita.
Ang ganda mong nahubog sa piling ng masa,
hinding-hindi kukupas, ‘di malalanta.
Ako’y nangangarap na ika’y makasama,
taglay ang pangakong iingatan kita.
Ang ganda mong nahubog sa piling ng masa,
hinding-hindi kukupas, ‘di malalanta…
…
P.S.
Saturday, November 04, 2006
Marajao, Karajao, Surigao!!!
Hokay, marami ako kwento ngayon…nanggaling kasi ako sa Surigao City at namalagi ako d’un ng halos isang lingo. Ngayon lang ako medyo okay na ang pakiramdam at nagkapanahon na magsulat. Well, sa totoo lang, magkahalong, saya, pagod, lungkot, kaba at kung anu-ano pa ang naramdaman o naranasan ko sa Surigao - kakaiba na naman!
Actually, naimbitahan lang naman akong pumunta d’un. Ibinigay ang imbitasyon sa bosing ko ng isang partner naming organisasyon, tapos nakasulat d’un na kung pwede raw akong mahiram para sa Mining Conference na gaganapin sa Surigao City. Ako raw ay magiging isang dakilang tagapagsulat o documentor ng conference at magiging G.R.O. o escort service para sa mga delegado na galing pa sa Luzon at ibang bansa (Austria) – language barrier, kaya ako ang interpreter. Hehehe, natuwa yata sa akin ng minsan may mga Austrian na bumisita sa opisina namin at ako ang nag-entertain sa kanila.
So, preparasyon, marami pang mga trabaho sa opisina na medyo tinapos, para kaunti na lang pagbalik galing sa Surigao. ‘tapos, Surigao na…hey!
Sa Davao na muna ako natulog n’ung gabi bago ang araw na aalis kami kasi, masyadong maaga o sa madaling araw ang pag-alis namin dahil mahaba ang oras ng byahe, sampung (10) oras o higit pa, depende sa sasakyan. Eh ‘pag sa Makilala pa ako maghihintay, medyo mahihirapan ako, mahirap ang Skylab sa oras na 'yun - kaya, ay'un, sa Davao na! Siyempre, kapag nasa Davao, gimik na muna, tinawagan ko na naman ang aking partner in crime, si Janjan, at nag-barhopping na naman kami.
N’ung kasama ko si janjan, nagulat pa ko, abah, at nagra-Ramadan ang bruha! Panglimang taon na raw niyang ginagawa ‘yun kahit hindi siya Muslim, wala lang, feel lang nya. Okay, pero tanong ko sa kanya, bawal uminom ng alak (maski beer) kapag Ramadan ah, bakit siya kasama ko? Sabi niya, okay lang daw, gabi naman eh, pwede mong gawin kahit ano kapag gabi na, lumalabas pa rin daw ang sungay nya kapag gabi – bruha ka talaga Janjan!
Kinaumagahan, naghanda na ako sa pag-alis, maski medyo maliyo-liyo pa ako dahil kulang sa tulog – ewan ko ba, hirap pa rin akong matulog kapag hindi ko sariling kwarto, namamahay ang tawag d’un. Maski ilang beses ko ng matulog sa mga hotel, bihira lang ang nakakatulog ako ng husto….
Anyways, balik sa byahe – talagang mahaba nga ang byahe. Pribadong sasakyang ang ginamit namin, nakisabay lang ako sa isa sa mga convenors ng conference. Ang naging ruta namin ay via Mati, kaya sa Davao ako dinaanan. Okay naman ang byahe, kaso sobrang layo nga lang, tapos may mga daan pang ginagawa pa lamang kaya medyo baku-bako. Lalo na sa bahaging Agusan, medyo hindi umasenso ang lugar, may mga plantasyon ng oil palm at mina ng samento na nagpadagdag pa sa kahirapan ng mga tao rito.
Nadaanan din namin ang bantog na Surigao Lake. Malaki nga at maganda. Hanap kami ng restaurant na nagtitinda sana ng inihaw na tilapia, pero nakapagtataka, wala kaming ni isang nakita. Hindi ko alam kung mabuti o masama…nasanay kasi ako sa Luzon na kapag may magandang tanawin sa isang lugar, lalo na kapag may lawa, tiyak na may mga restaurant sa paligid, pero dito wala!
At nagpatuloy ang byahe, maski naglalaway kami sa inihaw na tilapya, at nakarating kami ng Surigao City ng medyo takip-silim na at siyempre, maski nakaupo ka lang sa byahe eh nakakapagod pa rin. Naturingan palang Barbers Country ang lugar na ito dahil dinastiya sa pulitika ng pamilyang Barbers ang lugar na ito. Kilala nga pala ang Surigao City bilang “Gateway of Mindanao” at ang mga beach dito, lalo na ang Siargao.
Gateway dahil kung gusto mong pumunta ng Mindanao ng nakasakay sa Bus eh ito ang lugar na dinadaungan ng mga barge o barko na may karga-kargang mga sasakyan galing sa Leyte, na galing ng Bicol at Luzon. (Kaya totoo pala ‘yung mga signaboard ng bus nakita ko dati sa Davao na “Cubao” at “Pasay”.) Kilala naman ang Siargao dahil sa malalakas na alon nito na tinaguriang “Surfing capital” ng Filipinas. Malimit itong puntahan ng mga turista at parating naipapalabas sa telebisyon.
Sa sobrang pagod namin sa byahe, kumain lang kami ng hapunan pagdating at namahinga sa mga kwarto na itinalaga sa amin. Hindi pa muna namin nagawang maglibot sa paligid, maski excited ang lahat na puntahan ang mga beach dito. Kinaumagahan, as usual, ako ang unang bumangon dahil hindi masyadong nakatulog, naligo kaagad at lumabas ng building. Naisipan kong maglakad-lakad sa labas at nagtanong-tanong kung saan ang magandang lugar, lalo na kung saan ang mga beach. Umarkila ako ng tricycle at sinabihan ko ‘yung driver na ilibot nya ako sa City at dalhin ako sa pinakamalapit na beach at bantog na lugar na malimit puntahan ng mga turista – feeling turista eh! Medyo nga nagkaproblema sa pag-intindi kasi medyo nakakawindang ang lenggwahe sa Surigao – lantay na Bisaya, pero ang “L” o “R” eh ginagawang “Y” at ang “Y” eh ginagawang “G” o “J” at marami pang iba – hence, “buyakyak”, “payopayo”, “waya”, “uyo” – ick, ang hirap!
Iginala naman ako ng driver at kinausap ko na rin siya kung ano pa ang kilala o bantog sa Surigao – medyo aloof nga lang siya, pero okay na rin, para na rin siya ang naging guide ko. Saglit lang kami sa mga lugar, talagang tinandaan ko lang ang pagpunta, para ako naman ang magiging guide ng mga kasama ko. Pagkalipas ng isang oras, balik na uli ako sa lugar namin at kumain ng agahan. Nagtaka sila at nagtanong kung saan ako nagpunta. sabi nila, parang sanay na sanay raw ako sa Surigao ah. Sabi ko, hindi ah, first time ko rin lang, nagkataon lang na mahilig akog maglayas eh - anong gagawin ko eh maaga akong nagising, kaya naggala na lang ako? At sabi ko, ako na ang magiging guide nila. Nagkasundo kami na sa hapon na mag-meeting ang grupo at maggala na muna kami sa umaga.
At ‘yun nga, ako ang naging guide nila at n’ung nasa beach kami nagkataon na dumaong ‘yung mga mangingisda dala-dala ang kanilang mga huli. Nakakatuwa kasi ang dami nilang huli at ang lalaki! SAILFISH ang mga huli nila! Mahigit singkwenta (50) piraso yata ‘yun tapos mga apat hanggang lima (4-5) talampakan (foot) ang laki ng bawat isda. Nagulat ako kasi pwede pa lang kainin ‘yun! Nalimutan ko lang kung ano ang tawag nila d’un, tapos ang mura pa, P65.00 ang bawat kilo! Ang isang isda, wa’y apiy ang uyo (hindi kasama ang ulo) eh tumitimbang ng 3-4 kilos! Sariwang-sariwa! Kaya ang ginawa namin, pinasugba (inihaw) namin at pinakilaw.
Well, masarap ang sinugba pero sa kinilaw, hindi ako nasiyahan, y’ung mga kasama ko lang. Hindi naman ako kumakain n’un eh! Ewan ko, ‘yun ang hindi ko natutuhang kainin. Durian, okay pa, pero kinilaw, hindi kaya ng powers ko. Hindi ko kayang tiisin na nguyain at lunukin ang hilaw na isda eh, ick!
At siyempre, beach ‘yun, kaya rumapa ako, y’un nga lang, walang nagdala ng camera kaya hindi tuloy nakuhanan ang mga pangyayari – suya!
Pagkatapos sa beach, balik na uli sa tinutuluyan namin…kaso ‘di namin makita yung iba naming kasamahan, kaya dumiretso na lang kami sa City mismo para maggala pa at mamili ng mga kailangan pang gamit. Nakakapagtaka, naturingang City, pero kakaunti ang mga establishamento, walang sinehan o mall, kakaunti ang malalaking hotel o inn, may malalaking grocery store, pero kalimitan sarado, kasi Linggo n’ung araw na ‘yun. Parang hindi masyadong na-develop ang lugar, hindi siya mukhang syudad….
N’ug matapos kami sa pagrampah sa syudad, balik nasa tinutuluyan namin at nag-meeting na, tapos sinabi ng isa sa mga convenors ang mga problema. Sa paghahanda pa lamang pala ng pagpunta namin ng Surigao, nagkaroon na ng maraming problema: hindi ma-contact ang mga resource speaker, mga contact person at nagkaproblema pa sa iba logistics. Tapos ang isang medyo kahindik-hindik eh nakatanggap pa kami ng death threat! Sa totoo lang medyo natakot ako. First time kong makabasa at maging isa sa mga recipient ng isang death threat! Eto ang nakasulat…
“God am sir rmnders lang: LAHAT NG ANTI Sa MINING NGAUN PINAPATAY, KAYA KUNG AKO SA INYO I KANCL MUNA ANG INUNG CNFRENCE S SURIGAO CITY ALAM NAMIN ANG LAHAT NG KILOS NINU PARA MAIWASAN WAG MUNA NGAYN. Kung hndi kau maninwla bhala kau wlang cchan bka mag ka PROBLEMA KAU S UMPISA PA LANG sasampulan namin kayo ipasa m s mga kasama m bgo ma huli ang lahat naaawa lang ako slamat CNCRN CITIZEN” – 09067198479
Well, baka kilala nyo ang number na nasa itaas. Isang beses lang naman pinadala ito, kaya alam namin na hindi siya masyadong seryoso, nananakot lang talaga. Tapos, ayun, balik lang kami sa normal sa paghahanda sa conference – registration, ID, training kit, etc.
Kinabukasan, okay naman ang naging daloy ng conference, maski n’ung umaga pa lang eh w’ay klaro ang mga kausap ko na maligo sa beach – ako lang ang gumising ng maaga, kaya hindi natuloy!
Naalagaan naman ang mga pangangailangan ng mga kalahok at imbitadong speakers (MARAMING SALAMAT TALAGA KAY Ms. NETH DAÑO!!!), ‘yun nga lang, hindi maiiwasan ang mga panggulo sa conference – hindi naman nawawala eh, parating mayroon. Mga taong feeling eh matalino sila, mga skeptic, at hinahamon ang kakayahan ng mga resource speaker. Pero naging maayos din naman, bruha lang talaga ‘yung bading na participant na ‘yun – CHAKA siya!
Sa kinabukasan, bumawi naman ‘yung mga kausap ko sa pagpunta sa beach. Natuloy naman kami at rampah galore…at sa pagkakataong ito, handa ang lahat, may baon na camera!
Hala, rampah…feeling mga model!
…rampah pah…
..at isa pah! Maganda ‘yung mga bato eh!
Pagkatapos sa beach, balik na uli sa venue at naghanda para sa trip sa mga mining site sa Surigao. Kami ‘yung maliit na grupo na sight-seeing lang, kasi medyo malayo ang pupuntahan namin at delikado. Limitado lang ang bilang nga tao na pwedeng sumama, samantalang ‘yung isang grupo, sa isang community na apektado ng ibang pagmimina sila pumunta, mas marami silang exposure at nakausap nila mismo ang mga tao d’un.
Pumunta kami sa isang lugar na nagminina ng mineral na bakal (iron mineral) – sa Claver, Surigao del Norte. Hindi kami pwedeng kumuha ng mga litrato ng lantaran dahil maaring ikumpiska o kuhanin ang aming mga camera ng mga armadong tauhan ng kumpanya – patago at palihim lang dapat ang pagkuha. Isa pa, hindi kami dapat magmukhang nagmanman sa lugar, dapat parang dumaan lang dahil medyo sensitibo ang isyu ng mining sa lugar, baka pa kami mapahamak – nagkataon kasi na nasa tabi ng highway ang operasyon nila kaya medyo madaling makita.
Eto ‘yung nakabandera sa unahan ng municipality nila.
Pagkatapos ng medyo makapanikip-dibdib at makaubos-hiningang paglalakbay sa minahan, dumiretso kami sa isang lokal na port o daungan ng mga bangka papuntang Siargao Islands at d’un medyo nagpahinga. Siargao ang ng pinakabantog na lugar sa Surigao, tt siyempre, rumampah na naman ang lolah!
Ako at si Cris, bago kong nakilalang kaibigan!
Ako, Cris, Sister Anne (tunay na sister!) at Kenneth
Tapos, n’un, balik na sa venue at namahinga ng kaunti at nagpatuloy pa uli ang conference. Nagkaroon pa nga ng problema para sa kinabukasan na aktibidad dahil hindi pwedeng dumating ang isang resource person na inanyayahan. Napag-isipan ng solusyon, napagtakpan ang mga pagkukulang at naging maayos naman ang plano para sa susunod na araw. Okay naman kasi ang mga kasama ko, kahit pagod na eh, bigay-puso pa rin sa pagtratrabaho – saluhan na lang kapag medyo alanganin. Kaya bilang pakunswelo, sa halip na mag-solidarity night na lang ang grupo na nakasaad sa programa ng conference, napagkasunduan na dalhin ang lahat ng mga kalahok sa pag-a-island hopping sa Surigao!
At siyempre, dito na kami rumampah ng husto!
Ang lugar na aming pinuntahan, ‘di ko lang alam ang pangalan niya, pero kilala siya dahil sa mahabang tulay na gawa sa kahoy na nagdudugtong sa dalawang (2) isla!
At eto na nga ‘yung tulay!
May mining company din kasi d’un sa lugar, akala namin ‘yung kompanya ang nagpagawa ng tulay na kahoy, ‘yun pala, hindi rin, ‘yung mga tao rin lang ang gumawa nito!
Pose muna…
Malalayo ang agwat ng dadaanan mo sa tulay, kaya kailang nakatingin ka talaga sa dadaanan mo, kung hindi, laglag ka!
May nadaanan kaming nanghuhuli ng isda – pangkain nya lang daw ang huli niya!
Ewan ko kung anong uri ng isda ito, mahaba ang nguso eh, parang “Gar” na isda na pang-aquarium!
N’ung una, hanggang tingin lang ako…
…eh, makakatiis ba naman ako ng hanggang tingin lang? Siyempre hindi, kaya nakipamingwit na rin ako – kaso nakawala ‘yung nabingwit ko!
Pagkatapos n’un, balik na uli sa pagpunta sa iba pang isla…
Tahimik, malinis at ang ganda ng dagat eh…actually, karagatan, dahil Pacific Ocean na ‘yan!
Pose muna sa Zaragoza island…(cue music here: “parang ‘di ko yata kaya…”)
…kasama ang iba pang mga kalahok sa conference!
Isa sa mga isla na nadaanan namin…
…at dito kami naligo!
Wala pa ‘yung iba ko pang litrato sa pagrampa ko sa beach eh, hinahanap ko pa…pero nag-enjoy talaga ako ng husto! Nakaka-relax ang tubig at nagbibigay lakas (energizing)!
Pagkatapos ng happenings, balik sa venue pahinga ng saglit at kailangan ng tapusin ang conference. Ako, medyo nakulong ako sa kwarto sa admin, kasi inayos pa ‘yung certificates para sa mga kalahok. Tapos, ‘yung ibang kasamahan naman ang nagpatakbo para tapusin na ang conference.
D’un biglang may naging problema. Hindi namin inaasahan, bigla na lang. Parang napasok kami ng PAW na grupo (Pasukin, Agawin at Wasakin)! Isa pala sa kasamahan namin eh medyo mapula ang paninindigan (read: revolutionary), kaya n’ung siya ang naghawak sa programa, medyo nagkagulo na. Pilit nyang siya ang masunod sa plano para sa grupo, eh umalma ‘yung mga kalahok sa ideya nya. Gusto nyang imaniobra ang grupo at dalhin sa katulad ng pinaggagawa ng grupo nila – rally, sa lansangan, etc. (medyo, iba na kasi ang pananaw ko rito). Hanggang sa nawala na, nasira na ang mga diskusyon sa conference. Kulang na sa oras at pagod na ang lahat – ang ilang araw naming pinagpaguran na maging maayos na conference, nasira na lamang bigla! Napagtakpan namin ang mga pagkukulang n’ung mga nagdaang araw, tapos sa isang iglap, nawala lahat!
Kulang na kami sa oras para ayusin ang lahat, pagod na at pauwi na ang mga tao (may kanyakanyang pang mga appointment) kaya dumiretso na lang sa evaluation ng conference – at lumabas sa evaluation, nagkaisa ang mga kalahok sa pagsulat laban sa isa naming kasamahan, nakasulat ang pangalan niya, ayaw sa kanya ng mga kalahok!
Sumama ang loob ko (at pati na rin ang iba kong kasamahan, bakas sa mukha nila eh!), nagpakapagod kami ng ilang araw, sa byahe pa nga lang eh, tapos, basta gan’un na lang? Ngayon lang ako nakaranas ng gan’un…okay na sana eh, kaso, medyo pumalpak! Walang kaalam-alam ang grupo na gan’un ang kakahinatnan.
Kaya ay’un, kinabukasan, mabigat ang damdamin na umuwi na kami…diskusyon sa sasakyan kung anong nangyari…napagkasunduan na lang na sa susunod na meeting na lang ayusin ang lahat. Kinakailangan na magpahinga at magpalamig muna ang lahat. Sa pag-uwi namin, via Butuan City at Cagayan de Oro naman kami dumaan. Kasi, mas mabilis ng isang oras ang byahe at mas maganda ang daan. Totoo nga at nakakatuwa, kasi coastal ‘yung dinaanan namin, kaya talagang nasa gilid o edge kami ng Mindanao n’ung panahon na ‘yun!
Pagdating sa opisina, report kaagad sa boss ko ng mga pangyayari, ayu'n, okay lang daw, pinayuhan ako na huwag masyadong isipin. Basta ang mahalaga, nagawa ko raw ang parte ko, sapat na 'yun. Hindi naman daw sa akin nanggaling ang problema eh. Well, totoo nga...ang problema ko na lang ngayon eh paano tapusin ang documentation ng buong conference...hehehe, mahirap-hirap din 'yun..
Kaya a’yun, ‘yun ang naging karanasan ko sa Surigao City…ewan ko kung babalik pa ko d’un…ang hirap magbyahe eh, ang layo!
Actually, naimbitahan lang naman akong pumunta d’un. Ibinigay ang imbitasyon sa bosing ko ng isang partner naming organisasyon, tapos nakasulat d’un na kung pwede raw akong mahiram para sa Mining Conference na gaganapin sa Surigao City. Ako raw ay magiging isang dakilang tagapagsulat o documentor ng conference at magiging G.R.O. o escort service para sa mga delegado na galing pa sa Luzon at ibang bansa (Austria) – language barrier, kaya ako ang interpreter. Hehehe, natuwa yata sa akin ng minsan may mga Austrian na bumisita sa opisina namin at ako ang nag-entertain sa kanila.
So, preparasyon, marami pang mga trabaho sa opisina na medyo tinapos, para kaunti na lang pagbalik galing sa Surigao. ‘tapos, Surigao na…hey!
Sa Davao na muna ako natulog n’ung gabi bago ang araw na aalis kami kasi, masyadong maaga o sa madaling araw ang pag-alis namin dahil mahaba ang oras ng byahe, sampung (10) oras o higit pa, depende sa sasakyan. Eh ‘pag sa Makilala pa ako maghihintay, medyo mahihirapan ako, mahirap ang Skylab sa oras na 'yun - kaya, ay'un, sa Davao na! Siyempre, kapag nasa Davao, gimik na muna, tinawagan ko na naman ang aking partner in crime, si Janjan, at nag-barhopping na naman kami.
N’ung kasama ko si janjan, nagulat pa ko, abah, at nagra-Ramadan ang bruha! Panglimang taon na raw niyang ginagawa ‘yun kahit hindi siya Muslim, wala lang, feel lang nya. Okay, pero tanong ko sa kanya, bawal uminom ng alak (maski beer) kapag Ramadan ah, bakit siya kasama ko? Sabi niya, okay lang daw, gabi naman eh, pwede mong gawin kahit ano kapag gabi na, lumalabas pa rin daw ang sungay nya kapag gabi – bruha ka talaga Janjan!
Kinaumagahan, naghanda na ako sa pag-alis, maski medyo maliyo-liyo pa ako dahil kulang sa tulog – ewan ko ba, hirap pa rin akong matulog kapag hindi ko sariling kwarto, namamahay ang tawag d’un. Maski ilang beses ko ng matulog sa mga hotel, bihira lang ang nakakatulog ako ng husto….
Anyways, balik sa byahe – talagang mahaba nga ang byahe. Pribadong sasakyang ang ginamit namin, nakisabay lang ako sa isa sa mga convenors ng conference. Ang naging ruta namin ay via Mati, kaya sa Davao ako dinaanan. Okay naman ang byahe, kaso sobrang layo nga lang, tapos may mga daan pang ginagawa pa lamang kaya medyo baku-bako. Lalo na sa bahaging Agusan, medyo hindi umasenso ang lugar, may mga plantasyon ng oil palm at mina ng samento na nagpadagdag pa sa kahirapan ng mga tao rito.
Nadaanan din namin ang bantog na Surigao Lake. Malaki nga at maganda. Hanap kami ng restaurant na nagtitinda sana ng inihaw na tilapia, pero nakapagtataka, wala kaming ni isang nakita. Hindi ko alam kung mabuti o masama…nasanay kasi ako sa Luzon na kapag may magandang tanawin sa isang lugar, lalo na kapag may lawa, tiyak na may mga restaurant sa paligid, pero dito wala!
At nagpatuloy ang byahe, maski naglalaway kami sa inihaw na tilapya, at nakarating kami ng Surigao City ng medyo takip-silim na at siyempre, maski nakaupo ka lang sa byahe eh nakakapagod pa rin. Naturingan palang Barbers Country ang lugar na ito dahil dinastiya sa pulitika ng pamilyang Barbers ang lugar na ito. Kilala nga pala ang Surigao City bilang “Gateway of Mindanao” at ang mga beach dito, lalo na ang Siargao.
Gateway dahil kung gusto mong pumunta ng Mindanao ng nakasakay sa Bus eh ito ang lugar na dinadaungan ng mga barge o barko na may karga-kargang mga sasakyan galing sa Leyte, na galing ng Bicol at Luzon. (Kaya totoo pala ‘yung mga signaboard ng bus nakita ko dati sa Davao na “Cubao” at “Pasay”.) Kilala naman ang Siargao dahil sa malalakas na alon nito na tinaguriang “Surfing capital” ng Filipinas. Malimit itong puntahan ng mga turista at parating naipapalabas sa telebisyon.
Sa sobrang pagod namin sa byahe, kumain lang kami ng hapunan pagdating at namahinga sa mga kwarto na itinalaga sa amin. Hindi pa muna namin nagawang maglibot sa paligid, maski excited ang lahat na puntahan ang mga beach dito. Kinaumagahan, as usual, ako ang unang bumangon dahil hindi masyadong nakatulog, naligo kaagad at lumabas ng building. Naisipan kong maglakad-lakad sa labas at nagtanong-tanong kung saan ang magandang lugar, lalo na kung saan ang mga beach. Umarkila ako ng tricycle at sinabihan ko ‘yung driver na ilibot nya ako sa City at dalhin ako sa pinakamalapit na beach at bantog na lugar na malimit puntahan ng mga turista – feeling turista eh! Medyo nga nagkaproblema sa pag-intindi kasi medyo nakakawindang ang lenggwahe sa Surigao – lantay na Bisaya, pero ang “L” o “R” eh ginagawang “Y” at ang “Y” eh ginagawang “G” o “J” at marami pang iba – hence, “buyakyak”, “payopayo”, “waya”, “uyo” – ick, ang hirap!
Iginala naman ako ng driver at kinausap ko na rin siya kung ano pa ang kilala o bantog sa Surigao – medyo aloof nga lang siya, pero okay na rin, para na rin siya ang naging guide ko. Saglit lang kami sa mga lugar, talagang tinandaan ko lang ang pagpunta, para ako naman ang magiging guide ng mga kasama ko. Pagkalipas ng isang oras, balik na uli ako sa lugar namin at kumain ng agahan. Nagtaka sila at nagtanong kung saan ako nagpunta. sabi nila, parang sanay na sanay raw ako sa Surigao ah. Sabi ko, hindi ah, first time ko rin lang, nagkataon lang na mahilig akog maglayas eh - anong gagawin ko eh maaga akong nagising, kaya naggala na lang ako? At sabi ko, ako na ang magiging guide nila. Nagkasundo kami na sa hapon na mag-meeting ang grupo at maggala na muna kami sa umaga.
At ‘yun nga, ako ang naging guide nila at n’ung nasa beach kami nagkataon na dumaong ‘yung mga mangingisda dala-dala ang kanilang mga huli. Nakakatuwa kasi ang dami nilang huli at ang lalaki! SAILFISH ang mga huli nila! Mahigit singkwenta (50) piraso yata ‘yun tapos mga apat hanggang lima (4-5) talampakan (foot) ang laki ng bawat isda. Nagulat ako kasi pwede pa lang kainin ‘yun! Nalimutan ko lang kung ano ang tawag nila d’un, tapos ang mura pa, P65.00 ang bawat kilo! Ang isang isda, wa’y apiy ang uyo (hindi kasama ang ulo) eh tumitimbang ng 3-4 kilos! Sariwang-sariwa! Kaya ang ginawa namin, pinasugba (inihaw) namin at pinakilaw.
Well, masarap ang sinugba pero sa kinilaw, hindi ako nasiyahan, y’ung mga kasama ko lang. Hindi naman ako kumakain n’un eh! Ewan ko, ‘yun ang hindi ko natutuhang kainin. Durian, okay pa, pero kinilaw, hindi kaya ng powers ko. Hindi ko kayang tiisin na nguyain at lunukin ang hilaw na isda eh, ick!
At siyempre, beach ‘yun, kaya rumapa ako, y’un nga lang, walang nagdala ng camera kaya hindi tuloy nakuhanan ang mga pangyayari – suya!
Pagkatapos sa beach, balik na uli sa tinutuluyan namin…kaso ‘di namin makita yung iba naming kasamahan, kaya dumiretso na lang kami sa City mismo para maggala pa at mamili ng mga kailangan pang gamit. Nakakapagtaka, naturingang City, pero kakaunti ang mga establishamento, walang sinehan o mall, kakaunti ang malalaking hotel o inn, may malalaking grocery store, pero kalimitan sarado, kasi Linggo n’ung araw na ‘yun. Parang hindi masyadong na-develop ang lugar, hindi siya mukhang syudad….
N’ug matapos kami sa pagrampah sa syudad, balik nasa tinutuluyan namin at nag-meeting na, tapos sinabi ng isa sa mga convenors ang mga problema. Sa paghahanda pa lamang pala ng pagpunta namin ng Surigao, nagkaroon na ng maraming problema: hindi ma-contact ang mga resource speaker, mga contact person at nagkaproblema pa sa iba logistics. Tapos ang isang medyo kahindik-hindik eh nakatanggap pa kami ng death threat! Sa totoo lang medyo natakot ako. First time kong makabasa at maging isa sa mga recipient ng isang death threat! Eto ang nakasulat…
“God am sir rmnders lang: LAHAT NG ANTI Sa MINING NGAUN PINAPATAY, KAYA KUNG AKO SA INYO I KANCL MUNA ANG INUNG CNFRENCE S SURIGAO CITY ALAM NAMIN ANG LAHAT NG KILOS NINU PARA MAIWASAN WAG MUNA NGAYN. Kung hndi kau maninwla bhala kau wlang cchan bka mag ka PROBLEMA KAU S UMPISA PA LANG sasampulan namin kayo ipasa m s mga kasama m bgo ma huli ang lahat naaawa lang ako slamat CNCRN CITIZEN” – 09067198479
Well, baka kilala nyo ang number na nasa itaas. Isang beses lang naman pinadala ito, kaya alam namin na hindi siya masyadong seryoso, nananakot lang talaga. Tapos, ayun, balik lang kami sa normal sa paghahanda sa conference – registration, ID, training kit, etc.
Kinabukasan, okay naman ang naging daloy ng conference, maski n’ung umaga pa lang eh w’ay klaro ang mga kausap ko na maligo sa beach – ako lang ang gumising ng maaga, kaya hindi natuloy!
Naalagaan naman ang mga pangangailangan ng mga kalahok at imbitadong speakers (MARAMING SALAMAT TALAGA KAY Ms. NETH DAÑO!!!), ‘yun nga lang, hindi maiiwasan ang mga panggulo sa conference – hindi naman nawawala eh, parating mayroon. Mga taong feeling eh matalino sila, mga skeptic, at hinahamon ang kakayahan ng mga resource speaker. Pero naging maayos din naman, bruha lang talaga ‘yung bading na participant na ‘yun – CHAKA siya!
Sa kinabukasan, bumawi naman ‘yung mga kausap ko sa pagpunta sa beach. Natuloy naman kami at rampah galore…at sa pagkakataong ito, handa ang lahat, may baon na camera!
Hala, rampah…feeling mga model!
…rampah pah…
..at isa pah! Maganda ‘yung mga bato eh!
Pagkatapos sa beach, balik na uli sa venue at naghanda para sa trip sa mga mining site sa Surigao. Kami ‘yung maliit na grupo na sight-seeing lang, kasi medyo malayo ang pupuntahan namin at delikado. Limitado lang ang bilang nga tao na pwedeng sumama, samantalang ‘yung isang grupo, sa isang community na apektado ng ibang pagmimina sila pumunta, mas marami silang exposure at nakausap nila mismo ang mga tao d’un.
Pumunta kami sa isang lugar na nagminina ng mineral na bakal (iron mineral) – sa Claver, Surigao del Norte. Hindi kami pwedeng kumuha ng mga litrato ng lantaran dahil maaring ikumpiska o kuhanin ang aming mga camera ng mga armadong tauhan ng kumpanya – patago at palihim lang dapat ang pagkuha. Isa pa, hindi kami dapat magmukhang nagmanman sa lugar, dapat parang dumaan lang dahil medyo sensitibo ang isyu ng mining sa lugar, baka pa kami mapahamak – nagkataon kasi na nasa tabi ng highway ang operasyon nila kaya medyo madaling makita.
Eto ‘yung nakabandera sa unahan ng municipality nila.
Pagkatapos ng medyo makapanikip-dibdib at makaubos-hiningang paglalakbay sa minahan, dumiretso kami sa isang lokal na port o daungan ng mga bangka papuntang Siargao Islands at d’un medyo nagpahinga. Siargao ang ng pinakabantog na lugar sa Surigao, tt siyempre, rumampah na naman ang lolah!
Ako at si Cris, bago kong nakilalang kaibigan!
Ako, Cris, Sister Anne (tunay na sister!) at Kenneth
Tapos, n’un, balik na sa venue at namahinga ng kaunti at nagpatuloy pa uli ang conference. Nagkaroon pa nga ng problema para sa kinabukasan na aktibidad dahil hindi pwedeng dumating ang isang resource person na inanyayahan. Napag-isipan ng solusyon, napagtakpan ang mga pagkukulang at naging maayos naman ang plano para sa susunod na araw. Okay naman kasi ang mga kasama ko, kahit pagod na eh, bigay-puso pa rin sa pagtratrabaho – saluhan na lang kapag medyo alanganin. Kaya bilang pakunswelo, sa halip na mag-solidarity night na lang ang grupo na nakasaad sa programa ng conference, napagkasunduan na dalhin ang lahat ng mga kalahok sa pag-a-island hopping sa Surigao!
At siyempre, dito na kami rumampah ng husto!
Ang lugar na aming pinuntahan, ‘di ko lang alam ang pangalan niya, pero kilala siya dahil sa mahabang tulay na gawa sa kahoy na nagdudugtong sa dalawang (2) isla!
At eto na nga ‘yung tulay!
May mining company din kasi d’un sa lugar, akala namin ‘yung kompanya ang nagpagawa ng tulay na kahoy, ‘yun pala, hindi rin, ‘yung mga tao rin lang ang gumawa nito!
Pose muna…
Malalayo ang agwat ng dadaanan mo sa tulay, kaya kailang nakatingin ka talaga sa dadaanan mo, kung hindi, laglag ka!
May nadaanan kaming nanghuhuli ng isda – pangkain nya lang daw ang huli niya!
Ewan ko kung anong uri ng isda ito, mahaba ang nguso eh, parang “Gar” na isda na pang-aquarium!
N’ung una, hanggang tingin lang ako…
…eh, makakatiis ba naman ako ng hanggang tingin lang? Siyempre hindi, kaya nakipamingwit na rin ako – kaso nakawala ‘yung nabingwit ko!
Pagkatapos n’un, balik na uli sa pagpunta sa iba pang isla…
Tahimik, malinis at ang ganda ng dagat eh…actually, karagatan, dahil Pacific Ocean na ‘yan!
Pose muna sa Zaragoza island…(cue music here: “parang ‘di ko yata kaya…”)
…kasama ang iba pang mga kalahok sa conference!
Isa sa mga isla na nadaanan namin…
…at dito kami naligo!
Wala pa ‘yung iba ko pang litrato sa pagrampa ko sa beach eh, hinahanap ko pa…pero nag-enjoy talaga ako ng husto! Nakaka-relax ang tubig at nagbibigay lakas (energizing)!
Pagkatapos ng happenings, balik sa venue pahinga ng saglit at kailangan ng tapusin ang conference. Ako, medyo nakulong ako sa kwarto sa admin, kasi inayos pa ‘yung certificates para sa mga kalahok. Tapos, ‘yung ibang kasamahan naman ang nagpatakbo para tapusin na ang conference.
D’un biglang may naging problema. Hindi namin inaasahan, bigla na lang. Parang napasok kami ng PAW na grupo (Pasukin, Agawin at Wasakin)! Isa pala sa kasamahan namin eh medyo mapula ang paninindigan (read: revolutionary), kaya n’ung siya ang naghawak sa programa, medyo nagkagulo na. Pilit nyang siya ang masunod sa plano para sa grupo, eh umalma ‘yung mga kalahok sa ideya nya. Gusto nyang imaniobra ang grupo at dalhin sa katulad ng pinaggagawa ng grupo nila – rally, sa lansangan, etc. (medyo, iba na kasi ang pananaw ko rito). Hanggang sa nawala na, nasira na ang mga diskusyon sa conference. Kulang na sa oras at pagod na ang lahat – ang ilang araw naming pinagpaguran na maging maayos na conference, nasira na lamang bigla! Napagtakpan namin ang mga pagkukulang n’ung mga nagdaang araw, tapos sa isang iglap, nawala lahat!
Kulang na kami sa oras para ayusin ang lahat, pagod na at pauwi na ang mga tao (may kanyakanyang pang mga appointment) kaya dumiretso na lang sa evaluation ng conference – at lumabas sa evaluation, nagkaisa ang mga kalahok sa pagsulat laban sa isa naming kasamahan, nakasulat ang pangalan niya, ayaw sa kanya ng mga kalahok!
Sumama ang loob ko (at pati na rin ang iba kong kasamahan, bakas sa mukha nila eh!), nagpakapagod kami ng ilang araw, sa byahe pa nga lang eh, tapos, basta gan’un na lang? Ngayon lang ako nakaranas ng gan’un…okay na sana eh, kaso, medyo pumalpak! Walang kaalam-alam ang grupo na gan’un ang kakahinatnan.
Kaya ay’un, kinabukasan, mabigat ang damdamin na umuwi na kami…diskusyon sa sasakyan kung anong nangyari…napagkasunduan na lang na sa susunod na meeting na lang ayusin ang lahat. Kinakailangan na magpahinga at magpalamig muna ang lahat. Sa pag-uwi namin, via Butuan City at Cagayan de Oro naman kami dumaan. Kasi, mas mabilis ng isang oras ang byahe at mas maganda ang daan. Totoo nga at nakakatuwa, kasi coastal ‘yung dinaanan namin, kaya talagang nasa gilid o edge kami ng Mindanao n’ung panahon na ‘yun!
Pagdating sa opisina, report kaagad sa boss ko ng mga pangyayari, ayu'n, okay lang daw, pinayuhan ako na huwag masyadong isipin. Basta ang mahalaga, nagawa ko raw ang parte ko, sapat na 'yun. Hindi naman daw sa akin nanggaling ang problema eh. Well, totoo nga...ang problema ko na lang ngayon eh paano tapusin ang documentation ng buong conference...hehehe, mahirap-hirap din 'yun..
Kaya a’yun, ‘yun ang naging karanasan ko sa Surigao City…ewan ko kung babalik pa ko d’un…ang hirap magbyahe eh, ang layo!
Monday, October 16, 2006
Balibalita…
Ano mga balita?
Marami!
Buhay pag-ibig?
Buhay?
Okay, isa-isahin natin, buhay pag-ibig muna…excited ako eh!
Masaya na ko parati ngayon, dahil pumasok na ako sa isang seryosong relasyon! Ah, ang saya! Gan’un pala ang pakiramdam, hehehe…kaso nga lang, medyo malayo siya at hindi pa kami nagkikita ng personal, hanggang webcam, chat at text pa lang – pero ang mahalaga, mahal namin ang isa’t-isa. Bawat araw ay binibilang at gustong matapos kaagad, sabik dumating ang pagkakataon na kami ay magkita! Ewan ko na lang kung anong mangyayari kapag kami nagkita na – ay siya, grabeh siguro! Isa pa, naging iba na ang takbo ng buhay ko ngayon, may mga plano na ako sa buhay at iba na rin ang pananaw, haaaay…
…LAB YU ‘GA!!!
Sa buhay, naman…marami rin! Sa mga balibalita na lumabas sa telebisyon at pahayagan, eto ang mas klarong bersyon, galing mismo sa nakatira dito – medyo sikat kami ngayon eh!
October 3 sa umaga, nakatanggap kami ng text galing sa aming mga kaopisina na nakatira sa may bukid sa Mt. Apo, na nakarinig daw sila ng malalakas na putok ng baril sa may bundok…so, alert lang kami lahat sa ibaba, tapos mayamaya lang, ang dami ng sundalo ang lumabas d’un sa may kampo na nakatalaga d’un sa may baryo namin. Tapos, mayamaya uli, dalawa (2) namang army truck (wrangler/hammer) ang dumating at dumiretso sa bundok …tapos nabalitaan namin, nagkaroon daw ng engkwentro. Wala naman daw namatay mula sa hanay ng mga army pero may sugatan daw sa kabilang panig. Ayon sa balita, mga amasona (babaeng NPA) raw ang nakaengkuwentro ng army at may nasugatan daw sa mga ito dahil sa mga patak ng dugo na nakita sa lugar. Tinanong ko lang kung paanong nalamang amasona ang nakapalitan ng putok, sagot nila, kasi daw may nakita na nakasampay na bagong labang panty sa mga sampayan – ah okay, mmmmm. May panty…kaya mga babae raw. Eh, kung gusto nga mga lalake na magsuot ng panty?
Tapos, n’ung October 10 naman ng umaga, may balita na kumalat na nagkaroon daw ng massacre sa isang kampo na nakatalaga sa isang kalapit baryo sa lugar namin. Massacre daw, nilusob daw ng mga NPA ang kampo. So, medyo nakakatakot ang balita…. N’ung hapon, nakuha namin ang totoong balita, isa lang ang patay at namatay siya kasi binaril siya ng isang sniper. Okay, massacre nga.
Pero, ang talagang nakakalungkot, kinagabihan, ginulantang kami ng isang kalunoslunos na balita – binomba raw ang kapitolyo ng Makilala. Kasalukuyang ipinagdiriwang nito ang araw ng kanyang ika-52 pagkakatatag (52nd foundation) ng may sumabog na malakas na bomba (8MM) na ikinasawi ng anim (6) at ikinasugat ng 29 na katao. Grabe nga, n’ung umaga pa lang, may kumalat na balita sa text na may papasabugin daw na mga bomba sa iba’t-ibang lungsod sa Mindanao. (Sa Tacurong City, may sumabog daw n’ung tanghali, pero mabuti naman at walang namatay, kasi nakita kaagad ang bomba at nailayo, kaya n’ung sumabog ito, may nasugatan lamang. Sa Cotabato City, may sumabog din daw, ‘di ko lang alam kung may namatay o nasugatan – wala naman sana!) Naging alerto naman ang kapulisan at militar buong araw, kahit saan, maraming nakatalaga. Kaso, n’ung gabi na, sa sobrang dami talaga ng tao sa may kapitolyo, mahirap na talagang malaman kung sino ang may dalang bomba at madali ng makasalisi ang kahit sino – kaya ay’un, may nakasalisi nga! Kinaumagahan, napabalita pa na may nakuha pang apat (4) na bomba na hindi pumutok sa lugar. Mabuti na lamang at hindi pumutok, dahil kung pumutok ‘iyon, grabe talaga ang kahahantungan n’un. Loose connection daw ang naging sanhi, kaya hindi pumutok ang bomba. Nakakabit sa bomba ang cellphone (5110) na ginamit na triggering device. Labing-isang (11) missed calls ang nakatala d’un sa cellphone!
Pakunswelo sa amin, wala naman sa mga kaibigan namin o kasamahan sa trabaho ang nakasama sa mga namatay o nasugatan. Kaya kami ngayon, medyo iwas na muna sa mataong lugar at baka kung ano pa ang mangyari. Tapos, binalaan kami ng bosing namin, na anumang oras eh may baka may pumunta sa aming opisina na mga militar at magtanong, o magka-engkwentro sa malapit sa amin. Ang payo nya, maging kalmado lamang, huwag matakot, ‘pag may mga putok ng baril na malakas – dapa lang kami! Ingat lang parati.
Sa mga balita, "critical alert" daw sa lugar namin…huh, critical alert? Eh parang normal o ordinaryong araw lang dito eh! Tahimik pa rin! Well, balita nga naman…minsan, medyo sobra na, sensationalized ika nga!
Isa pang pag-iingat sa amin.. balibalita, kasi, medyo, sensitibo ito na isyu – ngayong wala na o nabuwag na ang "Peace talk" sa pagitan ng gobyerno at MILF, baka maging magulo raw sa mga lugar na maraming Muslim sa susunod na araw. Hinihintay lang daw na matapos ang Ramadan (October 24)…pagkatapos n’un, bahala na raw!
Well, sa akin, okay lang, sanay na rin kahit papano…tsaka kung oras ko na, eh, ‘di oras ko na! Maski nasaan ka man, at gaano kaligtas na lugar ka man – ‘pag oras mo na, eh oras mo na – ‘yun lang!
Marami!
Buhay pag-ibig?
Buhay?
Okay, isa-isahin natin, buhay pag-ibig muna…excited ako eh!
Masaya na ko parati ngayon, dahil pumasok na ako sa isang seryosong relasyon! Ah, ang saya! Gan’un pala ang pakiramdam, hehehe…kaso nga lang, medyo malayo siya at hindi pa kami nagkikita ng personal, hanggang webcam, chat at text pa lang – pero ang mahalaga, mahal namin ang isa’t-isa. Bawat araw ay binibilang at gustong matapos kaagad, sabik dumating ang pagkakataon na kami ay magkita! Ewan ko na lang kung anong mangyayari kapag kami nagkita na – ay siya, grabeh siguro! Isa pa, naging iba na ang takbo ng buhay ko ngayon, may mga plano na ako sa buhay at iba na rin ang pananaw, haaaay…
…LAB YU ‘GA!!!
Sa buhay, naman…marami rin! Sa mga balibalita na lumabas sa telebisyon at pahayagan, eto ang mas klarong bersyon, galing mismo sa nakatira dito – medyo sikat kami ngayon eh!
October 3 sa umaga, nakatanggap kami ng text galing sa aming mga kaopisina na nakatira sa may bukid sa Mt. Apo, na nakarinig daw sila ng malalakas na putok ng baril sa may bundok…so, alert lang kami lahat sa ibaba, tapos mayamaya lang, ang dami ng sundalo ang lumabas d’un sa may kampo na nakatalaga d’un sa may baryo namin. Tapos, mayamaya uli, dalawa (2) namang army truck (wrangler/hammer) ang dumating at dumiretso sa bundok …tapos nabalitaan namin, nagkaroon daw ng engkwentro. Wala naman daw namatay mula sa hanay ng mga army pero may sugatan daw sa kabilang panig. Ayon sa balita, mga amasona (babaeng NPA) raw ang nakaengkuwentro ng army at may nasugatan daw sa mga ito dahil sa mga patak ng dugo na nakita sa lugar. Tinanong ko lang kung paanong nalamang amasona ang nakapalitan ng putok, sagot nila, kasi daw may nakita na nakasampay na bagong labang panty sa mga sampayan – ah okay, mmmmm. May panty…kaya mga babae raw. Eh, kung gusto nga mga lalake na magsuot ng panty?
Tapos, n’ung October 10 naman ng umaga, may balita na kumalat na nagkaroon daw ng massacre sa isang kampo na nakatalaga sa isang kalapit baryo sa lugar namin. Massacre daw, nilusob daw ng mga NPA ang kampo. So, medyo nakakatakot ang balita…. N’ung hapon, nakuha namin ang totoong balita, isa lang ang patay at namatay siya kasi binaril siya ng isang sniper. Okay, massacre nga.
Pero, ang talagang nakakalungkot, kinagabihan, ginulantang kami ng isang kalunoslunos na balita – binomba raw ang kapitolyo ng Makilala. Kasalukuyang ipinagdiriwang nito ang araw ng kanyang ika-52 pagkakatatag (52nd foundation) ng may sumabog na malakas na bomba (8MM) na ikinasawi ng anim (6) at ikinasugat ng 29 na katao. Grabe nga, n’ung umaga pa lang, may kumalat na balita sa text na may papasabugin daw na mga bomba sa iba’t-ibang lungsod sa Mindanao. (Sa Tacurong City, may sumabog daw n’ung tanghali, pero mabuti naman at walang namatay, kasi nakita kaagad ang bomba at nailayo, kaya n’ung sumabog ito, may nasugatan lamang. Sa Cotabato City, may sumabog din daw, ‘di ko lang alam kung may namatay o nasugatan – wala naman sana!) Naging alerto naman ang kapulisan at militar buong araw, kahit saan, maraming nakatalaga. Kaso, n’ung gabi na, sa sobrang dami talaga ng tao sa may kapitolyo, mahirap na talagang malaman kung sino ang may dalang bomba at madali ng makasalisi ang kahit sino – kaya ay’un, may nakasalisi nga! Kinaumagahan, napabalita pa na may nakuha pang apat (4) na bomba na hindi pumutok sa lugar. Mabuti na lamang at hindi pumutok, dahil kung pumutok ‘iyon, grabe talaga ang kahahantungan n’un. Loose connection daw ang naging sanhi, kaya hindi pumutok ang bomba. Nakakabit sa bomba ang cellphone (5110) na ginamit na triggering device. Labing-isang (11) missed calls ang nakatala d’un sa cellphone!
Pakunswelo sa amin, wala naman sa mga kaibigan namin o kasamahan sa trabaho ang nakasama sa mga namatay o nasugatan. Kaya kami ngayon, medyo iwas na muna sa mataong lugar at baka kung ano pa ang mangyari. Tapos, binalaan kami ng bosing namin, na anumang oras eh may baka may pumunta sa aming opisina na mga militar at magtanong, o magka-engkwentro sa malapit sa amin. Ang payo nya, maging kalmado lamang, huwag matakot, ‘pag may mga putok ng baril na malakas – dapa lang kami! Ingat lang parati.
Sa mga balita, "critical alert" daw sa lugar namin…huh, critical alert? Eh parang normal o ordinaryong araw lang dito eh! Tahimik pa rin! Well, balita nga naman…minsan, medyo sobra na, sensationalized ika nga!
Isa pang pag-iingat sa amin.. balibalita, kasi, medyo, sensitibo ito na isyu – ngayong wala na o nabuwag na ang "Peace talk" sa pagitan ng gobyerno at MILF, baka maging magulo raw sa mga lugar na maraming Muslim sa susunod na araw. Hinihintay lang daw na matapos ang Ramadan (October 24)…pagkatapos n’un, bahala na raw!
Well, sa akin, okay lang, sanay na rin kahit papano…tsaka kung oras ko na, eh, ‘di oras ko na! Maski nasaan ka man, at gaano kaligtas na lugar ka man – ‘pag oras mo na, eh oras mo na – ‘yun lang!
Subscribe to:
Posts (Atom)
