Sana labingdalawa ang puso ko, este isip ko…

Hey, magkukuwento na uli ako ng mga nangyari sa buhay ko nitong mga nagdaang araw, mga kakaiba na ewan – maraming masaya, at may malulungkot din, pero okay lang, dahil kasama naman ‘yun ng buhay eh. Sobrang haba nga lang nito, parang nobela, dahil ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataong makapagsulat at mailagay ito dito sa blog, halos isang buwan din ‘yun eh, kaya pasensiya na.

Nagkaroon uli ako ng pagkakataon na makauwi sa Luzon kasi nasira ‘yung unit namin ng id maker namin, eh walang service center sa Davao kaya wala kaming magawa kundi ang pumunta sa Luzon para ipagawa ito. Malaki na kasi ang nagastos ng opisina namin, kaya nanghihinayang na pabayaan na lang masira, halos hindi pa nga nasasambot ang puhunan para d’un, maski sa bilang ng mga nagawa na nitong ID, kaya ayun!

Siyempre, excited na naman ako, kasi kakauwi ko lang n’ung nakaraang buwan, tapos, ‘eto na naman – pero ang ginawa ko hindi ko masyadong pinagsabi sa mga kaibigan ko ang pag-uwi ko, maski sa pamilya ka, para magulat sila!

So, isang araw bago pumunta, siyempre, Davao muna ako, marami pang ginawa na kasama sa trabaho…magpaalam kay papaRoach (my lover)…kaibigan kong si Jan-jan, at siyempre pa, gimik! Hehehe….

Nakakatawa nga eh, n’ung nagkita kami ni papaRoach, napagkasunduan namin na sa isang café kami magkita. Nauna akong dumating, kaya kumain na muna ako. Tapos merong isang thundercat (mature gay) na may gusto yata sa akin, iba ang mga nagungusap nyang mga mata eh! Ako, wala lang, pangiti-ngiti lang, kung lalapit siya, ie-entertain ko naman siya habang ako ay naghihintay, pero hanggang d’un lang, ‘di ko naman siya type eh. Tapos ‘yun, pasimple talaga siya, pero ‘di siya makalapit…tapos umalis, baka naghanap ng lakas ng loob, tapos, bigla dumating na si papaRoach, naupo na siya sa table ko…tapos bumalik ‘yung thundercat, nakita nya may kasama na ‘ko sa table – nakakatawa ‘yung reaksyon nya eh, ‘laking panghihinayang, napakamot siya ng ulo, hahaha!

Tapos, si Jan-jan naman, bar-hopping kami, kumustahan, kwento sa buhay-buhay, habang umiinom ng iced tea at nilalantakan naming ang masarap na pulutan na sizzling bihod/bagaybay (male sex organ at pancreas ng tuna), bawal pa alak o beer eh, kakagaling lang sa sakit, mahirap na. Ayun, kwento-kwento, sabiko nga sa kanya baka mainggit lang siya sa ikukuwento ko sa kanya, hehehe. Walang masyadong tao sa mga bar, alanganin sa araw, kaya ‘di masyadong masaya…n’ung natapos na kami, nagpaalam na kami sa isa’t-isa at naghanda na ako sa flight ko kinabukasan.

Sa airport, wala masyadong exciting na nangyari, sa eroplano naman, nakakainis lang, kasi may mamang umupo sa dapat upuan ko, ni hindi man lang siya nagsabi, nasa tabi kasi ng bintana eh! Mukhang first time nyang sumakay, at gustong makita ang view, kaso napataon naman sa may pakpak ng eroplano nakaharap, kaya ayun, hindi rin niya masyadong nakita – ‘buti nga!

Pagdating sa airport ng Manila, ay sus, ang hirap makakuha ng taxi! Nananaga sa pamasahe ang mga taxi driver! Pinipili pa ang mga pasahero, kaya no choice, nag-bus na lang ako maski ang bigat ng daladala ko! Hindi ganito sa Davao, tsk, tsk, tsk…lagot kayong mga taxi driver kay ‘pareng Duterte ‘pag gan’un!

Diretso ako sa Makati, sa kaibigan kong si Jonas, sa opisina nya muna, iniwan ko ang mga gamit ko kasi sa pad niya ako makikitulog ng ilang araw sa paglagi ko sa Manila, malapit din lang sa opisina niya, nilalakad lang. Ay’un, mabilisang kumustahan, kasi nagmamadali rin ako at may hinahabol na appointment sa Greenhills pa, malayu-layo rin ‘yun at mabagal ang traffic.

Balik-tanaw muna, bago pala ako dumaan kay Jonas, naka-text ko kaagad ang isa ko pang kaibigan na tutulong sa akin sa pagliliwaliw, este, paglilibot sa Manila, si Ago (nyah, wala akong recent picture niya!). Inihabilin ko muna sa kanya ‘yung unit na ipagagawa, sabi nga niya, akala nya daw durian ang laman n’ung kahon, nangangamoy durian daw! Inamoy ko nga, amoy durian nga, napasabay at napahalo kasi sa ibang kahon na puro durian an laman, kaya ay’un, nangamoy durian din, halatang-halata raw na galing sa Davao!

Byahe na kami ni Ago papuntang Greenhills, ginamit namin ang motor niya para mas madali at mabilis – iwas sa sobrang bagal na traffic! Umabot naman kami sa takdang oras, tapos kinausap ko ng husto ‘yung tao na in-charge d’un kung kailan matatapos ang paggawa ng unit, maayos na usapan. Sabi niya maski raw kinabukasan, pwede ng makuha ang unit, tapos na daw n’un pero hinihilang nila medyo magtagal sa kanila ‘yung unit para raw masiguro ang pagkakagawa. Miyerkules n’un, kaya sabi ko sa biyernes na lang ng hapon ko kuhanin para okey na. Sabi nya okey daw, sa hapon pa nga raw ite-text nya na ako kung okey na ang unit. Nagkasundo kami sa ganitong usapan at umalis na ako para kumain (gutom na kami eh) at may pupuntahan pang iba, isa pang opisina ng NGO sa Quezon City at babalik pa sa Malate, sa Metropolitan Museum para maghatid ng isang sample na gawa ng isang kilalang artist dito sa Davao, si Waway (hindi ko naman siya personal na kilala, ang nakiusap lang sa akin eh ‘yung kaibigan nya na kaibigan ko, si Rosalie).


My new friend Rosalie, isang eccentric na artist (‘di ba redundant na ‘yun?) – pero super bait naman!


So, pagkatapos kumain, banat na ulit kami ni Ago ng byahe, sanay siya d’un sa lugar pero hindi pa niya nararating ‘yung address na ibinigay ko, kaya tanong pa rin kami ng tanong, pero nakita rin naman. Sa paglilibot-libot namin, pagdaan ko d’un sa isang café, may isang familiar na mukha akong natan-awan, binalikan ko uli, familiar nga, si Lolit Solis! Well, hindi naman pala gan’un nakakatakot ang mukha nya sa personal, ‘di tulad sa telebisyon, mukha rin naman pala siyang tao. Tiningnan ko nga kung may kasamang iba pa na artista, wala, siya lang, may kamiting lang na maraming tao.

Pamula Quezon City, balik kami ng Malate, para sa Metropolitan Museum at hanapin ang mga taong nakalista sa mga pagbibigyan. Nagkataon, puro wala, out of the country daw sabi n’ung secretary, iwan na lang daw. So, iniwan na lang namin at bago kami lumabas ng Museum, siyempre pagkakataon na, nilibot muna namin. Iyon kasi ang isa sa mga libangan ko n’ung nasa Luzon pa ako, ang pumunta sa iba’t-ibang museum, sa Davao kasi kakaunti eh, hanggang art gallery pa lang at mga hotel na may mga exhibit ang nakikita ko, ‘di ko pa masyadong napupuntahan ang mga museum d’un.

N’ung matapos kami sa museum, sabi ko nasa Malate rin lang naman kami, bakit hindi namin galain, eh may sasakyan naman at hindi pa masyadong nakakagala d’un si Ago. So, ginala nga naming, tapos naalala ko na mayroon nga pala akong isang tindahan ng mga sex toy na napuntahan, na balak kong balikan at magandang exposure na rin kay Ago, hehehe! Hinanap naming mabuti kaso, sa kasamaang palad, hindi namin mahanap. Sabi ko kay Ago, maghanap ng mga ladlad na bading at sa kanila kami magtatanong sana para sa direksyon kung nasaan ‘yung tindahan. Kaso, wala kaming makita ni isa, as in! Nahihiya naman kami na magtanong sa mga straight o mukhang straight, baka mapaaway pa kami sabihin nambabastos o nang-iinsulto kami. Sabi ni Ago, kaya raw kami walang makita ni isa na ladlad na bading, kasi may araw pa, pagkagat ng dilim saka pa lang daw maglilipana ang mga ‘yun….oo nga!

So, hindi namin nakita kaya umalis na lang kami, miryenda muna, tapos, naalala ko may makikipagkita nga pala sa akin na bagong kaibigan. Sabi ko may kasama akong kaibigan kung okey lang sa kanya, pumayag naman siya, tapos sabi nya may kasama rin siyang kaibigan, so okay lang talaga. ‘yun nga lang, ang layo pa ng napagkasunduan ng lugar ng pagkikita, sa Marikina pa. So, galing sa Malate, pumunta kami ng Marikina, dito medyo natagalan ang byahe, bukod sa malayo na, sobra pa ang bagal ng traffic, punong-puno ang daan ng mga sasakyan. Kung hindi kami naka-motor at medyo malaki ang aming sasakyan, sigurado na mahuhuli na kami sa usapan. Ang husay sumingit sa kung saan-saan si Ago eh, ako ang malalaglagan ng matris, este puso pala, sa ginawa nyang pagmamaneho. Tapos, n’ung makarating kami sa lugar, nahihiya na akong makipagkita dahil sa itsura namin, halos naligo kami ng pawis, usok at alikabok! Hindi na kaaya-aya ang aming amoy at itsura.

Medyo nauna kami sa pagdating kaya namasyal na muna kami sa Marikina, tapos, n’ung pumunta na kami sa napagkasunduang lugar, at may nakita kaming dalawang tao na medyo hawig nila sa pagkakalarawan, at hindi kami pinansin, tumaas ang kilay, humaba ang nguso ko (Magnum look!) at sumama ang loob. Sabi ko, nagmakahirap kami sa pagpunta rito tapos iisnabin lang kami ng basta ganoon na lang? ‘buti na lang at hindi sila ‘yun, dahil mayamaya, tumawag na ‘yung dapat ime-meet namin at sinabing paparating na sila, haaay….!

Okay naman ang pagkikita, panibago at nadagdagan na naman aking mga kaibigan, kwela silang pareho, nakakaaliw kasama. Okey din naman si Ago sa kanila. Hindi pa kami nakuntento sa pagkukuwentuhan namin habang kumakain ng hapunan – mga 2 oras yata ‘yun, nagyaya pa sa ibang lugar para ituloy ang kwentuhan. Balik kami ng Mandaluyong kasi may maganda raw d’un na coffee shop at malapit sa mga tinutuluyan o inuuwian namin. Natapos kami ng alas-2 ng umaga…eh ako, nahiya na akong manggising d’un sa kaibigan ko, kaya sa hotel na lang ako natulog, d’un lang sa mumurahin – okay din pala ang SOGO, hehehe! Mahal ang mga hotel sa Manila eh, ‘di tulad sa Davao, maraming mura o barato na disenteng hotel.


Mga bago kong kaibigan, si Doc Dodie at kaibigan nyang si Jun (Domingo tunay na pangalan nya, ‘tinatago pa sa palayaw eh!)


Kinabukasan, maaaga, punta ako sa opisina ni Jonas para kuhanin ang gamit ko, inabutan ko d’un si Laya (nyah, wala pala akong picture n’ya!) na kaopisina at kaibigan ni Jonas, at siyempre, hiniritan ako, kung saan daw ako nagpalipas ng gabi, sabi ko ng nakangiti, wala lang!

Pagdating kina Jonas, kwentuhan, tapos pahinga ng saglit at naligo, byahe naman pa-San Pablo, Laguna. Uuwi ako sa bahay para surpresahin ang pamilya at kaibigan ko na narito uli ako sa Luzon. Sa bus ako nakatulog, muntik ng mapalampas sa sarap ng pagkakatulog. Pagdating ng San Pablo, kina fafa Gerry muna, d’un ako inabot ng pananghalian. Tinawagan ko na rin ang isa pang Komikero na malapit para maka-gimik kahit saglit, si Raipo! Siyempre kwentuhan to the max, kaso saglit lang si Raipo, kasi teacher siya sa isang eskuwelahan na malapit kina Gerry, kaya limitado rin lang ang oras niya para sa amin. Pero nakakagulat, kasi sa unang pagkakataon, nakita ko si Raipo na nakapormal at mukhang kagalang-galang – eh mukhang totoy ‘yan ‘pag nasa mga gimik ng Komikero eh!


Great teacher Raipo,!


Tapos gumawa pa kami ng video blog ni Gerry – at ako ang bida! Whooooooo!

Komikero Video Blog #3


Hehehe, okay ka talaga fafa Gerry!


Saglit din lang ako kina Gerry dahil kulang na ako sa oras, uuwi pa ko sa amin at pagkatapos sa Los Baños naman, iba pang mga kaibigan. Limitado lang kasi ang oras ko eh, naka-book na ang susunod ko na flight ng sabado ring ‘yun at madaling araw pa alis – 5:00! So, sa ganoong oras ng flight, kailangang magcheck-in ng mga 1-2 oras bago ang flight kaya kailangan kong gumising nga napakaaga o hindi na lang matulog at hintayin ang oras.

Sa bahay, nakakatawa ang nangyari, abala lahat sa mga gawain ng ako ay dumating, ang unang nakakita sa akin eh ‘yung bayaw ko at sinabi sa aking nanay na, "oh, si boy!". Tayo kagad ang nanay ko sa pagkakaupo at dumiretso sa loob ng bahay para hagilapin ang telepono, akala niya tumatawag lang ako, kaya laking gulat n’ung makita na nakatayo ako sa harapang ng gate namin, hahaha, kwela! Ayun, kumustahan, at kailangan ko pang kumbinsihin ang nanay ko ng matagal na ilang oras lang akong magtatagal d’un at kailangan ko na ring umalis sa paghahanda sa Sabado. Tinawagan ko rin ‘yung opisina sa Greenbelt para matiyak na pwede ng kuhanin ‘yung unit naming kinabukasan sa umaga.

Nang matapos sa bahay, diretso sa Los Baños naman. Hindi ko pinagsabi na darating ako, kung sino na lang ang makita ko r’un na kaibigan, at isa pa, kailangan kong kausapin ang isa ko pang kaibigan d’un tungkol sa personal kong buhay, hindi kasi kami nagkaintindihan n’ung huling usap namin eh! Nagkataon, na parang hinihila ang paa ng mga kaibigan ko at nagkatagpo-tagpo pa rin kami kahit papaano. Usap ng bahagya muna hanggang sa dumating ‘yung dapat kong kausapin, at nagkaayos naman kami. Kulang na kulang talaga ang oras! Tapos, ‘yung mga kaibigan ko naman ang hinarap ko at gumimik ng kahit saglit, ang mahalaga, nakapagkwentuhan kami at nakapag-update sa isa’t-isa.


Si Ma’am Pam, kaibigan na kaibigan!


Si Lea E!...sa nakakaalam, ibang Lea ‘to, hehehe, kabarkada ko ‘to.


Si Ate Malou, Mamals kung tawagin namin, na parang big (ehem!) sister ko sa UPLB, marami kaming pinagsamahan nyan!


Nang matapos sa Los Baños, medyo ginabi na ako, dapat mga isang oras lang ang pagtigil ko d’un, naging tatlong oras, kaya pagdating sa Manila, gabing-gabi na at meron pa rin akong kausap na kaibigan, si Jac! Okey lang naman kasi,medyo gabi na rin siya umalis sa opisina nya. Nag-usap kami tungkol sa buhay-buhay, medyo seryoso, pero naging okay naman. Halos ala-una yata kami ng natapos. Punta sa pad ni Jonas at n’un pa lang nakapagpahinga.

Kinabukasan, pinuntahan ko na ‘yung unit na pinagawa. Pagdating d‘un sa opisina nila, ibang technician ang humarap sa akin, dahil nasa field daw ‘yung kausap ko. So, tinesting ‘yung unit, okay naman, tapos mayamaya, medyo naging kakaiba ang tunog, may mga lumalagitik sa loob ng unit. Palpak, lumabas ‘yung tunay na sakit. Sabi tuloy n’ung technician, mukha naman daw na hindi inayos ng mabuti, parang nilinis lang da. Hindi nya daw ipapadala sa akin kasi sira pa rin (duh, obviously!)…n’ung mga oras na ‘yun, gusto kong mainis na matuwa na ewan. Gusto ko ring magreklamo sa manager nila, kaso naisip ko, saka na lang, ‘pag ayos na talaga ‘yung unit, baka lalong hindi gawin, alam mo naman ang pinoy. Tapos, baka raw may palitan na piyesa, na karadagang bayad na naman. Tinanong ko kung magkano, sabi hindi raw lalampas ng 10,000 pesoses, ick, ang mahal, kulang ang dalang kong pera! Sa Lunes na lang daw kuhanin ang unit.

Nainis ako n’un, kasi, ang ayos-ayos ng usapan na okey na ‘yung unit, tapos hindi pa pala. Eh, naghahabol ako sa panahon kasi kailangan kong makauwi kaagad sa opisina namin, may general staff meeting kami at marami pang trabaho na kailanganag matapos. Isa pa, magpapare-schedule pa ko ng flight, eh ang haba parati ng pila d’un!

Natuwa naman ako, kasi, well, extended ang stay ko sa Luzon at pwede ko pang i-meet ‘yung iba ko pang mga kaibigan, hehehe.

So, nagkataon naman na ang isa ko pang kaibigan eh malapit lang, kasi may sakit. Nasa ospital siya na malapit sa Greenhills, kaya ‘di ko na pinalampas ang pagkakataon at pinuntahan ko na. Si Indihra, ang prinsesa ng mga Dimaporo, prinsesa ng Lanao!. Nakow, eh isa pa ito na halos magkadikit ang aming mga bituka, kaso sa pagkakataong ito, huwag muna, may sakit siya eh. Ayan, ang hilig kasing kumain sa kung saan-saan, nagkasakit tuloy sa atay. Pero okay na naman siya…kailangan pang maospital para lang matauhan, um, nakuha mo! Hehehe, pero, super bait ‘yun!


Indihra ganda! O sey, bongga ha!


Tapos, na-meet ko pa isang bagong kaibigan, si Joey/Zaldy, marami siyang palayaw eh. Kwela rin siyang kasama. D’un kami sa Greenhills nagtagpo. Matagal din kaming nag-usap, tapos may star sightings din kami, si Ronaldo Valdez! Gwapo nga siya sa personal pero maliit lang na tao. Kasama nya asawa niya at apo siguro. Mas maliit ‘yung asawa nya sa kanya pero maganda, kaya pala maliit din lang si Janno. Isa pa nakita ko ‘yung, ‘di ko alam ang pangalan, pero isang comedian na mataba na intsik, nakasalamin, maputi na may nunal sa mukha, malaking lalake, nasa "Sick o’clock News" siya noon eh…’di ko maalala pangalan. Well, gan’un pa rin itsura nya sa personal, malaki talaga siya!


Zaldy/Joey, June 19 ang birthday kaya ganyan ang palayaw…real name Rizaldy!


Tapos,gabi na rin kami natapos ni Joey, pumunta pa kami sa Makati, sa Glorietta, naggala tapos isa pang artista, si Nancy Castilloney (spelling?), well maganda talaga siya , pero may laman, okey ang pangangatawan, ‘di tulad sa tv na ang payat-payat. Ika nga eh, iba’t-iba talaga ang telegenecity sa bawat tao. D’un na rin ako naghanap ng masasakyan pauwi, kaso ang hirap makahanap ng taxi, ang tagal bago ako nakasakay! Pagdating kila Jonas, usap, kwento, nakakahiya nga eh, ginising ko pa, pero saglit din lang kasi umalis pa rin ako kasi sa iba pa ‘ko nakitulog n’un.

Kinabukasan, gising ng maaga, kumakanta sa isipan ko ‘yung kanta ng eraserheads na "Maling akala - asan nga ba ako/kaninong kwarto ‘to?/Ilang ulit na bang/nagigising sa ibang kwarto". Byahe, at balik kila Jonas, pahinga, paligo, at dahil postponed na ang aking flight, umuwi ako San Pablo. D’un na lang ako magpapalipas ng lingo, magpahinga at saka, medyo sumasama na naman ang pakiramdam ko n’un. Natiis ko na hindi uminom ng alak sa mga gabing nagdaan, dahil umiinom pa ako ng mga gamot – mawawala ang bisa n’un sa alak, sayang din ‘yun at ang mamahal pa man din. Pagdating sa bahay, plasta ang katawan sa kama, tulog maghapon. Medyo nabinat ako, pero nakakakain naman ako, ‘di tulad n’ung nakaraan kong sakit. Tapos sabi ng nanay ko, may magaling daw siya na doctor na kilala, ipapa-check up nya daw ako d’un. Nagpa-check-up nga, at okay naman, magaling ‘yung doctor. Niresetahan nya ako ng mga mumurahin at simple lang na gamot, nagtaka pa nga siya d’un sa mga dati kong iniinom, ‘di ko naman daw kailangan yung mga ‘yun. So, ay’un, sa bahay lang ako nagpahinga ng matagal-tagal at sa paglagi ko d’un, doon ko naisip na parang gusto ko na uling bumalik dito sa Luzon, pero….

Tinawagan ko uli ‘yung sa opisina n’ung id maker, okay na raw (na naman), wala naman raw pinalitan…kaso naubos na pera ko sa mga lakad ko – ang lakas kasing gumasta eh!. (Pero okay lang, enjoy naman eh, minsan lang naman eh). So, tumawag ako sa opisina namin para sa karagdagang pera, sa pamasahe at pag-rebook ng ticket sa eroplano. ‘yun naman ang poproblemahin ko, kuhanin ang unit at ticket sa eroplano.

Sa opisina, masamang balita, nagkaroon daw ng flash flood sa lugar namin. Apat na oras daw na walang humpay ang malakas na ulan, parang may bagyo. Para daw may buhawi, parang may naligaw na bagyo. Wala naman bagyo sa Mindanao eh, kaya sa unang pagkakataon talaga ito. Maraming bahay, kalsada at tulay ang nasira, maraming namatay sa ibang lugar at marami din ang landslide, pero mabuti na lang, wala sa mga kasamahan ko ang napahamak. ‘yun nga lang daw, ang magagandang lugar sa amin, ang hot spring at falls, nasira…nangyari daw ang lahat ng kinabukasan ng gabi ng umalis ako d’un (Miyerkules). Bigla na lang daw ang mga pangyayari at talagang unang pagkakataon sa napakahabang panahon.

Sa balitang, ‘yun, gustong-gusto ko na ring makauwi at tingnan ang nangyari, kaso, may inaayos pa ako. Naghintay ako ng pera na dumating saka ako lumuwas ng Manila. Nakuha ang unit, iba na namang technician ang humarap sa akin, mukhang napahiya na ‘yung una, naroon naman siya pero wala yatang bayag humarap sa akin. Nang matapos ang mga usapan, uwi na ako kila Jonas. Nag-MRT ako naranasan kung paano maging sardinas.

Pagdating sa opisina ni Jonas, iniwan ko ang unit. Nagkataon na may bisita siya, tapos ang nakakatawa, ‘yung bisita na ‘yung nanguna sa pagpakilala sa akin, sabi nya, "you are Mr. Johnny Danganan, the inspiration for Johnny Balbona, hi, i’m ________ (pasensiya na, Jonas, nalimutan ko pangalan nya )!". Icks, sikat na akoh! Ako? Sikat? Bakit? Aaaaahhh, gawa kasi ni fafa Gerry, marami na siyang video kasi na ginawa tungkol sa akin (kapal ha, feeling!) at ina-upload nya sa internet kaya ay’un, medyo sikat na nga ako (talaga lang ha?), hehehe.

Alis din kaagad at pumunta sa ticketing office. Mabuti naman at kakaunti na ang mga tao, kaya medyo mabilis lang. Ang nakuha kong flight eh katulad ng dati, alas-5:00 ng umaga, ‘kapag hindi gan’un oras eh malaking halaga na idadagdag ko, malalagot ako sa opisin ‘pag gan’un. N’ung okay na, uwi na uli ako sa San Pablo, para ayusin ang ibang gamit. Kinabukasan, maaga rin akong umalis, makapag-bonding muna kay Jonas, halos maliliit lang na sandali kami nagkikita at nag-uusap eh! Tapos, nagpaalam na, medyo matagal na pagpapalamanan naming, tinatanong kung kailan ako babalik…hindi ko masagot, kasi pagkakataon lang talaga ang pagkakauwi ko.

Pumunta na muna ako ng Malate, nagcheck-in paghahanda para sa madaling araw na byahe. Mabuti na lang nag-volunteer si Joey/Zaldy na samahan ako, kaya may kasama ako sa pagpapalipas ng oras at paglibot uli sa Malate…at sa pagkakatong ito, nakita namin ‘yung hinahanap ko na tindahan. Nagtanong kami sa mga gwardiya, alam naman nila…nagkataon, may isa pa pa lang tindahan na katulad nito, uy, mabenta!

Tapos, palipas lang ng oras, gala, kain sa labas, kasi sa gabi, nagkasundo uli kami magkikita nina doc, kaso napurnada kasi nagkaroon siya ng emergency, kaya ay’un, kung wala si Joey/Zaldy, siguradong malungkot na naman ang pag-alis ko tulad ng dati. Tapos, ‘yun, naghiwalay kami na okey na okey, para makapagpahinga na ako at makapaghanda sa flight.

Sa airport, ay’un, marami na uling tao, sabik na sabik lahat na makauwi na ng Davao. Okey naman ang flight, hindi masyadong maalog. Maaga akong nakarating sa Davao na medyo mimikat-mikat pa. Hihintayin ko pang magbukas ‘yung isang opisina na pupuntahan ko, mga 3 oras pa, kaya nag-check-in na muna ako sa isang short time na hotel na malapit d’un. Nakakatawa nga eh, sabi n’ung attendant, ubos na raw malinis nilang towel nila (maraming nag-short time!), sabi ko okey lang, matutulog lang ako, katukin lang ako kung labis na ako sa oras. Ay’un, nakatulog ako, walang pakialam kung may mga halinghing sa mga katabing kwarto (ang aga naman n’un!). Nakuha ko rin at nakauwi ako sa amin.

Pagdating sa opisina, nakakagulat nga ang tanawin. Ang laking pagbabago sa paligid. Lumawak ang ilog, nalinis at ang daming malalaking bato. As in, nagbago talaga ang landscape o itsura ng lugar. Siyempre, kuha na kaagad ng mga litrato. Nagkataon naman na may dumating kaming mga bisitang dayuhan at dinal namin sa kung ano pa man ang natira sa may falls at hotspring. Nagbago ang paligid. Ang falls, bumaba, napuno ng bato ang dating parang pool nito. Puwede na ngang mahipo/mahawakan (?) ang bumabagsak at rumaragasang tubig, ‘di tulad ng dati na takot na takot kaming lumapit dito. Kuha ako ng kuha ng litrato para sa dokumentasyon ng opisina namin. Pero sa totoo lang, nakakapanibago lang ang nangyari pero, maganda pa rin naman ‘yung lugar. Parang nag-redesign lang ang kalikasan. Mas maraming maliliit na batya-batyang lugar na may malakas na agos na ligtas pagpaliguan, parang mga jacuzzi!


Kasama officemate ko, si kumareng Ronnie!


O, ayan, maliit na lang 'yung falls!


Habang kumukuha ng mga litrato para sa dokumentasyon!


Kasama ang mga bisita namin.


Pagkatapos n’un, kumustahan uli, pahinga sa opisina at balik na naman sa trabaho. Nadagdagan pa nga trabaho ko dahil pinaglilibot ako sa mga area na hawak namin. Kinukuhanan ng litrato ang mga farm. Mas okey, mahilig akong maglamyerda eh, marami na naman akong mapupuntahang lugar, RAMPAH GALORE!

Tapos, medyo may malungkot din, sumakit na naman tenga ko, kaya kailangan kong ipa-check up sa doctor. Kailangan kong alagaan tenga ko, dahil kapag nasira ang eardrum ko, tapos ang maliligayang araw ko, hindi na ako makapaglangoy, snorkeling o scuba diving. Bigla siyang sumakit, tapos pakiramdam ko parang may nakaharang. Sabi ng doctor, paga daw eardrum ko na parang may bukol, tapos tiningnan kung may sipon ako, meron nga. Tapos tinanong kung pumunta ako sa mataas na lugar o nagbyahe sa eroplano. Sabi ko oo, nagbyahe ako at ang tinutuluyan ko eh nasa mataas na lugar. Sapul! So, ang nangyari daw eh may sipon ako, tapos sumakay ng eroplano, mataas na attitude, mataas na pressure, kaya ang mga mucus, pumunta sa parteng tenga ko. Kaya ang ginawa nya eh, imagine-nin nyo na lang kung gaano kasakit…siyempre nilinis nya muna tenga ko, tapos, gumawa siya ng maliit na butas (prick) sa eardrum ko at gamit ang isang maliit na parang vacuum hose, sinipsip ang mucus…gaaahhk, halos himatayin ako sa sakit! Tapos niresetahan ako ng gamot…na naman…gamot na naman, ick! Bawal daw akong mag-swimming muna, mga 1 buwan daw, hangga’t hindi pa magaling na magaling tenga ko… sawi!

Hindi pa natapos ang pakikipagsapalaran ko, pero masaya naman, kasi mga ilang araw lang Kadayawan naman sa Davao. Hindi na ako nakakuha ng mga litrato d’un kasi, abala ako sa ibang gawain eh, hehehe…ibang gawain! Masaya pa rin naman ang Kadayawan, ang daming tao!

So ngayon, ‘eto ako, naglalabindalawang-isip na ako sa buhay, ko…ang daming posibilidad, ang daming mga plano. Luzon o Mindanao? Naguguluhan pa rin ako.

Nagkasakit ako….

Medyo kakaiba ang naging karanasan ko nitong mga nagdaang araw…kakaiba, kasi na-confine ako sa hospital! Matagal-tagal rin ang taong nakalipas ng huli akong na-confine sa hospital…ang huli yata eh, n’ung high school o college ako, sa tagal na ultimo ako hindi na sigurado kung kailan!

Bale, nilagnat ako ng Lunes, tapos akala ko, simple lang ‘yun at gagaling kaagad ako sa madaling panahon. May mga anthroposophical/homeopathic medicine (alternative medicine) naman, kaya hindi ako nangamba – kaso, 3 araw na, ayaw humupa ng lagnat ko! Nagpadala ako sa isang alternative hospital, at doon, sa unang pagkakataon eh sinaksakan ako ng marami, maliliit at mahahabang karayom sa iba’t-ibang part eng katawan (acupuncture). Hindi naman ako takot sa karayom, kaso, iba ‘yun eh, kaya medyo takot ako habang sinasaksakan! Sabi n’ung nag-asikaso sa akin, kung hindi bababa ang lagnat ko, dumiretso daw ako sa conventional clinic, magpatingin ng dugo at baka raw dengue ang sakit ko! Gan’un pala ang pakiramdam kapag inacupuncture ka, sa takot ko na baka lumalim pa ang pagkakabaon ng mga karayom eh hindi ka gagalaw, pero h1ndi ka mangangawit! May mga parte na parang wala kang pakiramdam, meron naman na maling galaw mo eh, para kang pupulikatin!

Mabuti na lang, pagkatapos ng aming session, bumaba ang lagnat ko at medyo nagkaroon ako ng lakas, kaya balik na uli ako sa amin. Tapos, nagpa-turniquet test ako para sa dengue, negataive naman! Kaso nung gabi, nilagnat na naman ako…tapos medyo masakit na ‘yung lalamunan ko at nahihirapan na akong lumulon maski laway ko!

Kinabukasan, nagpadala na ako sa conventional doctor, at duon lumabas ang sakit ko, fungal infection sa lalamunan. Puro singaw daw ang lalamunan ko kaya ako nilalagnat. Humina o bumaba ang resistensya ko at inatake ng fungus ang lalamunan ko.

Teka, ano bang pinaggagawa ko at humina ang resistensya ko? Aws, oo nga pala, halos isang buwan akong kulang sa tulog! ‘yung pag-uwi ko diyan sa Luzon ng 2 linggo, tapos mga activity (gimik) dito sa Mindanao, ay’un, bagsak ang katawan ko!

Niresetahan ako ng doctor ng maraming antibiotics at gusto akong ipa-confine sa hospital. Nakiusap ako na huwag na lang i-confine at medyo kaya pa ng katawan ko…no choice tuloy ako na uminom ng mga antibiotics, ungh!

Pagdating uli sa ‘min, pahinga tapos, medyo ramdam ko eh humihina pa lalo ang katawan ko, pahirapan sa pag-inom ng gamot, tapos ang hirap pang kumain, puro sabaw lang ang kaya kong kainin. Kinabukasan, balik uli sa acupuncture session, at du’n pinag-usapan kung ano ang iba pang gamot na pwede para sa akin (para makaiwas sa antibiotics), kaso kailangan lahat lunukin at medyo matagal ang paggaling. Medyo mahirap na desisyon pero sa tingin ko eh, nararapat na akong magpa-admit sa hospital kasi medyo lumalala na ang mga nararamdaman ko.

Pagdating sa hospital, check-up ng doctor (na medyo suplado, ‘di naman siya guwapo), sinaksakan ako ng dextrose at mga antibiotics, at isinailalim ako sa iba’t-ibang test tulad ng blood test (ayaw ko talaga ng kukuhanan ng dugo sa dulo ng daliri – mahapdi!), urine test, allergy test (bwisit, wala akong ideya na gan’un pala kasakit ‘yun!) at maski nga sa puso (ECG), isinama na rin kasi medyo, sumusikip parati ang dibdib ko ‘pag lumululon at sa paghinga lalo na sa gabi.

Sa mga pagsusuring ginawa, lumabas na nagkaroon daw ako ng slight pneumonia at urinary tract infection (may mga dugo raw sa ihi ko), dulot daw ng komplikasyon sa karamdaman ko.

Naka-10 dextrose at 8 heringilya (syringe) ng antibiotics ako sa 4 na araw kong pagtigil sa hospital. Naranasan ko ang magnebulizer na nakakaliyo pala ang kumakapit sa balat na amoy ng gamot (hormones) at naging parang manika ng mangkukulam sa dami ng butas sa magkabilang braso dahil sa maling pagtusok ng karayom ‘pag maglalagay ng dextrose, ‘di mahanap ang ugat eh! Kapag namaga na ‘yung ugat ko at kailangan ng humanap ng iba, siyet, masakit na, pumipikt na lang ako, pinagpraktisan ako ng mga nurse d’un, ang bibigat ng kamay!


Maysakit na nga, nakangiti pa...



Ick, eto pala 'yung nebulizer!


Ngayon, nakalabas na ‘ko, at bulsa ko naman ang duguan, MAHAL NGA ANG MAGKASAKIT!! Pakunswelo na lang, medyo natanggal ang taba ko sa tiyan, at siguro, ime-maintain ko na ang ganitong laki, para daw medyo sexy! Tsk, tsk, medyo matatagalan na uli ako bago makagimik nito!

Bad trip pa, nakisabay pa ‘yung cell phone ko, bigla na lang nasira! Ayan, hanap pa tuloy ako ng gagawa, kakainis!


P.S.

Salamat nga pala sa mga officemate ko na nag-aruga at nagbantay sa akin...as in grabeh, SALAMAT PO TALAGA!!!

Ang bagong ako!!

Heps, medyo napatagal nga uli bago ako nakasulat ngayon, at kailangan na dahil maraming pagbabago na nangyari sa buhay ko nitong mga nagdaang araw at gusto kong ibahagi sa mga kaibigan, kakilala, naliligaw o napapadaan na magbasa sa blog na ito. Maraming masaya…mayroon din naming malungkot na mga pangyayari…pero ang mahalaga ngayon, magaan na ang pakiramdam ko, wala na akong dapat ikatakot at malayang-malaya na ako!

Huling linggo ng Mayo, dumating ang kaibigan ko mula sa Los Baños, dati ko siyang kasamahan sa trabaho, si Ate Lucille. Masarap talaga ang pakiramadam kapag may kaibigan kang bumibisita sa iyo, kaya kapag may nag-text o nagsabing may mapapagawi o mapapadaan sa Davao, ‘di ako papayag na hindi kami magkita kahit saglit, maski malayo, talagang pupuntahan ko ‘yan!

Ang nakakainis lang, sa sobrang pagmamadali ko, may dala akong camera kaso naiwan ko naman ang memory card, kaya balewala rin! Kaya ayun, ‘di ko siya nakuhanan ng litrato, pero naka-gimik naman kami kahit simple lang, usap dito, usap doon, kumustahan, balitaan. Sayang nga lang at hindi siya marunong uminom ng alak o kahit beer man lang, kaya nagkasundo na lang kami na mag-usap habang umiinom ng malamig na kape (uhmmn, ‘di ba dapat mainit na kape? Iba na kasi ngayon eh!), halos tatlong oras yata kaming nag-usap. Labasan ng sama ng loob, ang hirit ko nga eh, ang layo naman ng usapan namin, dayo pa hanggang Mindanao! Tsaka nga pala, taga-Davao siya, at doon lang siya sa Los Baños nagtatrabaho, sabi niya, matapos lang daw ang anak nya sa pag-aaral, gusto na nyang bumalik sa Davao, masarap kasing mabuhay sa Davao eh! Taga-Davao nga siya, ‘di naman marunong uminom, eh ang daming magagandang lugar dito sa Davao para mag-inom, sa totoo lang, dito lang akong natutong mag-inom, nainggit kasi sa mga kaibigan kapag nagba-bar hopping!

Pagkatapos n’un, nagpaalam na kami sa isa’t-isa, sabi ko mga ilang linggo lang, ako naman ang pupunta sa Luzon, kasi nakakuha ako ng imbitasyon sa isang training seminar na gaganapin d’un kaya mapapagawi uli ako sa lugar niya. Ayun, balik na uli ako sa lugar namin sa bundok, sa Makilala at naghanda para sa pagkakataong paglipad muli.

Makalipas ang ilang lingo ng paghahanda at pagpaplano kung saan at sino ang mga pupuntahan, natuloy din ako. Pero bago iyon, medyo iba pala muna…nitong mga nagdaang araw o linggo e medyo nalulong ako sa FRIENDSTER, kaya nagbalak ako na kung mapapagawi ako sa Luzon eh balak ko silang lahat makita at higit na makilala ng personal, kaya ayun, kasama rin ‘yun sa plano, hehehe!

…at isa pa, ang pinakamahalagang pakay ko sa Luzon, eh para sabihan ang mga kaibigan ko kung ano ako…ibig sabihin, maglaladlad na ako ng kapah!

At natuloy nga ako. Ang kagandahan pa nito, nagkataon na TOYCON sa Megamall at ‘buti na lang mayroong pwestong kinuha ang mga kaibigan ko, kaya may lugar kaming tambayan sa loob. Pagkagaling sa airport diretso kaagad sa ToyCon at duon, nakita ko uli ang mga KOMIKERO! Siyempre masaya, maski ang layo ng nilakbay ko habang hila-hila ang 23 kilong maleta, tapos pagdating mo pa eh sobra kahaba ang pila, at ayaw ng magpapasok ang management, punong-puno na raw sa loob! Mabuti na lang nadiskartehan namin ng mga kaibigan ko kung paano makapasok ng mabilis. Sa loob, chicka-chicka, kumustahan at siyempre naglibot at pagkakataog makakita ng sandamakmak (daghan kaayo) at murang (barato kaayo) mga komiks at laruan – ‘yun kasi ang tigang dito sa Mindanao eh! Medyo, naparami rin ang nabili ko, pero piling-pili pa iyon, ang dami pang gusto kong bilhin, kaso kulang na datung ko, sa susunod na uli!

Pagkatapos, ayaw ko pang umuwi kasi masaya pa eh, at saka babalik din naman ako kinabukasan, ‘buti na lang nag-unlak ‘yung isa kong kaibigan (si Jonas) na sa kanila na lang ako tumuloy, kaya ayun, hindi ako makahindi, hehehe!

...nagkausap kami ng seryoso, kasi may problema din siya tapos ako, ay’un siya yata ang una kong sinabihan na kaibigan ko dito sa Luzon kung ano ako, medyo nakakatawa pa nga ang pangyayari eh..

“Jonas, I want to tell you something, huwag ka sanang matatakot sa ‘kin.”

“Why Johnny, are you seeing weird in this unit? Please don’t, I like this unit!”

“Hindi, wala akong nakikita, it’s just that I want to say to you that I’m gay…”

“Ha, thank God, akala ko pa naman you’re gonna tell me that you’re feeling something and seeing something in this unit, ang hirap humanap ng magandang unit ha! I’m beginning to like it here!”

“No, Jonas, I’m gay”

“Oh, ‘yun lang pala eh, so?”

“So?”

“So, Johnny, it’s like, you saying you’re gay, is the same thing as saying you’re tall!”

“Oh okay, thanks Jonas!”

Hehehe, medyo gan’un ang nangyari, nakakatawa nga eh! Pero marami pa rin kaming pinag-usapan na iba….

Kinabukasan, iba naman ng set ng a kaibigan ang kinausap ko, sa pagkikita pa lang namin, nagdesisyon talaga ako na sasabihin ko sa kanila, at iisa pa rin ang naging reakyon nila, “SO?”!

Sa totoo lang ako pa ‘yung nagugulat, kasi akala ko o natatakot ako na baka itakwil nila ako o mag-iba na ‘yung pagtingin nila sa kin, at mawala na ‘yung pagkakaibigan namin, hindi pala, kabaligtaran pa nga ang mga nangyari at lalo pang lumalim ang pagkakaibigan namin at biglang nag-iba ang takbo ng buhay ko! Hindi na ako takot ngayon at mas MALAYA na ‘ko, at ang SARAP ng pakiramdam!!

Umuwi na ako sa bahay, kaso ‘di ko masabi sa bahay eh, parang ‘di yata matatanggap ng nanay ko na ang kanyang unico hijo eh hija din pala…siguro hindi pa tama ang panahon, pero balak ko na ring sabihin sa kanya, hindi pa lang talaga panahon…, ewan ko lang sa mga kapatid kong babae…pero nagpahaging na ako eh, sabi ko ayaw kong magkaanak, na hindi sila magkakapamangkin o apo ang nanay sa akin, sawa kasi ako sa bata eh, ang daming bata sa bahay….

Pagdating sa seminar, gusto ng organizer na stay-in ako sa lugar, kaso nakiusap ako, malapit lang naman (isang sakay lang) ako sa amin, kaya sabi ko mag-uwian na lang ako sa amin, para naman medyo matagal-tagal ang pagsasama ng aking pamilya, pumayag naman sila. Tapos ayun, sa seminar, ang nakakatawa pa nito, guest speaker eh ang dati kong employer na dayuhang babae (Swiss), ‘di naman kaila sa mga kaibigan ko kung gaano ang galit at suklam ko sa kanya, n’ung naghiwalay kami ng hindi maganda (sa trabaho ha!). Pero, sa loob yata ng mahabang panahon, isa’t kalahating taon (mahaba na ba ‘yun?), sa pag-iisa at pagninilay-nilay dito sa Mindanao, medyo napatawad ko na siya, maayos na ang pakiramdam ko n’ung nagkita kami, kalmado na ako, medyo kabado lang ng konti (konti talaga!). Sa totoo lang, siya pa ang nagulat na husto, at medyo sa tingin ko eh plastic o peke ang pagngiti, pero problema niya na ‘yun. Binati ko lang siya ng maayos, at gusto pang makipagbeso-beso, ayoko nga! Kaibigan ko lang ang binebeso-beso ko noh!

Sa seminar naman, okay lang naman, pagbabahagi ng mga bagong pag-aaral, pero ang highlight d’un, maaga kaming natatapos sa hapon, kaya nakakatakas ako papuntang UPLB, hehehe! Inisa-isa ko d’un ‘yung mga kaibigan ko, at sinabihan, okay pa rin ang reaksyon nila…para kasing sa ginawa kong ito, dito ko nalaman kung sino talaga ang tunay kong mga kaibigan!

Tapos, nagkaroon ako ng pagkakataon na makilala ng personal ‘yung mga nasa friendster, okay naman, bagong set ng mga kaibigan, bagong mundo! Kalimitan eh, parang mga “BIG SISTER” ang dating, hahaha, malalaki sila eh! Sa kanila ko naitatanong ko ‘yung mga bagay-bagay na gusto kong malaman sa bagong mundo ko…’yung iba naman, nang-iindyan o katawan ko lang ang gusto, hehehe!

Isa sa bago kong kaibigan ngayon eh, si Ago, kamukha nya si Dinky Doo – okay siya, ang gaan ng loob ko sa kanya, para talagang kapatid ang turing ko sa kanya! Natutuwa ako at nakilala ko siya!


Si Ago, superbait 'yan!


Bago ako umalis, talagang panghuli kong sinabihan ‘yung kaibigan ko na si fafa Gerry at ate Ilyn… takot pa ng ako eh, ‘kala ko baka ‘di nila ako matanggap, tapos ang sagot din nila eh “SO?”. Ay’un, ako na naman ang nagulat, hehehe…mahal ko talaga mga kaibigan ko!!!

Tapos, ito na ’yung medyo malungkot na bahagi…may nakilala ako na medyo nabighani at napaibig ako talaga ng husto, ibang-iba kasi ang expectations ko sa kanya…naging okay ang aming unang pagkikita, masaya, malambing at makulit sa isa’t-isa, kaso n’ung naghiwalay na kami at nagkasundong magkikita uli, naging iba na… halos mapraning ako n’un kakaisip kung bakit, kung ano ang dahilan, may nagawa o nasabi ba ako na ikinagalit o ano man…wala. Ewan, gusto ko lang malaman niya na seryoso ako sa mga binitawan kong salita. Na kaya kong isakripisyo kahit ano para sa kanya! Nasaktan ako ng lubos sa ginawa nya, parang bigla na lang ako binalewala…ang baba ng tingin ko sa sarili ko, ‘ni hindi ko alam ang dahilan kung bakit nya ginawa ‘yun, basta na lang nang-iwan sa ere…masakit…siyet, gan’un pala ang ma-in love! Kaya nga n’ung pauwi na ‘ko dito sa Mindanao, sabi ko, dito na lang talaga ako, ayaw ko na diyan sa Luzon….

Pauwi, ang flight ko eh 5:00 ng madaling araw, kaya kailangan kong mag-check in ng 2 oras bago sa takdang flight ko. Eh sa Malate ako naka-check in na hotel, pagdating ko d’un, naroon ‘yung isa sa dati kong mga boss. Mabuti na lang, eh game at open ‘yun, may nakasama at nakausap ako tuloy ako sa paggimik. Nilibot na lang namin ang Malate at ng nakahanap ng okay na bar, d’un uminom. Natapos kami ng 1:00, tapos gala uli at saka siya bumalik sa hotel. Ako, ‘di na natulog, nagpalipas-oras sa paglakad sa Baywalk, nag-iisip, nagpapalipas ng sama ng loob….

Sa airport, ‘di ko akalain, maski ga’nun kaaga, marami pa lang tao. Sa flight ko nga, halos puno din ang eroplano, daming tao pauwi ng Davao. Malungkot ako sa buong flight, inisip ang mga pangyayari, pero medyo natuwa na rin, iba talaga ang pakiramdam ‘pag pauwi na.

Nakarating ako Davao ng 7:00, at nakasakay kaagad pauwi sa Makilala. Nakarating ako sa amin ng 10:00, pahinga at tulog ng kaunti, kasi 1:00, byahe uli! Outing ng office namin, balik uli kami sa Kisulad, ‘yung magandang beach! Mga 2 oras na byahe, pero pagdating d’un, sulit, tanggal na kaagad ang pagod. Ako ang unang naligo sa dagat, sabik na sabik eh, ang tagal na walang swimming! Tapos n’ung medyo nakapagpahinga na, hinarap na ako ng bosing ko, nagtanong ng nangyari sa Luzon. Alam nya na many nangyari dahil bakas daw nya ang kalungkutan sa mukha ko…sinabi ko na, sabi ko sa sarili ko, napapanahon na para sabihin ko ang totoo…at ayun ako na naman ang nagulat, okay lang sa kanila! Sabi nila, hindi naman daw issue ‘yun eh, nagustuhan nila ako sa pagiging ako at walang magbabago kung ano man daw ako…tanong nga nila (pati na rin ng iba kong kaibigan) na ngayong nagladlad na raw ako, magkikilos ba, magdadamit o mag-iitsurang babae ‘tulad ng iba? Sabi ko hindi ah, inamin ko lang kung ano ako, pero gan’un pa rin ang itsura o pagkilos ko.

Sa mga binitiwan nilang magagandang salita, halos natakpan n’un ‘yung sakit na naramdaman ko, naging masaya na uli ako. Kahit na masakit tanggapin na wala na, nakakapanghinayang pa rin…sana lang magkausap kami ng matino at seryoso…naging parang leksyon na rin sa akin ‘yun…masyado kasi kaagad akong bigay eh, bago pa lang naman ako sa mundong ito. Ayun, nagpakasaya na lang ako sa dagat, sa tubig….


Oh, mukha bang malungkot 'yan?


Pagkatapos n’un, uwi na kami, bale Huwebes ng hapon kami dumating d’un tapos Biernes ng hapon kami umuwi. Pagkagabi, nilagnat ako sa sobrang pagod, pero naka-schedule pa ko na lumuwas ng davao uli kinabukasan…

Sabado ng umaga, maski may lagnat, kailangan kong pumunta ng Davao, para makausap ang mga kaibigan ko d’un. Check-in lang ako sa hotel para magpahinga at antay kung kalian pwede na ‘yung kaibigan ko. Siyempre, hanap muna ako ng pagkakataon na sabihin, hindi basta-basta, mahirap na…

Nanood muna kami ng sine, eksakto, “SUPERMAN RETURNS”, ‘haba ng nakapila, tapos nasa pinakaunahan pa kami ng sine kaya ang laki-laki! Inokray nga namin bawat eksena, baka naasar na’yung mga katabi naming, kaya n’ung natapos ang sine, ugh, pareho kaming nakasimangot, para sa amin---blech, PANGET!

N’ung naglakad na kami, saka ko sinabi sa kanya ng pabiro kung ano ako. Sabi niya, ay, teka, hanap tayo ng upuan, gusto ko seryoso at matinong usapan. Sabi niya, para daw siyang si Keana Reeves, at malaki ang boobs nya kasi mag-aala-Rustom daw ako. Ay’un, sinabi ko sa kanya, at okay lang sa kanya. Matagal na rin daw niyang gustong itanong sa 'kin, kaso nahihiya lang daw siya, 'buti raw nagsabi ako. Usap kami tungkol sa buhay at posibleng mga mangyari o hinaharap, at sa puntong iyon, lalo pang lumalim ang pagkakaibigan namin. Sa mga ganitong pagkakataon na nasasabi ko na naging napakamapalad ko pala sa mga kaibigan ko....

Pagkatapos naming maghiwalay, 'yung isa namang kaibigan ko, si Jan-jan, ang hinarap ko. Sa totoo lang, siya 'yung unang sinabihan ko rito sa Davao, kasi halos magkadigkit na ang mga bituka namin at para talagang magkapatid kami. Nag-bar at disco na lang kami at habang sumasayaw, d'un ang kwentuhan. Sa totoo lang, nilalagnat pa ako, pero n'ung sumayaw, at yumugyog, pinawisan, nawala ang lagnat, hehehe! Tatlo kasi kami, kasama niya ang kaibigan niya na Malaysian na babae so, maraming nakatingin sa amin habang nagsasayaw at gustong makisama. Tanong ko nga kung sinong gusto nila sa aming tatlo eh, hahaha!

Tapos, ang nakakatawa pa, may half-Filipino, half-Australian na lapit ng lapit sa 'min, tapos 'di namin pinapansin, hanggang napag-tripan na rin naming pansinin, kinausap tapos, napagkamalan pa kaming mag-dyowa ng kaibigan ko. Sabi ko, hindi pwede, she's straight and i'm gay! Gulat siya, sabi niya he's commending me from being honest...tapos, 'di pa rin umalis...natipuhan yata ako, pasensiya na, 'di ko siya type, hahaha!

Alas tres kami natapos at umuwi, balik ako hotel, tulog, gising alas-nuebe, uwi, dating Makilala alas-tres, tulog, gising na kinabukasan...ako eto...okay na uli ;-)

P.S.
'di ko na isusulat kung bakit ako naging ganito, kung gusto nyong malaman, tanungin nyo na lang ako ng diretsahan!

Na-OP akoh!!

Last week, a friend of mine from UPLB, Jhoana Lawas (Jolaw – oooops, she’s married na nga pala, don’t know her husband’s surname eh) visited me here in Mindanao. Apparently, her research won the best thesis in her batch who graduated this year, and she was required to present her thesis here in Davao – for her to redeem the accompanying cash prize. She was having second thoughts of coming here, because she just wanted to keep the cash prize and to use it for a better purpose (she has a family), but to her dismay, the organizer (a society of rich chemical companies) stated that she couldn’t claim her prize unless she go to Davao to present her thesis. The odd thing was, plane fare going to Davao was inclusive of the cash prize, so only a little was left for her to enjoy…huh? For a rich organizer, a plane fare is a meager amount for them and they included it in the cash prize? Worst, her accommodations were also not provided.

So, she contacted me to organize for a place where she could stay, so she could save some money and to have some gimik as well with other friends who reside here in Davao. I contacted my close friend in Davao, Janjan, and arranged for place where Jolaw could stay, as well as a meeting place for other friends for gimik. Unfortunately, the date for Jolaw’s stay here in Davao coincided with other activities of our friends to their respective offices, so Jan and I decided to just take turns in touring Jolaw in Davao. A week before, day by day, we communicated through text, to iron things up, instructions on how will we see each other, oh, it was her first time here in Davao as well.

The day came, and she bombarded me with texts like: she was in the airport and very excited…her flight leaves at …we have landed…we’re in the hotel now…first time for everything eh! We met the day after, and boy, I was surprised, “mukha siyang tao” (she looks decent)! She said she had to blend in with the organizers and participants who were mostly from the academe, private companies and some from the government (research institutes). Accompanying her was also a friend, who I haven’t seen for such along time, She used to be named as Cha Pangga, but she’s married now, uh-oh, I don’t know again her husband’s surname, icks…and oh, she’s changed too – and I am VERY, VERY HAPPY for her! Well, to both of them actually. Seeing them made me remember my college days, the CRAZY and well, SERIOUS things we did, hahaha! Anyways, good thing Cha was with her, because she’s one of the organizers (not the bitchy ones) and she took care of Jolaw’s accommodations, they were roommates in the hotel. One of the advantages of having friends, someone will take care of you in times of need.


We fondly call her JOLAW!


She’s Cha – and she’s soon to be a mom!


…when two become one….


…a girl to girl pose!


She’s claiming she gained a lot of weight na daw – its me who gained actually!


…and of course, moi!

So, I toured them in the city, souvenir shops, famous landmarks, bars – and we had so much fun in limited time. By dinner time, we had to go to “The Venue”, their organizer rented the place exclusively for them (participants), and they invited me to go there. As usual, with gatherings like that, food was plenty, but nothing for me…there were bananas, but courtesy of LAPANDAY, ick, no thanks! So instead, I settled for a cold glass of beer.

We socialized with the other participants, and saw acquaintances, former classmates and former teachers which made me very happy and helped me reminisce my time in UPLB. But, the crowd was different - well actually, I’m the one who was different. It was a gathering of what we call them, “chemical people”. People involved in chemical companies, the likes of BAYER, MONSANTO (not Gilbert!), SYNGENTA, which, by my profession and philosophies, are considered my enemies, or the other way around, I’m their enemy!


…with one of the enemies – no he’s my former blockmate in college!

Hehehe, it’s like I was a spy for a night! I was almost discovered when my former teacher asked me to where I am affiliated, for which I simply answered NGO, and immediately I retreated and dispersed in the crowd to avoid further interrogations. Non-government organizations (NGOs), to which I belong, are noted to be the opposite of what they’re advocating.

I was a spectator, and boy, I felt odd…I realized that I’m glad with my decision, to what path to follow with my line of work. I am very happy now with my work, I really can’t imagine now, what would make me work with them. Well, honestly, there came a time, when I almost decided to work with these chemical companies, I was a bum then, desperate to have any job, and good thing I met someone and offered me job with my line of work. It was like destiny wouldn’t allow me to change course with my life!


Me and the mouth of my dinner…the beer!


Pose for the camera....

Anyways, we just waited for the program to be finished, they announced that after that, a local band was hired to perform for them – for which after the program, most of them, if not all of the participants, flee back to their hotel…ick, KJs, old possums!

So, no crowd to mingle with, Jolaw and I decided to change venue (pardon the pun), Cha couldn’t accompany us because of her condition (she’s pregnant). We went to my favorite hangout, the place is called Rizal Promenade, where series of bars are located, and we looked for one where we could dance the night away.


Me, being a little bit tipsy….

We ended at 12am, still too early to party-goers or bar-hoppers standard – but my friend didn’t want to further disturb her roommates, so she insisted to go back to the hotel. We parted ways, and I know for sure, she really enjoyed her stay here in Davao with me…if only we had more time, a trip to the beaches should have been scheduled, but alas, no….so, I told her that by the next days/nights, Its was Jan-jan’s turn to entertain her.

Hey, to my friends, who wish to visit me here in Mindanao, this is an open invitation. I can play host and definitely you will enjoy cumming, I mean, coming here!

I'm coming out!

Okay, this time,i have to write in English for others (read: new friends, mostly foreigners) requested this blog, or are interested to know what i'm thinking and to have a peek of my adventures. Well so far, its almost a month that i didn't update my blog, so i guess, i have no choice....

I'm in an internet cafe right now, after checking my e-mails and reading other blogs, i was inspired to update mine, so here goes...I had fun last night with my good friend and now having a...what the locals call it, "overhang", slept at 3am today and woke up by 9am.

Last time i saw my good friend was December, and yesterday, i texted her, that i'm in town and I want to go out with her. She replied yes, and said that she was organizing a farewell party for an officemate and she invited me to join them...which I did, free booze and food, how can I decline such offer? So we met, and she introduced me to her officemates as one of her boylets or flings, i didn't know if they bought that.

I only joined them for a time and later, decided to have a table of my own - but with all my orders charged to them, they insisted eh. So i was afraid that i may drink alone, but it turn out, my friend wanted to be with me than to her officemates, so she spent most of the times with me, she was my GRO, hahaha! We talked a lot, news about each other, whos is her current boyfriend, sex...until we talked about a topic on being sexually molested, we shared some views regarding it until, we found out that we both experienced such, GASP! My oh my! We talked about it, but not the details. We talked what we felt and feel right now...and good thing we did that, 'coz after that, it lightened our feelings/burdens. Now we are more friends than before, she is more like a sister to me, aaaaay sister!

After that, we went to another bar, where we could dance - we felt suddenly the urge to dance eh! We found a place to dance, jampacked with people, mostly good-looking men (yuppies) who were not dancing, just drinking their booze and talking. We danced and the funny thing was, she was seducing this guy to dance with her, she even asked him formally, but the guy declined...odd...and I joked to her, "snubbed and byuti ng lolah!" (her beauty was snubbed). Later in the night, when all had their too much drinks and were showing their true colors, we understood why the guy declined in the first place, it turned out, there were no real men after all, they were all "happy all the time"....ahahahahaha! No mocking here, we were just dumbstruck...they were all straight-looking eh, as in. My friend was very disappointed, as in...cue song here by Jeremiah, "Nanghihinayang......"! Hahahaha, we had such fun!

p.s.

Next time na lang revelations ko!

Niuli ko!

Heps, medyo naging abala ako nitong nagdaang araw (‘lagi naman eh!), umuwi kasi, naiwan ang ibang trabaho, kaya pagbalik, doble na ang trabaho….

Sige na nga, ibabahagi ko na ang mga nangyari sa buhay ko, medyo sinipag akong magsulat at para mainggit, este ma-update ko pala ang mga naliligaw magbasa sa blog na ito!

Okay, una, nabanggit ko na umuwi (nag-uli sa Bisaya) ko ng Luzon n’ung Feb. 10, mabilisan lang, originally, isang lingo lang, pero maswerte’t napahaba ng kaunti naging 13 na araw, naudlot kasi ‘yung isang activity naming kaya okey lang dawn a medyo madgdagan ng araw ang bakasyon ko.

Pinatos ko na ‘tong bakasyon na ito, kasi, ‘pag hindi ko pinatulan, tiyak sa December na ako makakauwi…n’ung mga nagdaang araw nga bago ako umalis, nagpapahiwatig pa ang bosing ko na ayaw akong pauwiin, pero, nahilot ko rin at napapayag ko rin siya!

Grabeh, siyempre, sabik na sabik na makauwi dahil medyo napatagal ang pagtigil ko dito sa Mindanao, ito na ‘yung pinakamalayo kong narating at pinakamatagal na panahon na napahiwalay ako sa amin. Isang gabi bago umalis, pumunta na akong Davao para maghanda sa pag-alis, mga huling minuto sa pagbili ng mga pasalubong at ‘pag nasa Davao ako, makakalimutan ko ba naman ang nightlife? Siyempre hinde!

Kinaumagahan, hangover, huling minutong paghahanda at lumarga na papuntang airport, check-in ng maaga, at nakakagulat – ang terminal fee dito P40.00 lang, ang ganda, malinis at tahimik pa! ‘di tulad diyan sa Manila, P200.00 tapos ang pangit, mainit, at maingay pa!

Sakay sa eroplano, at nag-isip kung anong gagawin sa Luzon, planado ang bawat araw, kung saan at sino ang pupuntahan kasi kakaunti lang ang araw – ang ibang pupuntahan ‘pag hindi napuntahan, baka magtampo. Nakalingat ako, Luzon na pala, malapit na kaming lumapag, tapos ewan, ko imbis na matuwa ako at malapit na eh, nalungkot pa ko! Na-miss ko kaagad ang Mindanao, tapos n’ung nakita ko na naman ang mga nagtataasang gusali, lalo lang akong nalungkot kasi naalala ko ‘yung buhay ko bago ako tumulak papuntang Mindanao. Sa dati kong trabaho na nagpakaputa ako, naging isa akong bayaran, laspag na laspag! Ay, ang dramah!

Pagsakay sa taxi, papuntang terminal papuntang San Pablo, banding huli na n’ung magkwento ‘yung driver, taga – Mindanao pala siya, sabi ko nga, ako na taga-Luzon, nagpasyang mamuhay sa Mindanao, tapos siya, dito naman sa Luzon – nakakatawah!.

Sa Bus, ‘di mapigil ang pag-iisip, text pa ng text ang mga kasahan ko sa opisina, nangungumusta o tila nangungutya, pinababalik na kaagad ako! Sa bus, binibilang ang minuto o oras…ayan malapit na…ilang minuto na lang…nakakapanibago nga eh, kasi ‘yung daan, biglang ang lumiit sa paningin ko! N’ung una, malapad na siya para sa akin, pero ngayon, kumpara sa mga daan sa amin sa Makilala, ay sus! Walang binatbat, mas malalapad d’un!

Nakarating din sa wakas, nakita ko pa ang ate ko (panganay) sa terminal, pauwi na siya sa Lucena, ako pa-San Pablo, konting chicka lang, tapos paalam na…pagdating sa bahay, nanay ko naman, buti na lang medyo maaga, nakasalubong ko siya – siyempre, yakap at halik, tapos paalis pala siya, mamalengke raw siya, tinanong ako kung ano ang gusto ko, sabi ko simple, ginisang mungo at pritong tinapa! Ayun ang mga pinanabikan kong pagkain, ang kanyang mga lutong bahay. Sabay na kaming pumunta sa bayan kasi may pupuntahan din ako, sa isang kaibigan ko, kay Fafa Gerry! Ayun, pagdating d’un, kumustahan to the max! Na-miss ko ‘yung bahay niya, tambayan kasi ng mga komikero, museum at library ng komiks! Masaya, ubod ng saya, nakalingat nanaman ako sa oras, tapos nagpaalam na, kinabukasan na uli kasi nagkataong may exhibit ang mga komikeros sa isang school na kalapit.


Kumustahan to the max!! (ako, gerry, ate ilyn, edjee at zarah – sino ‘yung natakpan?)


Naninabago, balot na balot daw ako at walang balbas!

Uwi sa bahay, tapos a’yun, kumustahan uli, sa pamilya naman. Inaasahan daw nila ako na payat at maitim, kabaligtaran daw lahat, lalong tumaba (nyah!) at namuti. Sabi ko nga nangitim pa ako ng lagay na ‘yan kasi kakagaling ko lang at madalas sa beach, hehehe, at nang-inggit pa!

Kinabukasan o kinaumagahan, maaga akong nagising, ‘di na naman makatulog, namamahay. Tulad ng dati, naglakad na lang ako papuntang Sampalok lake at nilibot na rin ‘yun. Matagal na rin ng huli kong nilibot ‘yun, marami na ring pagbabago, mga naglalakihang mansyon ang tinatayo sa paligid ng lawa. Tinanggal nga nila ‘yung mga squatters, pero pinalitan naman ng mga naglalakihang rest house ng mga mayayaman, hmmmnnn….

Sa hapon, pumunta ako d’un sa school na may exhibit ang komikero – ay’un ang na-miss ko, mga exhibit na gan’un! Tapos, ang ibang komikero, dumating din si Jonas at Raipo.


Ako, si raipo (ala janet jackson cover), jonas at fafa gerry!

Fair kasi d’un sa school, kaya maraming mga booth at tindahan ng pagkain, ayun, nilantakan naming mga pagkain d’un, maski simple okay pa rin!


Sarap nyan!

Pagkatapos ng fair, dumiretso kami d’un sa isang café sa may labas ng San Pablo – Café Curio ang pangalan. Okay naman ang mga pagkain nila, kaya lang kulang ang araw para pagpiyestahan ang mga menu nila, the usual, kung alin ‘yung walang karne, ayun ang pwede sa akin, okay naman at medyo Italian dish ang menu nila. Kumustahan na naman, tapos pinaglaruan ang mga mind games o brain busters na naroon sa café, may mga komiks pa, Neil Gaiman at Bill Watterson (Calvin and Hobbes!) kaya okay. Tapos, nagpaalam saglit si fafa Gerry, may susunduin daw siya.

Pagkatapos ng medyo mahaba-habang sandali, dumating na siya, may kasamang dayuhan (foreigner), isang comic artist din, isang French! (Ooooohhh, French, ang matrix ko nag-eelisi!) Pero sa totoo lang, parang familiar ‘yung pangalan nya, parang nabasa ko na sa Heavy Metal magazine ang pangalan niya…hahalungkatin ko na lang ang mga magazine ko. Tapos, ‘yun, magaling siya…at medyo sa linya ko ‘yung mga pinaggagawa nya, erotic art, kaya okey siya!


Komikeros with a new member, Ivan Brun!

Pagkatapos d’un, kinabukasan, mga kaibigan ko naman ang ka-gimik ko…d’un na lang kami nagkita-kita sa Filinvest, Alabang, common ground para sa amin. Dumaan muna ako ng Los Baños para kaunin ‘yung isa pang kaibigan para sabay kaming lumuwas. Aysus, sa bus pa lang, daldal na kami ng daldal, ang tagal namin kasi n’ung huling magkita, kaya lumipas ang oras nasa Alabang na pala kami. Siyempre, excited din na Makita ‘yung iba pa, at ‘yun nga, grabeh! Chika to the max, tungkol sa buhay, at napagtanto ko (…ang lalim!), iba na talaga, puro buhay at mga plano na ang mga pinag-uusapan, ‘di tulad nu’n college na puro gimik lang at walang pakialam sa buhay-buhay. Kain ng pananghalian, at kwentuhan, tapos n’ung medyo napatagal kami d’un sa restaurant, lumipat na kami ng ibang puwesto, sa Starbucks naman. Ako, sa sarili ko, ayaw ko talaga sa Starbucks na ‘yan, sobra kamahal ang presyo, ‘di naman masarap ang mga produkto nila…pero pumayag na rin ako, mapilit sila eh…at saka libre!

N’ung nakaupo na kami d’un, kwentuhan na naman, at siyempre palagi ko silag kinukumbinsi na tumira sa Mindanao…tapos may dumating na artista, si Val Sotto! Gwapo siya, tinuod gyud (sa totoo lang), kaya lang tigulang na gyud (matanda na), naalala ko bigla ang VST, gusto ko ngang lumapit kaso, nahiya ako…okay lang, pinagpiyestahan ko na lang siya sa tingin habang tumutugtog sa isipan ko ang mga kanta ng VST…”We are the Disco Kings, Rockin’ from the Philippines, Saan man makarating, Sayaw ninyo’y, Awitin naming…”. Tapos, ‘yun, balik kwentuhan, at n’ung medyo pagabi, may kanya-kanya pa kasing mga meeting o responsibilidad kaya nagpaalam na kami ng mga kaibigan ko sa isa’t-isa, hindi namin alam kung kailan uli kami magkikita…hikbi!

Lunes, sa Los Baños naman ako pumunta. Grabeh, ang laki ng pinagbago ng Grove (daan papuntang UPLB)! Pero ang campus, gan’un pa rin, nagkataon FebFair, kaya medyo abala ang mga estudyante. Pinuntahan ko ang mga kaibigan ko d’un, tapos, d’un sa dati kong boss na kaibigan ko rin. Nag-lecture ng kaunti sa klase nya, inilahad ang mga karanasan at natutuhan ko dito sa Mindanao (wholesome ha!), pagkatapos n’un, ‘di pa rin kami nagkausap ng husto kasi may naghihintay na iba pa, kaya nagmadali na rin akong nagpaalam, sabi ko, sa susunod na araw na lang uli!

Martes, lumuwas ako para asikasuhin ang pinagagawa sa opisina, papunta ako Greenhills, pero mabuti na lang sinabayan ako ni Gerry kasi, paluwas din siya, at pagkakataon na makita ko ang ibang komikeros. Pumunta kami sa Makati Cinema Square…Cinema square ang pangalan na wala namang sinehan…para bumili ng mga lumang isyu ng Liwayway para sa museum ng Komikeros. Hinanap namin d’un tapos pinuntahan kami ni Jonas, malapit kasi ‘dun ang opisina nya.


Kami sa tapat n’ung second hand store na binilhan namin n’ung mga Liwayway

Tapos, binisita namin ‘yung office ni Jonas, and’un kasi ‘yung iba pang komikeros…at saka, may kakaibang eraser akong nabalitaan d’un na lubos na kinagigiliwan daw nila.


Ala-Star Wars na background!


Me jonas ger


Oo nga, nakakagiliw nga!

Tapos n’un, lumabas at nagpaniudto (lunch) kami, tapos ginala naming ‘yung Cinema square kasi daghan kaayo (plenty) ang mga pirated na DVD! Sila, tingin sila ng gusto nila, ako, isa lang ang laging tinatanong, “’asan ang mga X?” hehehe, bihira kasi dito sa Mindanao eh…tanong nga din ako ng mga magazine, kaso wala talaga, bawal daw eh – sawi!

Tapos, balik na naman sa opisina ni Jonas, at nagpaturo na rin ako ng papuntang Greenhills, baka maligaw eh, nabalitaan ko nga na binago na ‘yun! Tapos, nagkasundo kami na manood ng Zsa zsah Ze Muzical, kaso sold out na ‘yung ticket, y’ung sa Marso na lang daw ang meron…sayang talaga, itinapat ko nga ang pag-uwi ko para mapanood ‘yun, kaso ‘di na puwede, balik na ako sa Mindanao n’un eh…kaya, mang-iingit na lang ako. Ipo-post ko na lang dito ‘yung isang drawing ni Fafa Carver na ibinigay nya sa akin, at AKO LAMANG SA BUONG PILIPINAS ANG MERON NITO, HAHAHAHAHA!


Ganda ‘di ba?

N’ung sa Greenhills na, grabeh, nakakaligaw nga, ‘di ko na makita ‘yung dating mga tindahan na pinupuntahan ko, kung saan-saan na napapwesto, kaya ayun, ang tagal kong nagpalibot-libot, nakakapagod! Ayaw ko ng pumunta d’un ng mag-isa lang, dapat may kasamang alam na alam ang lugar para hindi ka mapagod sa kalalakad. Gabi na rin ako ng makauwi – kaya sa bus, n’ung pauwi na, naalala ko na naman ang naging buhay ko n’un, hahhhh, ayaw ko na n’un!!!

Ayun, sa araw-araw kong pag-alis sa bahay, nagtampo nanay ko, umuuwi lang daw ako para matulog, tapos alis na naman, sabi niya umuwi pa raw ako! Eh sabi ko, marami kasing pupuntahan, masyadong in-demand, minsan lang ako umuwi kaya gustong mapuntahan lahat.

Nakakatawa pa pala…n’ung isang gabi na pumunta ako sa Los Baños, dumalaw ako sa kaibigan kong professor na babae. Habang nagkekwentuhan kami, tinatagayan kami n’ung asawa nya (foreigner) ng red wine – ang taas magtagay! N’ung una ‘di ko gusto ang lasa pero n’ung nagtagal, masarap pala. Isang baso lang ‘yung kaibigan ko pero ‘yung asawa nya, tuloy-tuloy sa pagtagay, eh ako, inom-naman ng inom. Kaya a’yun, namalayan ko na lang, nakalamapas na kami ng dalawa (2) bote, ibig sabihin naka- isang (1) bote ako ng red wine, hitit ng hangin!! Ako na hindi marunong mag-inom, eh…marunong na ngayon, hehehe!

Ay’un, nakalipas ang halos dalawang (2) linggo na puro layas ako sa amin, puro gastos, pero okey lang – kaya ayun, nagmadali na ring umuwi ng Mindanao, mauubusan na ako eh! Tapos n’ung pauwi na ako ng Mindanao, nakasabay ko pa ‘yung kaibigan kong malimit kong tinutuluyan sa Davao, kaya ayos, may ka-chika ako sa eroplano!

Kwentuhan kami, nauna lang pala ako sa kanya ng isang (1) araw na umalis ng Mindanao. Tapos reklamo, ang mahal ng terminal fee na ‘di naman maganda ang serbisyo. Antay kami ng flight namin, tapos n’ung umakyat na kami ng hagdan papasok sa eroplano, pareho pala kaming masaya at sabik na sabik makauwi sa Mindanao. Pareho kami ng saloobin, na ang buhay namin eh sa Mindanao na talaga. Pareho kaming taga-Luzon, pero ngayon, dito na sa Mindanao, mas okey ang buhay dito eh. Sabi ko nga, ‘pagpasok naming ng eroplano, “tara, pasok na tayo, at huwag ka ng lumingon at aka maging bloke ka pa ng asin! Hehehe”.

Pagdating ng Davao, ang sarap ng pakiramdam, tahimik na masaya. Nakisakay na lang ako sa kanila, sinundo kasi siya ng asawa nya. Tumuloy muna sako sa isang hotel para magpahinga, malayo pa kasi ang Makilala eh. Tapos, medyo gumimik lang ng mag-isa n’ung gabi, pampatulog lang, hehehe.

Kinabukasan, umuwi, pagdating sa opisina, syempre, iisa ang kantyaw, PASALUBONG! Okey lang naman, handa ako, nagustuhan naman nila, puro mga unang pagkakataon nilang makakita at makakain ng mga dala ko (uraro, panotsa, ube balls), kaya okey!

Tapos, pahinga uli kasi kailangan ng lakas para sa kinabukasan – gimik na naman…sunod-sunod ang gimik eh. Bumalik uli kami ‘dun sa Kisulad, Sta. Maria, Davao del Sur. Kaarawan ng anak ng director namin, d’un nag-celebrate! Sa pagkakataong ito, may kasama na kaming tagakuha ng mga litrato, kaya okey na!



Dito ‘yung lugar, isang cove siya!


Sign sa kalsada, mga 17 km ang layo bago marating ang beach!


Ang daanan kapag low tide, high tide kami nakarating kaya sumakay na lang kami ng bangka!


Ang Wow Kiss beach resort na pag-aari ni Ricardo Gloria, dating DepED Secretary!


Siyempre, ballot muna ako sa simula!


…at rumampa ang lolah!!!

“yun na muna…marami pa uling nangyari…at babalik na naman kami sa Kisulad, aguy, mangingitim na naman ako niyan, hehehe!

ako ay nagbalik...

hep, kakagaling ko lang airport, galing luzon...at grabeh, iba ang pakiramdam ng umuwi na ako dito!

Saka na lang muna ang mga pictures at kwentuhan, basta, napatunayan ko na dito na talaga sa mindanao ang buhay ko!!!

Boscolympics 2006!!!

Hey, hey, hey! Summer na naman at simula na uli ng mga sportsfest. Sa office namin, itinataon namin ang sportsfest sa piyesta ni Saint John Bosco (January 31-February 1), dahil iyun ang santong inspirasyon ng organization namin, kaya ang tawag namin sa sportsfest namin ay BOSCOLYMPICS!

Nakadalawang taon na ako sa pagsali sa masayang okasyong ito. Datirati sa malapit lang na resort kami nagpipiyesta pero ngayon, dumayo kami sa medyo malayo pero grabe kaganda na lugar, sa Sta. Maria, Davao del Sur!!! Grabeh, daig ang Baguio sa zigzag na daan na may bangin! Mapapahiyaw ka sa takot sa daan, ang taas ng babagsakan mo kung maaksidente ka, pero may pakunswelo, maganda naman ang tanawin.

Ayun nga lang, hindi lang paglalaro ang ginawa namin d’un, dahil assistant ako ng executive director namin (read: julalay), marami pa ring trabahong ginawa – ang mag-organize nga mga laro, monitor sa scoring at bantayan ang lahat ng staff, kaya ayun, kakaunti lang ang nakuha kong litrato ng lugar. Sa pagbalik ko na lang uli doon ako mangunguha ng maraming litrato.

Okay naman ang Boscolympics namin, hinati sa iba’t-ibang grupo (kulay) at nakasama na naman ako sa grupong nag-champion (kami na nga ‘yung pinakamaunti, nanalo pa)! Ubod ng saya! Nagkaroon ng dry at wet-lympics, at kingabihan, nagkaroon ng mga presentation, meaning, sumayaw na naman kami, para makita ng lahat ng staff ‘yung sinayaw namin sa foundation day ng Makilala.

Nang matapos ang Boscolympics, lahat masaya, lalo na sa kantyawan, at lahat kami, talagang inaabangan ang sportsfest na ito.



Ako, pagkatapos maayos ang aming stage – ala-extra challenge!



Kasama ang aking grupo, The Mighty Manggagarab Team!



Sersyoso sa pagsayaw, hehehe (medyo madilim nga lang ang kuha)!



Dapat ako ang aayusan, kaso ng makita nila ang mga balahibo ko sa katawan, huwag na lang daw!



Pagkatapos ng extra challenge, nag-pose kami!



N’ung kami na ang nag-champion!



At siyempre, kailangan kong rumampa – halah, rampah!!!



Kasama si Lucia (Lotlot), isama ko daw kasi siya dito sa blog ko, pero huwag daw ‘yung mahalay!

Pahabol…may natutunan rin pala akong bago sa Boscolympics na ito, HUWAG MAGPALINIS NG KUKO (manicure at pedicure) BAGO PUMUNTA SA BEACH! Bakit kanyo? Hehehe, gawin nyo na lang para malaman nyo kung bakit.

unang hirit!

aaaahhhh, 2006 na pala, medyo napahuli ang aking gising...pero anyways, ano na nga ba ang pinaggagawa ko sa bagong taon?

...una, nag-celebrate kami ng pasko n'ung january 6, hindi dahil sa 3 kings' celebration kundi sa anthroposophy kasi, ito ang date na dapat na celebration. Ito 'yung date na na-baptize si jesus ni john the baptist at nanaog ang holy spirit or christ consciousness (or merging of the soul ni zarathustra) kay jesus, actually ito daw talaga ang christmas ang sine-celebrate pero hindi pa rin malaman kung paano naging december 25 bigla ang celebration...isa trivia lang mga kapatid.

...naging busy kaayo na naman...

...lovelife? naging parang roller coaster at ang masasabi ko na lang ay: uh-oh!

...maraming nabalita sa ibang mga kaibigan na hindi maganda, pero may positive naman siguro sa lahat ng bagay.

...at higit sa lahat, makakabisita na uli ako sa luzon, kaso 5 araw lang, kaya dapat ma-maximize ng husto!

hokey, ayun na muna...abala pa kami ngayon sa feast ni Don Bosco at sa beach na naman kami magse-celebrate, ayooah!