Pahabol sa gimik...

N'ung nakaraang buwan din pala, kaarawan ng Fafa Gerry ko, January 20, 2008, pangalawang debut niya dahil pumapalo na sa kwarenta (40) na ang kanyang edad, at aminado na rin siya na tigulang na gyud siya! hehehe...beterano na siya!

Masarap ang mga handa, at grabeh 'yung Kulawo at Ampalaya Salad nila, da best talaga! Sinusulat ko ito eh, naglalaway na uli ako, hmmmnnnn....at siyempre, pagkakataon din na makita ng mga star sa komiks, Leinil Francis Yu at Edgar Tadeo!


bonggah ang line up!

Ang istorya sa luyo sa ambahanon...

N’ung nakaraang buwan, naimbitahan ako na pumunta sa isang bar dito sa quezon city (dire na kasi ako nagapuyo eh), sa Purple Haze Bar sa may Tomas Morato. Wala naman akong balak pumunta d’un, kaso, mapilit ang nag-imbita, tsaka libre eh, hehehe…

Mayroon pala kasing isang benefit concert para sa isang kaibigan na namatay sa isang aksidente. Ang pangalan niya ay Elmer “Cords” Cordero, Batch ’92, Civil Enginnering ang kinuha nya sa UPLB. Sa totoo lang, hindi ko siya kilala, pero parang pamilyar ang pangalan nya, at saka kung taga-elbi naman siya, siguradong nakita ko siya sa campus n’un, dahil hindi nagkalayo ang aming mga batch, ’94 ako eh…isa pa, pagkakataon ko na ring makakita ng mga dating kasamahan sa unibersidad.

Naging okay naman ang program sa tribute, kumustahan dito, kumustahan doon, tapos marami nga akong nakita uli na mga kakilala. Nagbalik muli ang mga alaala n’ung nasa kolehiyo pa ko, hehehe, da best talaga! Biruan nga namin n’ung mga kaibigan ko, sana lang naman sa susunod naming pagkikita, huwag naman tungkol sa isang namatay ang okasyon…

Nagkaroon akong mapanood uli ang grupo na “Tambisan sa Sining”, bihira ko kasi silang mapanood, kalimitan, sa mga rally pa, eh ngayon medyo, ‘di na ako masyadong aktibo dito…okay din naman ‘yung mga ibang banda na tumugtog, pero mas gusto ko pa rin kung original na kanta nila ang parati nilang tugtugin…

Tapos, medyo may reklamo lang ako, wehehehe, ‘di naman talaga reklamo, hiritan lang namin sa lamesa namin, sabi ko, “wala bang tutugtog ng rosas ng digma dito?”

Narinig n’ung iba, pero ngumingiti lang, gusto rin siguro nila ‘yung kanta, kaso, mahirap isingit sa programa ng concert…hanggang sa matapos na ang concert, wala pa ring tumugtog…

N’ung pauwi na kami, nagpaalam na sa isa’t-isa, tapos hirit pa rin sa “rosas ng digma”, tapos, nagulat ‘yung isang bagong kakilala kasi, sabi niya, siya rin, gusto nya ‘yung kanta na ‘yun…kwentuhan uli, tapos sabi ko, meron pang mas magandang kanta, sabi ko ‘yung awiting “I could have said”…namula siya, tapos ngumiti ng pagkatamis-tamis, ‘yun pala, siya ‘yung kumanta n’un! Taga-elbi din siya!

Kagulona ang mga sumunod na pangyayari, ‘di namin akala na kasama namin siya, grabeh! At siyempre, picture dito, picture doon, beso-beso, kamayan at autograph! Nagpakatotoo kami ever!

Eto po pruweba, siya si Maria Elizabeth Alejo-Aytin, “Betsy” o “Ysab” ang palayaw niya…da best!


Ako, Betsy (Ysab), Ana, Nemesis (mga bago kong katrabaho)



I could have said
Musikang Bayan

I have seen so much faces as I walk to my age
But there’s someone I can never compare
You have the eyes of compassion and the voice of the truth
For you were born out in the midst of the struggle
Something makes me feel this strange
Somehow I long for you

As I’ve been watching you from the day till night
You were singing the songs of the people
And the echo resounded to my thoughts, to my soul
To my music, it ever continued
Something makes me look at you so differently
Somehow I wanted to be beside you

As thousands march the streets and the red flags were waving
We’re alongside the oppressed and disheartened
You have vowed not to leave them as we get all the beatings
From a state that doesn’t care
But you made it clear to me
You made me feel the sweet things of freedom

I’ve been thinking of you, a beauty so perfect
You were one with the struggle of the people
But before you have left to the hills and the mountains
I wish I could have said I love you

As I’ve been watching you from the day till night
You were singing the songs of the people
And the echo resounded to my thoughts, to my soul
To my music, it ever continued
Something makes me look at you so differently
Somehow I wanted to be beside you

As thousands march the streets and the red flags were waving
We’re alongside the oppressed and disheartened
You have vowed not to leave them as we get all the beatings
From a state that doesn’t care
But you made it clear to me
You made me feel the sweet things of freedom

You made me feel
Feel the sweet things
The sweet things of freedom
Sweet things of freedom

Naglahong Paraiso

Gusto ko lang ibahagi ang awitin na ito...ang ganda eh!


Naglahong Paraiso
Titik at musika: Levy Abad Jr./Danny Fabella (Musikang Bayan)
Boses: Arlene Pabroquez
Album: Anak ng Bayan

Ako’y nanabik sa mga huning kay lambing,
ng mga mayang sa umaga sa akin ay gumigising
Di ko na masaksihan ang paghalik ng paruparo,
sa mga rosas na kayganda at kaybango

Ako’y nanabik na umidlip sa ilalim,
ng punong nara na malabay na datirati’y kapiling
Ibig kong maramdaman, sariwang ihip ng hangin,
mula sa kinagisnang bukirin

Nais kong manumbalik ang dating makulay na paligid
Sa puso ay muling pausbungin ang luntiang daigdig

Ako’y nanabik sa hiyaw at halakhak,
ng mga batang naglalaro sa damuhan
Pagka’t pumanaw na ang sigla nila’t galak,
sa pagkasira ng paraisong kinagisnan

Nais kong diligin ng pag-ibig ang nalalanta nang kalikasan
Ipamana sa kabataan ang kanyang mga biyaya’t kagandahan

Nais kong manumbalik ang dating makulay na paligid
Sa puso ay muling pausbungin ang luntiang daigdig…

Powder o Lotion?

Heps, unang entry ko...nakalipas na pala ang buwan ng Enero eh hindi ko namalayan (Happy Chinese New Year o Kung Hei Fat Choy!) at hindi man lamang ako nakapagsulat dito ng mga nangyari sa akin – masyado kasing abala eh…kung datirati eh nagugulat ako sa takbo ng mga pangyayari sa buhay ko, ngayon naman eh nagugulat naman ako sa mga pinaggagawa ng mga kamay ko! Kakaiba na talaga at parang may sariling pag-iisip, hehehe…

Marami talaga kong nais ikwento, mga mabubuting nangyari, kasayahan, kababalaghan, at meron pa ring kalungkutan – sana sa mga susunod na araw, maisulat ko lahat ito…

Sa mga nakaraang araw naman, ang kalimitan kong ginagawa ay ang gumuhit, magpinta, sumayaw, at magmasahe. Gumuhit at magpinta – okay pa sa nanay ko, pero ang magmasahe medyo bago ito sa kanya kaya, niloloko nya tuloy ako na “Saryong Albularyo” kasi, kahit sino, kapag may pagkakataon, gusto kong mamasahe.

Sa pagpipinta, sa tuwina na lamang na gagawin ko ito, iba parati ang pinaggagagawa ng mga kamay ko – kaya naman nawiwili ako ng husto, at lampas na ng 200 piraso ang naiguhit ko…sa susunod talaga, ipapaskil ko dito ang mga gawa ko. Mga serye ang mga naiguguhit ko at sa kasalukuyan, mga mahahalagang pangyayari, bagay, at mga tao sa bibliya ang ginuguhit ko – kakaiba ang itsura ng iginuhit ko si Lucifer, nagsisimula na tuloy akong maniwala sa bibliya ngayon…

Bukod sa nawiwili ako sa pagguhit at pagpipinta, sa prosesong ito, pakiramdam ko eh, nag-iinit ang kamay ko (powered up or energized ika nga), kaya kapag mainit na mainit na ang pakiramdam ng mga kamay ko, eh kailangan ko itong pakawalan sa pamamagitan ng pagmamasahe, d’un na papasok ‘yung biro ng nanay ko…n’ung una, ayaw maniwala sa akin, pero n’ung nakita nila ako na magmasahe sa 10 katao na sunod-sunod, at pare-pareho ang sinasabi na guminhawa ang pakiramdam nila o nawala ang mga sakit nila sa katawan, eh saka pa lang naniwala sa akin. Datirati, ako pa ang nagmamakaawa na magmasahe sa kanila, ngayon eh, sila na, hehehe…

Iisa ang sinasabi ng mga namamase ko, para daw may karayom or pako ang mga daliri ko kapag lumapat na o nagsayaw na ang mga kamay ko sa likod nila (ito ang tawag ko, “innerdance healing massage”, bagama’t itsurang masahe ang ginagawa ko, pero para sa akin, nagsasayaw lang ang mga kamay ko sa likod nila), pero pagkatapos naman n’un, nawawala ang mga sakit at gumiginhawa o bumubuti ang pakiramdam nila. Iba’t-ibang tao, iba’t-ibang sayaw, iba’t-ibang sakit, iba’t-ibang sayaw. Mas malala na sakit, mas kakaiba ang ginagawa kong sayaw…at ramdam ko, na lalo pang nag-iiba o lumalakas ang epekto habang mas marami akong namamasahe.

Ang medyo kakaiba pa, imbis na manghina ako pagkatapos ng masahe/sayaw, mas lalo pang gumagaan ang pakiramdam ko. Kapag mabuti ang pakiramdam ng minsahe ko, mabuti rin ang pakiramdam ko…at saka nga pala, sabi nila, ang himbing daw at ang sarap daw ng tulog nila kapag namasahe ko sila, hmmmnnnn….

Eto pa ang nakakatawa, may namasahe ako na masahista, para kasing hinamon ako eh, ang pagkakaiba pa niya, nagpapabayad siya, ako, hindi ako nagpapabayad…n’ung namasahe ko siya, parang natulala, ninamnam ng husto ‘yung ginawa ko sa kanya, ngayon lang daw siya nakaranas ng gan’un, hehehe…

Kung medyo nakukuha ko na atensyon nyo, tingnan nyo na lang ‘tong ginawa ng kaibigan ko (si fafa rene), medyo nai-video nya isang session namin…kaya, huwag kayong mahiyang magpamasahe sa akin kapag nakita nyo ako, okay lang sa akin!

Manigong Bagong Taon sa Lahat!!!

Hey, ilang oras na lang at magpapaalam na ang taong 2007...at siyempre, maligayang pagdating sa taong 2008!

Haaay, grabeh, itong taon na 2007 na yata ang pinakamadramah sa buhay ko...maraming masarap sariwain na mga pangyayari...may mga kasayahan...at may kalungkutan (ang pag-agos ng mga luha)...tsar!

Well, ganyan naman talaga ang buhay, kung may saya ay may lungkot, at kung ano-ano pa! Ika nga eh, hindi daw kumpleto ang buhay kung wala nito!

Sa totoo lang, nasasabik na akong salubungin ang papasok na taon...maraming mga katanungan, maraming inaasahan...at siyempre ang hindi makakalimutan eh ang mga pagbabago na gagawin sa buhay ko (hmmnn, parang magdadalaga ang dramah ah)! Pagbabago para sa ikabubuti ng lahat, pagbabago sa buhay, iwasan na ang pagiging maldita masyado...'yan ang mantra ko ngayon, seryoso na ito ha!

Sana, makamit natin lahat ang grasya o pagpapala ng bagong taon na parating, hindi sa mga materyal na bagay lamang, kundi pati na rin sa spiritwal...MANIGONG BAGONG TAON sa LAHAT!!!

Pasko na!!!

Malipayong Pasko sa tanan!!!!

Nagsimula ang lahat sa isang sayaw!

Whoah, disyembre na pala, at oo nga pala, pasko na!

Masyado po kasing naging abala ang buhay ko nitong mga nagdaang araw, at sa dami ng mga pangyayari, nawalan naman ako ng panahon na isulat lahat dito.

Patawad po.

Sa buwan ng Nobyembre, nagsimula ang saya at luha, well, hindi naman luha talaga, lungkot lang...so, eto na!

Tuwa, dahil nagkaroon ako ng pagkakataon na umuwi ng Luzon at makadalo sa KOMIKON. Unang KOMIKON ko at da best po ito! Kakaibang karanasan, at ubod talag ng saya! Kahit kakaunting panahon lang ang inilagi ko sa Luzon, naging makabuluhan at sobrang saya, hehehe, talagang SAYA 'yung malimit ko na isinusulat, kasi MASAYA nga eh!

Eto po ang pruweba!


Mico (mahaba buhok, kamukha ni Dian Zubiri), Gerry, Jonas, Raipo (sa likod), ako at Henry...salamat kay Fafah Gerry para sa litrato!

Ang nakakatawa pa, kapag pumunta ako sa mga lamesa ng mga indie comics creator, kilala nila ako at sinasabing, "kayo po si JOHNNY BALBONA 'di ba? "...wehehehe, nahipuan ako d'un ah! errr, ibig pong sabihin, ay "touched" po ako...tapos, may mga nagpapirma pa! Sabi ko, hindi po ako comics creator, pero sabi nila, okay lang, kasi ako naman daw si johnny balbona...wehehehe, asteeeg!

Marami akong nakilalang mga comics creator, tapos si Pol Medina Jr, tapos si Mang Hal Santiago! Tapos, nakapagpapirma pa ko kay Manix, asteeeg nga!

Ayan po ang medyo makahabag-damdaming kasayahan, wehehehe!

Punta naman tayo sa medyo...malungkot, ewan ko nga kung malungkot nga....

Well, malungkot, kasi naging daan itong mga kasayahang nangyari ng muling pagbabalik ko sa Luzon ng pangmatagalan, ibig sabihin, dito na po uli ako sa Luzon!

Haaay, nananabik na uli ako sa Davao, pero, wala akong magagawa, ito ang daloy ng buhay ko eh, pero pinangako ko sa sarili ko, na babalik at babalik ako sa Davao!

Ngayon, bakit naman kaya "nagsimula ang lahat sa isang sayaw" ang titulo ng entry na ito? Kasi po...

Ilang buwan na po ang nakakaraan ng medyo, may nakilala akong tao, at talagang nabago ng husto ang takbo ng buhay ko. Isa munang pahapyaw na introduksyon, panoorin nyo muna ito...


...ito ang "inner dancing"

Ito ang nagpabago sa buhay ko, at ito ang nagiging gabay ko ngayon. Maraming salamat kay Kali Pi Mu para dito. Naging tatlong klase ang manifestation ng inner dancing sa akin: sayaw, pagpipinta at paggamot.

Sayaw: kahit anong awit nasasayaw ko na, maliban nga lang sa mga pamaskong awit...at kapag ginagawa ko ito, lubos na kapayapaan at ganda o gaan ng katawan ang aking nararamdaman, para akong nag-e-energize ika nga.

Pagpinta o guhit: masasabi ko ngayon na ganap na akong isang artist, kasi ngayon lang ako nakaguhit ng walang tinutularan, well, magaling akong MANGGAYA ng iguguhit, pero kung mula lamang sa akin, hindi ko kaya. Pero ngayon, kakaiba na, nagsasayaw ang aking kamay sa pagpinta o pagguhit! At ang nakakagulat pa, nasa gitna ng canvass ang aking nalilikha, eh hindi ako nakakaguhit sa gitna kung walang grid eh!

Sa pagpipinta ko ngayon, parang hindi ako ang gumagawa, may lakas o enerhiya na gumigiya sa akin, isa lamang akong ika nga eh conduit para sa ganitong proseso. At talagang nakaka-addict, ang sarap ng pakiramdam, sa bawat pagguhit ko, parang ika nga eh, magic!

Eto po ang medyo mga nauna kong gawa...


Ito 'yung pangatlo sa mga iginuhit ko (una ay manok, hehehe at pangalawa eh saka ko na ipapakita), na medyo kinilabutan ako ng matapos...


...dito, medyo natakot ako dito...


...pangalawa sa paborito ko...


...medyo, kakaiba ito...


sabi nila, medyo mabalasik daw ito...


...naging ganito...


...at ito, ang pinakapaborito ko...


..tapos ito...


...naghanap ang kamay ko ng lapis na asul, at ito ang ipininta nya...


...at ito pa...


...at ito pa...marami ito, variation ng ganitong disenyo...ng maubos ang asul na lapis, pula naman ang hinanap ng kamay ko...


...at ito ang lumabas, maraming klase pa na ganito...naubos uli, at violet naman na lapis ang pinili...


...at ito ang kinalabasan!

Kakaiba talaga...at tapos, ang pinakakakaiba sa lahat, bumisita ang bago kong kaibigan na si Steven Pabalinas, ilang beses ko na siyang nakwento dito, 'yung gumagawa ng comic strip na "DIVINE COMEDY", at iginuhit nya ako, wehehehe!


Hahaha! Kamukha ko ba? SALAMAT PO Steven!


Paggamot: Well, medyo, hindi ko pa napapatunayan 'to ng husto, at gusto kong mapatunayan ko ito, pero kasi, isang uri pa ng pagsasayaw na ginagawa ng kamay ko eh magpipindot-pindot o tuldok-tuldok sa likod ng kahit sino, na parang acupuncture o masahe ang dating nito. Nalalaman ko kung saan may problema ang "ginagamot" ko, 'di nila sinasabi sa akin pero tinatanong ko sila kung may problema sa bahaging iyun ng katawan nila, kasi d'un namamalagi o nagko-concentrate ang pagsayaw ng mga kamay ko. At medyo, nagiging tama naman ang mga obserbasyon ko. Tapos sabi nila, para daw may karayom ang daliri ko.

So, ayun! Talagang kakaiba ang mga pinaggagawa ko ngayon!

Dito na muna, marami pa akong maisusulat dito, pero sa susunod na 'yun!

Isa, dalawa, tatlo...si waway naman!

Wehey, may nakuha akong bagong awitin, at nais kong ibahagi sa inyo!

Ang may katha ng magandang awitin na "Bilang Daliri" (unang kanta sa i-meem ko ngayon) ay si Datu Waway Linsahay Saway, o kilala sa tawag na "Waway", isang datu ng tribung Talaandig sa may Sungco, Lantapan, Bukidnon. Napapadalas kasi ang pagpunta namin sa lugar nila dahil sa isang pag-aaral o research na ginagawa ng grupo namin. Nagkataon naman na napakayaman ng grupong ito sa kultura, kaya tuwang-tuwa ako na nakahalubilo ko sila at nakilala pa si Waway, kaya ibahagi ko ang mga pagtanaw ko.

Matagal ko ng naririnig ang pangalan ni Waway sa mga kaibigan ko rito sa Mindanao, at matagal na panahon na nagkaroon ako ng pagkakataon na makilala siya, at eto nga, duon pa mismo sa tribo nila kami tumutuloy, kaya ayos na ayos!

Kilala si Waway bilang isang magaling na musikero at ang genre ng kanyang musika eh tribal, ika nga eh, musikang Mindanao! Halos kasamahan o kahilera nya sina Bayang Barrios, Popong Landero at Joey Ayala, kaso ang mga musikerong nabanggit ay medyo nakalinya na sa pop music (mainstream), samantalang si Waway ay nanatiling tribal na musika talaga ang dating. Sa pakikipanayam ko sa kanya, parang nagkaroon ng kasunduan, hindi naman pormal (sa grupong musikero nila), na si Waway ang manatili o magpakadalubhasa sa ganitong musika, dahil sa kanyang kakaiba at hindi mapantayang pagpapahalaga sa kultura at ang wagas na adhikaing mapanatili ito.

Ang musika ni Waway ay binubuo ng mga madamdaming titik na halaw sa pakikipagsapalaran sa katutubong buhay ng mga Talaandig, simple man o komplikado, na akma o sumasalamin naman sa buhay nating mga pinoy, sa saliw ng tugtugin mula sa iba’t-bang sariling-gawang tambol, gitara, kudyapi (minsan o kalimitan, gumagawa pa siya ng kakaibang musical instrument – fusion ng tambol at kuyapi) at plawta. Mahalagang bahagi rin ng kanyang musika ang mga chant, na nagpaparagdag sa pagpapaganda ng musika at isang paraan ng pagpapalabas ng mga saloobin.

Isa lamang ito sa mga likha nya na awitin, at napili ko lang ito kasi, medyo senti, hehehe, pero okay lahat ang mga kanta nya. Maituturing ko talaga siya na ganap na artista, kasi bukod sa paglikha ng magagandang awitin, si Datu Waway ay isa ring guro, pintor at lider sa kanilang tribo – o ha, pinakyaw na lahat!

Bilang Daliri

Waway Linsahay Saway

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima
Anim, pito, walo, siyam, sampu
‘di mabilang ng aking mga daliri
Ang aking mga suliranin

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima
Anim, pito, walo, siyam, sampu
Mga paraan na aking sinubukan
Subalit wala roon ang kasagutan

At ako ay naglalakbay, tayo’y nagkatagpo
Tayo’y nagkasama, hawak natin ang isa’t-isa
Tumibay ang aking loob, pag-ibig mo ang aking lakas
Pagmamahal mo ay liwanag sa madilim kong landas

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima
Anim, pito, walo, siyam, sampu
‘di na rin mabilang ng aking mga daliri
Ang aking mga pag-asa

At ako ay naglalakbay, at tayo’y nagkatagpo
Tayo’y nagkasama, hawak natin ang isa’t-isa
Tumibay ang aking loob, pag-ibig mo ang aking lakas
Pagmamahal mo ay liwanag sa madilim kong landas

At sa ating paglalakbay, tayo’y nagkatagpo
Tayo’y nagkasama, hawak natin ang isa’t-isa
Tumitibay ang aking loob, pag-ibig mo ang aking lakas
Pagmamahal mo ay liwanag sa madilim kong landas

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima
Anim, pito, walo, siyam, sampu
Hindi na rin ako mabibigo

MBS1, ang rebyu!

Medyo ngayon lang ako nakahinga, busy kaayo kasi...pero sa mga susunod na araw, tiyak, magiging abala na naman ako, haaayyyy...pagod na ako...pero gusto ko munang magsulat tungkol sa MBS1…

Natapos kamakailan lamang ang MBS1 o Mindanao Blog Summit, at naging maayos naman, matagumpay at medyo marami-rami rin ang dumalo. Sa opinyon ko, naging matagumpay ang MBS1, kasi, hindi akalain ng bawat isa (sama sa mga nag-organisa at boluntaryo) na magiging ganoon na lamang kainit ang pagtanggap at pagkasabik ng mga bisitang dumalo (galing sa iba’t-ibang bahagi ng Mindanao, Visayas at Luzon). Sabik ang mga taong malaman kung sino-sino ang may akda sa kanya-kanyang mga blog, ika nga eh, magkakilala sa pangalan, pero sa mukha o personal eh hindi…ako nga eh, gusto kong malaman kung sino si “Mandaya Moore”, kaso, pagod na ako n’ung araw na ‘yun (bago pa man ang MBS1), kaya wala na ako sa mood, at paalis-alis din ako (abala sa personal na iskedyul), kaya, suya, hindi ko siya nakilala, at hindi na rin ako nakadalo sa isang piging na naka-eskedyul sa gabi, waaaaaah!

Komento ko sa MBS1, well, “constructive criticism” naman ito, para sa susunod na MBS o MBS2, eh mas maging maayos… dahil una palang ito, medyo nangangapa pa ang lahat sa daloy ng programa, sa pag-organisa, at hindi partikular sa oras. Bibigyan ko ng pansin ang oras, kasi, para sa akin, ito ang kalimitang nagiging sakit ng karamihan sa ating mga kababayan, at medyo dyina-justify pa ito sa tawag na “Filipino time”, well, dapat baguhin, dahil hindi ito maganda at lalong hindi ito nakakatuwa!

Hindi naman sa MBS1 ang pinupuntirya at sinisiraan ko, kundi pangmulat lamang ito sa atin. Sa lahat yata ng mga programa o pagpupulong na nadaluhan ko na, parang mabibilang lang sa mga daliri, isang kamay pa nga eh, ang mga nadaluhan ko na nagsimula sa oras, at naging partikular sa oras. Sana naman, ito dapat ang bigyan ng pansin.

Balik tayo sa MBS1, okay naman, okay ang mga naging bisita at tagapagsalita...nagustuhan ko ng husto ang mga sinabi ni Father Albert Alejo, o mas kilala sa tawag na Paring Bert, okay pala siya (weird nga eh, para sa akin, siya ang may pinakamagandang presentasyon, pero hindi siya blogger - dili siya kabalo mag-blog!)...binigyan nya ng pansin ang mga bagay-bagay na pwedeng maging paksa sa pagbo-blog: kagandahan ng Mindanao (salungat sa mga bali-balita), katotohanan, kagandahan ng buhay, at kapayapaan!

At sa iba namang mga tagapagsalita, maayos naman naging daloy, marami kang makukuhang impormasyon, lalo na n'ung dumating na 'yung paksa na pwede pa lang pagkakitaan ang pagbo-blog, grabe, gan'un pala 'yun! Napakalaki ang potensyal (basa: maraming pwedeng maging datung!).

...pero para sa akin kasi, hindi ko naisip 'yun (sa totoo lang)..nagsimula ang pagbo-blog ko dahil: (1) inggit sa mga kaibigan na mayroon - para maging "in", hehehe, (2) naging parang “diary” o “personal journal” ko na rin ito ng lumaon, (3) naging paraan ng aming komunikasyon sa mga malalayo kong kaibigan, kasi napalayo ako at napapunta ako dito sa Minadano, minsan, mahirap ang signal, hindi abot ng “text”, at (4) naging isang paraan din ito para makatulong sa pagbura ng masamang ipinintang larawan ng Mindanao. Ang ikaapat ang parang nasa puso ko ngayon, at medyo naging matagumpay, dahil marami na rin akong mga kaibigan mula sa Luzon at ibang bansa ang naengganyo na pumunta rito sa Mindanao, at mabura sa isipan nila ang pangit nga na larawan ng Mindanao. Whoah, nagiging seryoso na ah, at makabayan pa, hehehe….

…so ngayon, kung biglang pumasok ‘yung usapin na pwede pala itong pagkakitaan, ibang usapan na ‘yan, hehehe….pero sa totoo lang, ginagawa ko ito dahil…wala lang…enjoy lang, hehehe

So, ayan…ayan ang mga nasa isip ko…ang mga nasa sip ni balbona, hehehe…’yan ang mga pangyayaring gusto kong ikwento, haaayyyyy, kapoy kaayo, pahulay na ta!

At syanga pala…may naisip ako na mabuting slogan, at naisip ko lang siya n’ung eksaktong matapos ‘yung MBS1, eto po…”Bloggers do it on-line”, hehehe, okay ba?

Mindanao Bloggers Summit na!

poster created by eric zoo....

Laag-laag lang!

Hey, kakagaling ko lang pala sa Talaandig Festival (isang festival ng grupo ng katutubo sa Lantapan, Bukidnon) nu'ng nakaraang linggo, at talagang nasiyahan kami d'un ng husto, kaso hindi pa nga lang handa ang mga kuha namin, kaya 'yung mga kuha na lang namin n'ung naunang buwan ang ipo-post ko rito. Medyo matagal-tagal din itong hindi nagawa, kaya sapalagay ko, ito na muna ang nararapat.

Nakakuha kasi ako ng gimik sa Lantapan, kumakapanayam (hehehe, malalim ba?) kasi kami nga mga tao tungkol sa mga epekto ng mga nakakalasong kemikal (pestisidyo) sa kanila. Kinakapanayam namin ang mga taong nagtatrabaho mismo sa loob ng mga plantasyon at ang mga tao o komunidad nakatira sa paligid nito.

Dati ko ng kilala ang leader ng grupo namin sa project na ito, kaso sa pangalan at reputasyon lamang, ngayon lang talaga kami nagkaroon ng pagkakataon na magkakilanlan ng husto at okey na okey pala siya. Sa una ay nahihiya ako, pero 'yun pala, katulad ko rin siya, berde din ang dugo, hehehe, mali pala…walang hiya pala, hehehe…biro lang po...ang binabanggit ko ay si Doktor Romeo Quijano.

Sa mundo ng mga NGO (non-government organizations), kilalang-kilala ang butihing doktor na ito sa larangan sa pagtulong sa mga nasalanta o naapektuhan ng mga nakakalasong kemikal galing sa mga plantasyon. Isa sa mga sikat na nailantad niya ay ang dokumentasyon sa isang maliit na barangay sa Mindanao, na naapektuhan ng husto ng mga nakakalasong kemikal (pestisidyo): mataas ang bilang ng mga namatay, nagkasakit ng malala (skin diseases, sa baga, sa puso), nagkakanser at kung ano-ano pa!

Ang barangay ay katabi ng isang plantasyon ng saging kaya halos lahat ng kemikal ay nasanghap na o halos naipaligo pa yata, ng mga naninirahan dito (aerial spraying) at ang nakakatakot pa nito, ang kanilang pinakatubig (ground water) na ay nalason na rin. Hindi ko na babanggitin pa kung saan ang lugar na ito, baka kasi mademanda ako eh, wala pa naman akong panlaban, kasi ‘yun ang ginawa nu’ng may-ari ng plantasyon. Dinemanda nito si Dr. Romy Quijano ng milyon-milyon na danyos perwisyo sa salang libelo daw, mabuti na lang sumaklolo ang ibang NGO at sumuporta sa butihing doktor. Naging mahaba at mabusisi ang proseso at pagdinig ng kaso, at hanggang sa ngayon ay dinidinig pa rin ito.

Kaya ngayon, kapag may nagtatanong na mga kaibigan ko sa mga raket o gimik ko, buong pagmamalaki ko talaga na sinasabi na isa na ko sa mga "Romy's angels" ngayon, hehehe!

Balik tayo sa gimik na ‘yun, eto na lang ang mga kuha namin….

Sa daan pa lang...medyo nagkakasundo na kami, kasi mahilig din pala siyang mangilala sa mga iba't-bang uri ng halaman (challenge namin sa isa't-isa: 1000 scientific names ng halaman ang dapat saulo), maski na toxicologist siya.

Feeling may alam din, hehehe....

Tapos, eto na, hataw na...iniisa-isa na namin ang mga bahay...

Ang mga bata, walang kaalam-alam na malaking peligro sa kalusugan nila na malanghap ang mga saging na naispreyan ng nakakalasong mga kemikal...

Pahinga na muna, kapoy kaayo oi...with a big white friend!

...at n'ung pauwi na kami, isa pa uling halaman, ang pinagtalunan kung anong pangalan...mukha siyang ipil-ipil na mukhang malunggay na ewan...kailang pang kilalanin, hehehe

Siyempre, kailangang makita ng malapitan at kumuha ng sample...at nag-pose pah ang lolah!

Tapos, sa mga grupo naman kami ng mga Talaandig tumuloy. Ito ang tribu na kinabibilangan ng isang sikat na magaling na artist na si "Waway Saway". Tribal music ang genre ng musika niya, kasirkulo nya sina Popong Landero, Joey Ayala, Bayang Barrios at iba pa...

Sa may bukana ng tribu Talaandig, mapapansin na kaagad ang mayamang kultura ng tribu!

Sinalubong kami ni Datu Vic, ang lider ng tribu, kasama ang kanyang maybahay na si Bae Nanapnay at kapatid na isa pang datu. Nagkaroon kami ng isang maliit na ritual bilang pagpapaalam sa mga espiritu ng kapaligiran na kami ay nasa lugar at binibigyan kami ng bendisyon na naging malaya na mag-ikot-ikot sa kanilang komunidad at naway maging matagumpay ang kalabasan o resulta ng aming pag-aaral.

Avah, at nakatawa pa...bilang paghahanda sa ritual...at siyempre, common sa mga ritual ay ang pag-aalay ng manok!

Tapos, eto na, habang nagsagawa ng ritual at ang pagkitil sa manok...

...ang medyo nakakarimarim na sandali ng ritual...uhmmnnn, dugo!

...at pagkatapos, eh medyo namahinga ng kaunti, dahil niluto pa ang mga manok na kinatay para sa pangalawang bahagi ng ritual, na kung saan eh, kailangang kumain ang bawa't isa sa amin sa pagkaing ihahanda. Isang malaking problema sa akin sa mga panahong 'yun (tingnan nyo, seryoso nga) dahil hindi po ako kumakain ng karne, mabuti na lang at may nakahaing kanin sa pinaglagyan ng mga manok na luto, kaya 'yun na lang ang aking tinikman...dagdag impormasyon: kung anong parte ng manok na ginamit sa ritual ang kinain mo, makukuha mo raw ang katangian ng manok na 'yun, kaya 'yung mga kasama ko, mata ang kinuha para daw makita namin ang mga tinatagong lihim sa project na ito, at paa, para magkaroon ng sapat na lakas sa mga pagtahak na gagawin namin sa bundok kinabukasan, naks naman! Ako kaya? kanin lang 'yung kinain ko, kaya ako ay magkakaroon ng...unhhh...magiging...unnhhh...ewan?

Tapos, kwentuhan na ng husto, at ipinakita nila ang mga kanilang mga ginawang instrumento sa musika, mahilig kasi silang umawit at tumutog.

Feeling na naman na marunong tumugtog, tsar!...kudyapi nga pala ang tawag dito!

Si Dok, medyo marunong...at bihasa sa bandurya 'yan!

Kinabukasan, hataw naman kami sa pag-akyat sa bundok, sa pag-iimbestiga sa mga plantasyon!

Haaay, kalahating araw na lakad 'yan!

Nang matapos na kami, pagkakataon na para sa kin, 'yung kultura naman ang binigyan ko ng pansin...bukod sa pagtugtog, awit at sayaw, isa pa na medyo kakaiba sa kanila eh...SOIL ART!!! Mga ipininta na gamit ang lupa sa pagtimpla ng kulay!

Okay ang rendisyon nila ng araw! Gawa nga pala ni Balugto ito...bukod sa magaling na magtambol (percussionist), hataw ding magpinta!

...at isa pa...nasasalamin talaga ang kakaibang estilo sa pagpinta at guhit, kahanghanga!

..at ng matapos na ang panimulang tuyo ng grupo namin sa lugar, bago umalis, mega-posing muna, hehehe...

Kuyawa oi!!!!

"I will survive" gyud!

BWAHAHAHAHA!

Puro bakak gyud!

Well, 'yan ang paniniwala nila....

Pumunta kaya sila dito, ng malaman nila ang totoo!

Isa na namang paninira sa Davao...haaay, kabaligtaran ng katotohonan....

Sa totoo lang, higit na TAHIMIK, MAPAYAPA at LIGTAS dito sa Davao!!!

Free Burma!

Moapil ko sa "Mindanao Bloggers Summit"

Malapit na pala ito...

...medyo excited na rin ako dahil sana marami akong makilala na mga bagong kaibigan o mga kapwa nagba-blog dito sa davao o buong Mindanao!

hehehe, excited na gyud ko!

1st Mindanao Bloggers Summit Sponsors:

Act for Peace Programme




Artcom Printing Services




BisayaBloggers.com




Councilor Peter Laviña




Cubepixels Design Studio




Davao’s Food Huntress




Dimsum Diner




Eric Clark Su




Fwendz Diner




Globe Broadband




Join the DigitalFilipino.com Club!




Lane Systems




NoKiAHOST.COM P5/day webhosting




Orange County Real Estate




Snap Graphic & Sign




Web Design Philippines




Web Developer Philippines