Videos of stick figure fighting - Xiao Xiao 3

at isa pah!

Animator vs. Animation II [ MUST SEE !!!!! ]

eto pah!!!

Creator Vs Creation

okay 'to ah!

Pahibalo sa tanan: Minyo na gyud!

Ipinapaalam sa madlang nakakabasa nito (talaga lang ha?) na si G. AILON OLIVER CAPISTRANO (siya lang ang kilala kong may pangalang ganyan…), 30 taong gulang na lalaki (alam ko magkaedad lang kami eh!), nakatira sa Mandaluyong, Manila (sa labas, hehehe…), nagtapos ng kursong ng pagsasaka sa Pamantasan ng Pilipinas sa Los Baños (well, blockmate kami, pero nauna akong grumadweyt sa kanya, hehehe…), kasapi sa samahan ng UPhilSAMS (ang daming organisasyon ang gustong kumuha ng pangalan na ito!), at Symbiosis (unnnhhh, wala ako masabi…patawad po!), kilala sa tawag o alyas na “ITIM”, “NEGRO”, “BLACK”, “ORGEN”, “COAL”, at lahat ng bagay na may kinalaman sa pagkamaitim (tanda ko pa at hindi ko na yata malilimutan ‘yung AILON GULAMAN ng Chowking, hahahaha!), ay ganap ng HINDI kasapi o ganap ng tumiwalag sa SAMAHAN NG MGA TAONG MALALAMIG ANG GABI (ibig pong sabihin, may pirming kayakap na siya ngayon…inggit tuloy ako, haaaaay….)!

Lahat ng anumang transaksyon sa kanya na nagpapatungkol sa pagiging binata niya ay pawang kasinungalingan at ganap na walang katotohanan lamang. Sa totoo lang, habang sinusulat ko ang anunsiyo na ito ay ilang oras lamang ang nakalipas sa kanilang pag-iisang dibdib (AUGUST 18, 2007) ng isang babaeng lubos nyang minahal, minamahal, at mamahalin pa, na nagngangalang Bb. MAUREEN PASCUAL. Naway pagpalain sila ng Poong Maykapal ng sagana, tahimik at punong-puno ng pagmamahal na buhay.

Muli po, pinapaalalahanan ang publiko, lalo na ang mga kababaihan (well, pwede rin naman ang mga kalalakihan, alam mo naman sa panahong ngayon…) na ang lalakeng nabanggit ay ganap na pong may asawa, kaya pinapag-ingat po ang lahat, huwag po kayong magpapagoyo sa taong nabanggit! Lahat ng karapatan ng pagiging binata ay ipinagkait na sa kanya dahil siya ay ganap na ngayon na may-asawa!

MAAYONG PAGMINYO AILON at MAU!!!!!

Makalagot oi!

Kakagaling ko lang kanina sa may NCCC mall dito sa Davao, parati kasi akong dumadaan d'un, kasi hinihintay ko na magbukas ang FILBARS d'un.

Ilang linggo ko ring binalik-balikan 'yun, 'di man lang kasi sila nag-anunsiyo kung kailan sila magbubukas. Natuwa na kasi ako kasi sa wakas, magkakaroon na rin ng tindahan ng comics dito, kaso nga lang...

Kanina, pagpasok, nakita ko na bukas na ang FILBARS, tuwang-tuwa na ako, kaso pagpasok ko, puro magazines lang ang naka-display, maraming magazines...maraming magazines...at maraming magazines....

Tinanong ko 'yung attendant, sabi ko, "Asa'n ang comics?"

Itunuro ako sa isang tumpok ng comics na luma, puro sticker pa at guso't-gusot, tapos may mga ilang tpb, kaso ang mahal naman, hindi ko gusto na mga title, at halatang hindi inaalagaan...nyah!

Sabi, ko okey, walang comics, magazines na lang...hinanap ko at tinanong kung may "Heavy Metal Magazine" o kaya ay "Wizard magazine"...pareho ang sagot nila, wala raw!

Tinanong ko kung kailan darating ang ibang stock, at baka sakaling may comics na maligaw...hindi raw nila alam kung kailan at kung mayroon...

Ako pa ang tinanong nila kung bakit daw ang mahal ng mga tpb, hindi pa rin nila alam kung ano ang tpb....

Haaaayyyy, makalagot oi!

Magpahulagway sa ta!

Kadayawan na!!!

Kadayawan na naman pala, ang bilis ng panahon ah! Patatlo ko na palang Kadayawan ito, kaya medyo excited na naman ako! Masaya kasi kapag Kadayawan eh!

Noong una, sa Makilala ako nakatira, lumuluwas pa ako ng Davao (2 oras na byahe) para lang panoorin ang Kadayawan, kaya ubod ako ng saya kapag dumarating ang araw na ito. Pero ngayon, iba na, dahil dito na ako nakatira sa Davao ngayon, inaasahan ko na magiging mas masaya ito para sa kin nitong mga nagdaang Kadayawan.

Pero parang kakaiba yata ngayon, parang hindi ko yata ramdam ang saya ng Kadayawan. Hindi mabongga tulad ng mga nagdaang Kadayawan. Kakaunti ang mga gayak sa lansangan, kakaunti ang mga establishimento na may gayak patungkol sa Kadayawan, kakaunti ang "hype"...ewan ko lang, parang tahimik, parang balewala lang, parang ordinaryong araw lang...ewan ko lang ha, pero ito ang nararamdaman ko eh...'di tulad ng dati. Well, sanay kasi ako, lalo na sa Luzon na kapag fiesta eh,mabongga! Na-miss ko tuloy bigla ang "Mardi Gras" ng San Pablo City - d'un, talagang masaya at mabongga 'yun!

Eh ngayon, dito ako sa lungsod mismo, pero 'di ko ramdam ang kasayahan, ang tagline pa naman nila eh "mother of all festivals", parang hindi yata kayang panindigan....

Ang pinakaaabangan ko lang ngayon eh, ang pagbubukas ng PTA grounds, na inayos at pinaganda nilang mabuti at maraming mga rebulto ngayon d'un na nakagayak na gawa ng isang kilalang esklutor dito sa Davao, si KUBLAI! Kapag ganap ng tapos at okay na 'yun, kukunan ko ng litrato at ipapakita ko dito...

Spider-pig, spider-pig!

Spider-pig, spider-pig!

Does whatever spider-pig does!

Spider-pig...teka, 'di ba si "peter porker, the amazing spider-ham" 'yun?

Hmmnnn, may nakakaalaala ba n'un?

Anyways, okay din naman ang The Simpsons Movie, tawa ako ng tawa, BWAHAHAHAH!

Grabeh talaga si Homer!!!


The Simpsons Movie

KOMIKON NA!

KOMIKON na naman, maski wala pa 'kong napupuntahan maski isa, huhuhu....

Panapanahon ang pagkakataon, maibabalik ba ang kahapon?...

Medyo sinisipag akong mag-update nitong blog ko, kaya medyo maraming nagiging laman ito, hehehe....minsan lang naman eh, pagbigyan nyo na!

Nahalungkat ko ang mga luma kong litrato at siyet, nakakatawa! Ang dami ko pang buhok n'un at PAYAT pa akoh!!! Ayaw kasing maniwala n'ung iba na nagkaroon ako ng punto sa buhay ko na payat ako, kaya eto ang mga pruweba!

Haay, nakakatuwa, nakakalungkot...daming alaala!


Maniniwala ba kayong ako 'yan? From left to right, ai Ailon (negro), ako, ate Lissa, mama Darls at si Ed (nunal).


At ito pa...si ate Lucille, ako, ate Lissa, Nom, Bernz, at Randy (nasaan ka na?)!


Ito, sa tambayan 'to...alaalaaaahhhhh....


Ito naman...hmmmnnn, alaala ng mahaba ko pang buhok....


N'ung panahong mapagtripan lang naming gumimik, Bjorn, ako, Mina, Monette at Ailon!


Sa Batangas 'to...unang gabi sa Taal, hehehe...Mina, ako, Odette, Bjorn at Lala.


At n'ung naligo kami a Taal lake...Lala, Bjorn, ako, at Mina.


Tapos, n'ung grumadweyt ako, nagpapictorial ako, feeling...ewan!


Ang baboy koh!


Feeling!


Isa pah!


Isa pa nga!


At isa pah...mukhang lalake ah! Well, lalake pa nga ko diyan, hehehe....


Eto naman, ilang taon ang nakalipas ng magkita-kita uli kami...Ailon, Ed at ako!


Sa apartment namin n'un...feeling Alex Ross!


Ito, sa panahon na ng trabaho ko...


Sa Agronomy...Agnes, Ana, ako, Ate Neneng....


Sa mga (student assistants) yata 'to...siyet, tumataba na ako nito...sorry, 'di ko na tanda name ng unang girl, si Meg, Lala, Cha, ate Timi, at ako!


SA gihapon, si Lea (uuuuuuuuy...), ako, Lala, at si Carlo!


Eto, nagsisimula ng rumampah! Ako, ate Lissa, Indihra at si Pam (ehem, bosing ko ito, hehehe)...


At...


Itong pix na ito...memorable...nakunan ito ng gabi ng binasted ako ng huling babaeng niligawan ko sa Luzon, hehehe...and i was never the same again....

Philippine Madrigal Singers- BOY

whoah!

"of mouse and man", hehehe...

Okay, napanood ko na siya, matagal ko rin siyang inabangan, at okay na okay! Halos lahat nga ng preview eh napanood ko na, at talagang pinilit ko na sa sinehan ko siya mapanood at hindi sa pirated na DVD - at...okay pa rin! HIndi ako nagsawa sa kanya, hehehe!

Halos nababad ang pagkakangiti ko habang nononood ako ng pelikula - bihira lang talaga akong mag-enjoy sa pinapanood ko kasi eh! Hmmmnnn, kailan ba huli akong nakapanood ng ganito? 'di ko na maalala....


Si Remy!

Okay 'yung ending eh, 'di ko inakala na gan'un, hehehe....panoorin nyo na lang, sigurado akong magugustuhan nyo!

Thriller gyud!

Ok 'to ah!

Sa wakas!

Sa wakas ay nakuha ko rin! Well, actually, n’ung isang linggo pa ito, pero ngayon lang ako nagkaroon ng oras na isulat ito. Ang tinutukoy ko eh ang bagong libro ng isa sa mga bago at paborito kong manunulat, si G. BOB ONG!

Eto siya...


Ang "Macarthur"...bakit kaya 'yang ang titulo? Basahin nyo na lang!

Ilang linggo rin akong nagpabalik-balik sa National Bookstore sa SM-Davao (uy, plugging!), at ilang linggo ko rin silang pinepeste ng pagsusuplado at tanong kung kailan darating ang kopya nito, at ngayon nga eh meron na ako. Kaya abot-tenga ang ngiti ko ngayon, hehehe. Grabeh, sabi ng attendant d’un, n’ung unang dating, 10 kopya (sampo???!!!), eh ubos daw kaagad. (Siyempre ba naman noh, sa dami ng naghahanap eh, di mauubos kaagad ‘yun!) Kakaunti kasi ang dumating kasi maski daw sa Manila, eh nagkakaubusan…hmmmnnn, gan’un na ba kasikat si G. Bob Ong ngayon?

N’ung makuha ang kopya, habang naghihintay sa linya sa pagbabayad, eh sinimulan ko ng basahin, dahil sa sobrang atat na talaga! At…

Well, kakaiba siya sa mga nauna nyang sinulat, at medyo may pagka-seryoso na siya ngayon…gan’un pa rin ang estilo ng pagkakasulat na nakatawag pansin sa akin n’ung una.

Sa pangkalahatan, ng matapos ko ang pagbabasa, ang masasabi ko eh ito:

1. Maayos pa rin naman ang estilo ng pagkakasulat, sa dating paraan/estilo kung paano siya nakilala.
2. Naging seryoso na (as in seryoso), na ang kwento.
3. Mayaman ang pagkagamit ng mga salita, at talagang, mapapabigkas ka ng mga katagang “shit” at “eeewwww”, habang binabasa mo ang nobela. (Meaning, gan’un siya kalakas humatak ng imahinasyon!)
4. Para sa akin, merong isang bahagi ng kwento na medyo nakalimutan ng manunulat na medyo palawigin o bigyan ng pansin. Maaari sana itong maisama na lamang sa banding hulihan ng kwento na parang tagong kabanata (“lost chapter”). Ika nga eh, mala-“Noli Me Tangere” na estilo, tulad sa kabanata ng buhay ni “Elias”. Medyo “spoiler”, ang binabanggit ko eh, tanong ko lang naman, “Bakit naging paboritong anak?”
5. Sa pangkalahatan, okay naman. Ika nga eh, “worth it” ang paghihintay.

Ito pa pala ang masasabi ko, sa aking pag-aanalisa, wala akong sinisilip na kung ano pa man, ito lang ang nasa isip ko, hindi ako naninira o kung ano man.

Magaling ang ginawang mga hakbangin ng manunulat na si G. Bob Ong sa kanyang career, inuna nya na maglabas ng mga kwentong medyo kakatawanan, base sa mga nangyari sa kanyang buhay, sa mga kaibigan o likhang-isip (malay natin kung alin), bago ang medyo seryoso na kwento. Dito ay nakakuha siya ng mga mambabasa na nakaka-relate sa kanya, at madamdaming sinubaybayan o inabangan ang mga sumunod pa niyang mga likhain.

(Sabagay, para sa akin, kung maglalabas ka ng isang libro sa panahong ito na medyo seryoso kaagad ang tono, medyo mahihirapang makakuha kaagad ng mga debotong mambabasa, dahil sa dami na ng ganitong klase na sa merkado. Ewan ko lang kung ano ang magiging reaksyon ng mga mambabasa kung ang unang librong inilabas ni G. Bob Ong eh ang “Macarthur” sa halip na "ABNKKBSNPL Ako", ganoon pa rin ba ang magiging takbo nito sa popularidad?)

Habang tumatagal, nagiging seryoso, malikhain at higit na may laman na ang kanyang mga sinulat, nagpapatunay lamang sa pagiging henyo ng manunulat. Iba’t-ibang klase ng porma o estilo, ng nilalaman, pero alam mo pa rin na may tatak-Bob Ong!

At sa pinakahuling aklat niya, talagang, seryoso na ang tono. Ewan ko lang sa ibang mambabasa kung ano ang magiging reaksyon nila. Baka kasi mag-expect sila na magiging katawa-tawa uli ang bagong libro, at maging dismayado. Parang katulad ko, akala ko gan’un pa rin, pero laking gulat ko n’ung mabasa ko – pero hindi ako nadismaya, lalo pa nga akong humanga eh!

Para sa akin kasi, bihira ang mga manunulat na nababasa ko na kayang gumawa ng iba’t-ibang estilo ng pagsusulat (Jessica Zafra, Lualhati Bautista, Amado V. Hernandez , Allan Moore), kaya inilalagay ko na si G. Bob Ong sa mga hanay nila (well, actually, matagal na nga eh…).

Kaya, eto na naman ako, aabangan ko na naman ang bago nyang gawa, at kung lumabas na, siguradong kawawa na naman sa akin ang mga tindahan ng libro sa pamemeste o pangungulit ko sa kanila kung kailan sila magkakaroon ng bagong libro ni G. Bob Ong!

Hmmmnnnn…

Ano balita sa buhay ko nitong mga nagdaang araw? Medyo naging sobrang abala sa trabaho at sa pag-iisip!

Sa trabaho, sa buhay, sa ewan…ano na ba ang kalagayan ko?

Hindi ko rin alam…gusto ko mang ayusin ang buhay ko ngayon…nalilito pa rin ako kung paano….

Pero, iisa ang tinutungo nito na sigurado…GUSTO KO NG AYUSIN ANG BUHAY KO!!!

Siguro, sa mga susunod na araw, isulat ko rito kung anong mga nasa isip ko, pero pansamantala, ganito na muna…

Siyanga pala, medyo napatagal na ang pagpaskil o post ko rito ng mga larawan, malayo kasi ang camera sa opisina eh, kapag nagka-oras, mahihiram ko ‘yun at balik na naman sa normal. Pansamantala eh, ito na munang larawan ng isa sa paborito kong taga-dibuho o artist ang ilagay ko rito. Si Victoria Frances.

Sa unang pagkakakita ko pa lang, siyet, na-in love na kaagad ako sa mga gawa niya, “GOTH” eh! Sa totoo lang, kung hindi lang ako napigilan ng bosing ko dito, siguro GOTH na ako dito sa Mindanao, kaso, naging purong puti na lang ang mga suot ko, ika nga eh, “JOHNNY THE WHITE” ang tawag nila sa akin dito. Parating napapagkamalang pastor, pari o miyembro ng BRAHMA KUMARIS ako dito, tsk, tsk, tsk….siguro, gawa uli ng balbas ko….


...isa sa mga gawa ni Victoria Frances...HANEP!